#####บทที่ 1

"จากที่อั๊วตรวจดูดวงชะตาอาพร้อมรักและอาหนูเขียนฟ้าแล้ว ดวงของอีทั้งสองจะช่วยหนุนนำอาคุณมังกรและวงศ์ตระกูลให้โชติช่วงยิ่ง ๆ ขึ้นไป" สิ้นเสียงคำทำนายของซินแสเก่าแก่ประจำตระกูลก็ทำให้ชีวิตเขาหลังจากนี้นับสองปีจึงไม่ต่างจาก 'ตกนรกทั้งเป็น'

"จริงหรือซินแสใหญ่" คุณนายเหมยลี่ที่กำลังมีตัวอวบอ้วนของหลานชายนั่งอยู่บนหน้าตักเอ่ยถามย้ำอีกครั้งเพื่อความมั่นใจ แต่ใบหน้าหล่อนก็อิ่มเอิบไปด้วยรอยยิ้มพึงพอใจในคำทำนายจากซินแสคงไม่น้อย

"จริงสิ้อาคุณนาย อั๊วตรวจดูอยู่หลายรอบ ดวงชะตาของอีสองคนจะช่วยเกื้อหนุนวงศ์ตระกูลให้รุ่งโรจน์ มั่งมี มีแต่ความศรีสุขถ้วนหน้า อย่างที่อั๊วเคยให้คำทายตอนอาคุณมังกรอีเพิ่งอายุสิบแปด ว่าอีจะได้ลูกชายที่มีบุญญาธิการ บุญบารมีแกร่งกล้า เด็กคนนั้นก็คืออาหนูพร้อมรัก"

ซินแสคงยืนยัน อยู่ในวงการซินแสมาตลอดชั่วชีวิตและสืบทอดกันหลายชั่วอายุคน เขาไม่เคยทำนายผิดพลาดเลยสักครั้ง

"งั้นก็ดี" คุณหยาง ผู้เป็นบิดาวัยหกสิบปีตบเข่าดังฉาด มือเหี่ยวหย่นเลื่อนขึ้นไปลูบหัวหลานชายเบา ๆ

จากตอนแรกที่รู้ข่าวว่าลูกชายตัวดีดันไปไข่ทิ้งไว้จนเด็กคนนั้นเติบใหญ่ขึ้นมาแฉความมักง่ายผ่านหน้าตา ท่าทางที่ละม้ายคล้ายกันโดยไม่จำเป็นต้องตรวจดีเอ็นเอ ก็รู้สึกไม่พึงพอใจ มองหลานชายด้วยสายตาเหินห่าง เพราะเกิดจากผู้หญิงที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้าคนนั้น ทว่าเมื่อซินแสคงทำนาย หลานชายจะช่วยเกื้อหนุนให้วงศ์ตระกูลเจริญรุ่งเรืองยิ่ง ๆ ขึ้นไป สายตานั้นก็แปรเปลี่ยนกลายเป็นความรักใคร่เอ็นดูแทน

แน่นอนว่าหากในวันนี้คำทำนายดวงชะตาจากซินแส บ่งบอกว่าหลานชาย และแม่ของหลานชายเป็นกาลกิณี ดวงไม่ช่วยเกื้อหนุนวงศ์ตระกูล ทั้งคู่ก็คงถูกไล่ตะเพิดออกจากบ้านพร้อมกับเงินสักก้อนเพื่อไปตั้งตัวและไม่กลับมาเหยียบที่นี่อีก

'คุณหยาง' เป็นคนไร้หัวใจ เขาไม่เคยสนใจความต้องการ ความสุข ความทุกข์ของใครทั้งสิ้น เว้นเสียแต่ใช้ดวงชะตาให้มาเป็นตัวชี้ขาดบุคคลนั้น แม้กระทั่งเลือกผู้หญิงที่จะมาเคียงข้างในฐานะภรรยา ก็หาได้มาจากความรักไม่ 'นังเหมยลี่' ลูกสาวคนงานในโรงสีที่เป็น 'คุณนายเหมยลี่' เช่นทุกวันนี้ได้ก็เพราะดวงชะตาก็เจ้าหล่อนดี ส่งเสริมเขาให้เป็นใหญ่เป็นโตกว่าพี่น้องคนอื่น ๆ ในวงศ์ตระกูล

หลังจากที่ให้คนออกไปส่งซินแสคงกลับบ้านเรียบร้อยแล้ว ก็ให้สาวรับใช้พาหลานชายตัวอวบอ้วนออกไปเล่นด้านนอกด้วยเช่นเดียวกัน เพราะหวังจะพูดคุยถึงเรื่องสำคัญกับพ่อลูกชายตัวดีที่นั่งทำหน้ายักษ์หน้ามาร ไม่สู้ดีอยู่ข้างกาย

