Chapter 1 อดทนเท่านั้น

Chapter 1

อดทนเท่านั้น

เอ็มเมอร์ หรือ นายเอวากรณ์ เอวาสกุล ชายร่างสูงโปร่งในชุดนักศึกษาแขนยาวพร้อมกับกางเกงสแล็คสีดำสวมเข็มขัดที่มีหัวเข็มขัดตราสัญลักษณ์มหาวิทยาลัยเอกชนแอชตันเจเคเดินก้าวขายาวๆ ร่างสูงกว่า 187 เซนติเมตรลงจากรถ ซูเปอร์คาร์ระบบไฮบริดคันสีขาววาววับดูไฮโซ

“คุณเอ็มคะ...เดี๋ยวหนูขอตัวไปเรียนที่คณะก่อนนะคะ แล้วตอนเที่ยงหนูจะรีบมาหาคุณที่โรงอาหารคณะบริหารนะ”

น้ำอิง นักศึกษาสาวคณะอักษรศาสตร์เอกภาษาอังกฤษ ปี 2 เด็กสาวผู้อยู่ใต้การปกครองของคุณหญิงอณิกา แม่ของเอ็มเมอร์ กล่าวกับหนุ่มรุ่นพี่ที่แก่กว่าเธอถึงสองปี เขาเรียนอยู่คณะบริหารธุรกิจชั้นปีที่สี่

“ไม่ต้อง บอกแล้วไงว่าไม่ต้องมาตามตอแยตาม คำสั่งของแม่ เธออยากจะทำอะไรก็ไปทำซะ”

“คงขัดคำสั่งคุณหญิงอณิกาไม่ได้หรอกค่ะ ที่สำคัญคุณเอ็มก็แพ้อาหารตั้งหลายอย่าง จึงต้องตามประคบดูแลอย่างใกล้ชิด”

“ชอบนักหรือไง...ทำตัวเป็นคนใช้”

เอ็มเมอร์ว่าเสียงนิ่งพร้อมหรี่ตามมองหญิงสาวในชุดนักศึกษา เสื้อนักศึกษาหลวมโคร่งกับกระโปรงทรงพลีทยาวเลยเข่าลงไป ผมตรงสีดำขลับ ดูแล้วจืดซะไม่มี

“เอาเป็นว่าเดี๋ยวตอนกลางวันหนูมาหานะคะ”

“ก็แล้วแต่เธอ อยากจะทำอะไรก็ทำ”

เอ็มเมอร์ทำท่ายักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ พร้อมกับก้าวเท้ายาวๆ เดินเข้าไปในตึกคณะบริหารธุรกิจที่เขากำลังศึกษาเล่าเรียนอยู่

ใบหน้าสวยมองตามแผ่นหลังกำยำนั้นแล้วลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ

“เอาแต่ใจที่หนึ่ง” เธอพึมพำกับตัวเอง กระชับกระเป๋าสะพายข้างซึ่งเป็นเนื้อผ้าสีขาวรักษ์โลกพร้อมกับเดินก้าวเท้าหันหลังให้กับเขาเพื่อมุ่งตรงไปยังคณะอักษรศาสตร์ที่ตัวเองร่ำเรียนอยู่

เป็นแค่เด็กในอุปการะที่แม่เขารับเลี้ยงไว้ดูแลตั้งแต่ยังเล็ก หน้าที่ของน้ำอิงเด็กกำพร้าพ่อแม่คือดูแลคุณชายเอวากรณ์จากตระกูลไฮโซ เธอตามดูแลเขามาตั้งแต่ห้าขวบ จนกระทั่งตอนนี้เติบโตเป็นสาวสะพรั่ง เอ็มเมอร์ก็ยังคงทำหน้าตึงและปฏิบัติกับเธอราวกับอากาศธาตุเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน

“น้ำอิงไปเรียนแล้วอ่อ? ไม่ขับรถไปส่งที่คณะหน่อยเหรอวะ ปล่อยให้น้องแกเดินไกลอยู่นะ ผ่านตั้งหลายตึกกว่าจะถึงคณะอักษรศาสตร์”