"ป๊ามีอะไรจะคุยกับผม รีบคุยได้ไหม ผมมีนัดกับเกรซต่อ" เกรซ คือผู้หญิงที่เขาตั้งใจเอาไว้ว่าจะคุกเข่าขอเธอแต่งงานและใช้ชีวิตอยู่กินด้วยกันอย่างมีความสุขหลังจากที่เธอเรียนจบปริญญาตรี

"แกเลิกติดต่อกับยัยเด็กเกรซนั่นซะ"

"ป๊าหมายความว่ายังไง?" มังกรไม่เข้าใจ ที่ผ่านมาป๊าก็ไม่เคยมีท่าทีรังเกียจรังงอนหรือกีดกันความรักของเขากับเกรซเลยสักครั้ง

"ฉันจะให้แกแต่งงานกับหนูเขียนฟ้าโดยเร็วที่สุด" ประโยคนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดที่ผ่าลงกลางหัวใจเขา เขารีบหันไปมองร่างเล็กที่นั่งนิ่งเงียบอยู่ข้างกายเพราะหวังว่าเธอจะพูดต่อต้านขัดขืนป๊าของตน ทว่ากลับผิดคาด เขียนฟ้าไม่ปฏิเสธยังไม่พอ เธอยังพยักหน้าเออ-ออเห็นดีเห็นงานด้วยต่างหาก

ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้าเราตกลงกันไว้แล้ว ว่าเขาจะรับผิดชอบแค่เด็กคนนั้นซึ่งเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเขา ทำหน้าที่พ่อกับแม่ให้ลูกเท่านั้น

"ป๊า! แต่ผมมีเกรซอยู่แล้ว และที่สำคัญผมกับเขียนฟ้าเราก็ไม่ได้รักกันด้วย ป๊าจะให้ผมแต่งงานกับเธอได้ยังไง" มังกรลุกขึ้นยืน หุนหันพลันแล่น เริ่มมีปากเสียงอาละวาดโวยวาย

"ฉันไม่สน แกกับยัยเด็กเกรซนั่นก็ยังไม่ได้ถลำลึกอะไรกันสักหน่อย เลิก ๆ กันไปซะจะได้สิ้นเรื่อง" คุณหยางก็ยังคงเป็นคุณหยางอยู่วันยันค่ำ ผู้ที่ไม่เคยสนใจความทุกข์ใจของใครแม้กระทั่งลูกในไส้ของตัวเอง

"ป๊า! นี่เธอ เธอก็พูดอะไรหน่อยสิ บอกป๊ากับหม้าฉันสิว่าเธอไม่อยากแต่งงานกับฉัน เธอบอกฉันเองไม่ใช่เหรอว่าเธอไม่ต้องการให้ฉันรับผิดชอบอะไรชีวิตเธอทั้งนั้น เราสองคนตกลงกันแล้วว่าจะทำแค่หน้าที่พ่อและแม่ บอกสิเขียนฟ้า!!" มังกรเข้าไปเขย่าตัวเรือนร่างบางที่ยังคงนั่งนิ่งไม่แง้มปากพูดเหมือนกลัวดอกพิกุลจะหลุดร่วงออกมา

"ว่าไง เขียนฟ้า เธอตกลงจะแต่งงานกับลูกชายฉันไหม" ประโยคราบเรียบ ทว่ากลับเต็มไปด้วยความน่าเกรงขามแผ่กระจายรังสีออกมารายรอบด้านกดดันเขียนฟ้าเพื่อที่จะได้คำตอบตามใจต้องการ

เขียนฟ้าเหลือบตามองคุณหยาง คุณนายเหมยลี่ และมังกรพ่อของลูกที่กำลังจ้องมองมาทางเธออย่างมีความหวังเหลือล้นว่าเธอจะบอกปฏิเสธไป แต่เธอไม่สามารถทำเช่นนั้นได้ เธอจำเป็นต้องเห็นแก่ตัวเพื่อความอยู่รอด และเพื่ออนาคตของลูกชาย "ฟ้าแล้วแต่คุณหยางกับคุณนายเลยค่ะ ฟ้าไม่มีปัญหาอะไร ฟ้าอะไรก็ได้อยู่แล้วค่ะ"

นับตั้งแต่สิ้นเสียงประโยคนั้น สายตาราบเรียบไร้ความรู้สึกของมังกรที่จ้องมองไปยังใบหน้าของลูกก็แปลเปลี่ยนเป็นความโกรธแค้นชิงชัง ฝังแน่นอยู่ในหัวใจว่าเป็นเพราะเธอที่ทำให้เขาไม่สมหวังในรักกับเกรซ