เดวา เพื่อนชายคนสนิท รูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าหล่อเหลา เอ่ยถามคุณชายเอวากรณ์จากตระกูลไฮโซผู้ดีเก่าที่ปัจจุบันดำเนินธุรกิจเกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย์ ทั้งยังมากไปด้วยทรัพย์สินจากรุ่นปู่ทวด

“อืม...ไม่เห็นจะต้องไปส่ง ก็แค่สาวใช้”

เขาตอบนิ่งๆ สร้างเสียงฮือฮาให้กับเพื่อนในกลุ่มทั้งเดวา เทย์เลอร์ ลีออน

“เย็นชาจังครับคุณชายเอ็มเมอร์ สงสารน้ำอิงแย่” เทย์เลอร์แซว แต่สักพักอาจารย์ประจำภาควิชาก็เดินเข้ามาจึงทำให้หนุ่มๆ สงบเงียบลง

เป็นภาพจำที่ติดตากันมาตั้งแต่เอ็มเมอร์เข้าเรียนปีสาม นางสาวน้ำอิงเข้ามาดูแลเขาอย่างดี เธอเข้ามาเรียนที่นี่ในฐานะสาวใช้ดูแลรับใช้คุณชายเอ็มเมอร์ ภาพที่เห็นจนชินตาคือภาพหญิงสาวตัวเล็กหน้าตาสะสวยเดินตามหลังเขาต้อยๆ โดยที่เอ็มเมอร์ไม่คิดจะหันหลังมาสนใจสาวใช้คนนี้เลย

ช่วงพักกลางวัน

“แฮ่กๆ หิวหรือยังคะคุณเอ็มเมอร์ ขอโทษจริงๆ ...วันนี้อาจารย์ปล่อยช้าเลทไปตั้งสิบนาที” น้ำอิงรีบละล่ำละลักพูด กว่าเธอจะวิ่งกระหืดกระหอบมาถึงโรงอาหารคณะบริหารธุรกิจก็เล่นเอาเกือบยี่สิบนาที

“ถ้าเธอจะมาช้าขนาดนี้ ตอนบ่ายโมงฉันก็ต้องขึ้นไปเรียนแล้วน้ำอิง”

เขาพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ นั่งกอดอกอยู่ที่โต๊ะอาหารภายในโรงอาหารติดแอร์ของมหาวิทยาลัยเอกชนแอชตันเจเค มหาวิทยาลัยเอกชนที่มีรูปแบบการเรียนการสอนเป็นภาษาอังกฤษ เรียกได้ว่าเป็นมหาวิทยาลัยชื่อดังที่กำลังเป็นที่นิยมในยุคนี้ มีแต่พวกลูกหลานไฮโซและคนมีเงินมาเรียนกันทั้งนั้น น้ำอิงสำนึกรู้ตัวเองดี...หากไม่ได้ร่มเงา ของคุณหญิงอณิกาอุปการะไว้ เธอคงไม่มีโอกาสได้เรียนในมหาวิทยาลัยอันทรงเกียรติแห่งนี้ ตำแหน่งนักศึกษามหาวิทยาลัยเอกชนพ่วงมากับตำแหน่งสาวรับใช้ของคุณชายเอวากรณ์

“ไม่นะคะ...เดี๋ยวหนูรีบไปสั่งอาหารให้คุณก่อนดีกว่า”

น้ำอิงรีบเดินไปที่ร้านอาหารร้านประจำของคุณชายของเธอในทันที

เพื่อนที่นั่งร่วมโต๊ะยกยิ้มมุมปาก

“อะไรวะ สั่งข้าวกินเองก็ไม่ได้ไอ้คุณชาย ต้องรอน้ำอิงอย่างเดียวเลย ขาดสาวใช้ข้างกายมึงไปจะอยู่ยังไงวะเนี่ย”

เดวายิ้ม ส่วนเทย์เลอร์ยกแขนขึ้นกอดอก

“หรือว่ามึงแอบสนใจน้ำอิงวะ?” เทย์เลอร์ถาม

“ไม่ ก็แค่...ใช้งานให้คุ้มกับเงินที่เสีย”