"ถ้าแกไม่แต่ง สมบัติทั้งหมดฉันก็จะยกให้อาไป๋ซะ"

และนี่คือจุดพลิกผันที่สุดในชีวิตของเขา ป๊าใช้สิ่งที่รู้ว่าอย่างไรก็สามารถบีบเขาให้จนมุมได้สำเร็จ

เพราะรู้ดีว่า เขาไม่มีวันยอมให้ทรัพย์สมบัติที่หม้าเขามีส่วนสร้างมันขึ้นมาตกไปอยู่ในมือของไอ้ลูกเมียน้อยที่หวังจะชุบมือเปิบได้แน่นอน

แม้แต่สลึงเดียว เขาก็ไม่ยอมให้มันสองคนแม่ลูกได้รับไปหรอก!

...

...

ก่อนหน้านั้นประมาณสองเดือน

ทุกอย่างในชีวิตของ 'มังกร' ชายหนุ่มรูปงามกำลังไปได้สวย เขาเพิ่งเรียนจบปริญญาตรีไปเมื่อต้นปีที่แล้ว ปัจจุบันนี้เข้าไปช่วยบิดาอย่างคุณหยางบริหารจัดการบริษัทในเครือ LU ที่ครอบคลุมธุรกิจหลายอย่าง ไม่ว่าจะเป็นร้านสะดวกซื้อ ห้างสรรพสินค้า ผลิตภัณฑ์ หรือปั๊มน้ำมัน ซึ่งเป็นกิจการของตระกูลที่ในอนาคตข้างหน้าเขาจะต้องรับช่วงต่อจากผู้เป็นบิดา

คุณหยางมีลูกชายถึงสองคน นั่นคือ 'มังกร' ลูกคนโตที่เกิดจากภรรยาออกหน้าออกตาถูกต้องตามกฎหมายอย่างคุณนายเหมยลี่ และ 'อาไป๋' ลูกคนเล็กกับเมียลับ ๆ ที่อาศัยอยู่อย่างสงบเสงี่ยมเจียมตัว

ทว่าเก้าอี้ ประธานบริษัท มีแค่ตัวเดียวเท่านั้น คุณหยางยังไม่ยอมยกให้ใคร ให้ทั้งคู่ได้เข้ามาประชันฝีมือกันว่าใครเหมาะสมที่จะครอบครองตำแหน่งนี้

"เป็นไงบ้างครับน้องเกรซ สีหน้าดูเหนื่อย ๆ" เสียงทุ้มอ่อนเอ่ยทักคนตรงหน้าในชุดนักศึกษามหาวิทยาลัยรัฐบาลชื่อดังแห่งหนึ่ง

"วันนี้เรียนลากยาวเลยค่ะพี่มังกร เกรซเหนื่อยมาก แต่พอได้กินนมชมพูก็หายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้ง" คนน้องยิ้มหวานตาหยี แจกความสดใสให้ผู้คนรอบตัวพากันยิ้มตาม แม้วันนี้จะเหน็ดเหนื่อยมากเพียงใด ทว่าเธอก็ไม่เคยเอาพลังลบไปส่งมอบให้คนอื่นต่อ

นั่นเป็นชนวนที่ก่อให้เกิดความประทับใจเล็ก ๆ ในหัวใจของมังกรที่มันเคยคิดจริงใจกับใคร อยากเป็นคนที่ดีขึ้นเพื่อจะได้คู่ควรกับคนดี ๆ แบบผู้หญิงที่นั่งอยู่ตรงหน้า

'เกรซ' เป็นเด็กทุนของมหาวิทยาลัย สวย น่ารัก เรียนดี กิจกรรมเด่น กำลังศึกษาอยู่คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ สาขาวิชาภาษาอังกฤษ แผนการเรียนสองภาษา

เขาตามจีบเธอมาสักระยะหนึ่งแล้ว เข้าตามตรอก ออกตามประตู ไม่เคยประพฤติตนเจ้าชู้ประตูดินอย่างที่เคยทำกับผู้หญิงคนอื่น ๆ เพราะตั้งใจจะให้เธอเป็นแม่ของลูกในอนาคต

"พี่มังกรล่ะคะ ทำงานเหนื่อยไหมคะ"

"แค่เห็นหน้าน้องเกรซ พี่ก็หายเหนื่อยแล้วครับ"

บริษัทเขาอยู่ห่างจากมหาวิทยาลัยที่เกรซเรียนอยู่หลายสิบกิโลเมตร แต่เขาก็ยังขยันขับรถมารับเธอไปส่งที่บ้านทุกเย็น เพียงเพื่อต้องการเจอะเจอใบหน้าหวาน แค่สักห้านาที สิบนาที