เขาชินกับการถูกดูแลรับใช้มาตั้งแต่ยังเล็กโดยมีน้ำอิงเป็นลูกล่อลูกชนคอยดูแลอยู่ตลอด บางทีหากขาดน้ำอิงไปก็เหมือนขาดมือข้างขวา แม้จะไม่ได้รู้สึกว่าต้องปฏิบัติตัวดีกับเธอ แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกขาดน้ำอิงไปไม่ได้เช่นกัน

ส่วนลีออน หนุ่มลูกครึ่งหน้าหล่อทำเพียงนั่งเล่นเกมในโทรศัพท์ไม่สนใจสิ่งใดรอบข้าง

“มาแล้วค่ะคุณเอ็มเมอร์...สลัดผัก ราดด้วยน้ำผึ้งกับมะนาวเล็กน้อย ในสลัดมีแค่ข้าวโพด เรดโอ๊ค กรีนโอ๊ค ไม่มีแตงกวาอย่างที่คุณเอ็มเมอร์ชอบ แล้วก็อกไก่ย่างค่ะ ไม่เกรียม ไม่ขม ไม่พริกไทย”

คนตัวเล็กถือถาดอาหารจากร้านประจำที่สั่งให้กับคุณชายของเธอบ่อยๆ แล้วรีบวิ่งมา วางถาดลงให้กับเอ็มเมอร์ เขาแพ้อาหารทะเลทุกชนิด แพ้เครื่องปรุงบางอย่าง ทำให้น้ำอิงต้องใส่ใจอย่างดี บางทีก็มีทำกับข้าวจากที่บ้านมาเหมือนกัน

“แดกยากฉิบหายเพื่อนกู” ลีออนพูดนิ่งๆ พร้อมกับตักก๋วยเตี๋ยวในชามขึ้นมากิน

“ถ้างั้นหนูขอตัวก่อนนะคะ” คนตัวเล็กพูดพร้อมกับยกหยิบนาฬิกาข้อมือที่คุณหญิงอณิกาซื้อให้ขึ้นมาดูเวลา ตอนนี้ก็เป็นเวลาเที่ยงสี่สิบแล้ว กว่าจะเดินกลับคณะอีก... เที่ยงนี้เธอคงไม่มีเวลาทานข้าว เอาไว้ทานหลังจากเลิกเรียนก็แล้วกัน

จ๊อก จ๊อก~ คนตัวเล็กได้แต่ยกมือขึ้นลูบท้องตัวเองขณะนั่งเรียนอยู่ภายในห้อง ความหิวเข้าจู่โจมกระเพาะน้อยๆ แต่เธอชินซะแล้วล่ะ

ตกเย็น ร่างเล็กเดินมาที่ตึกคณะบริหารธุรกิจด้วยสภาพซูบผอม หลังจากอาจารย์ปล่อยเธอก็รีบมาหาเขาที่ลานจอดรถในทันที สภาพที่เห็นคือเอ็มเมอร์ยืนกอดอกพิงอยู่ที่รถซุปเปอร์คาร์คันสีขาวของเขา ดวงตาเรียวคมเปรยมามองน้ำอิง

“ถ้าช้ากว่านี้อีกห้านาทีฉันคงจะไม่รอเธอ”

“แฮ่กๆ ขอโทษจริงๆ ค่ะคุณเอ็มเมอร์ พอดีว่าอาจารย์ปล่อยช้า...กว่าหนูจะเดินมาถึงลานจอดรถอีก”

“ไม่ใช่ข้อแก้ตัว รอบหน้ารักษาเวลาด้วย”

เขาตอบเสียงเรียบ ทำเอาคนตัวเล็กหน้างอ...แต่งอได้เพียงไม่นานก็ต้องรีบปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติ จำสถานะของตัวเองเอาไว้ เธอเป็นเพียงคนรับใช้ของตระกูลนี้เท่านั้น ไม่มีสิทธิ์ไม่พอใจคุณชายเอวากรณ์ผู้สูงส่ง...จำเอาไว้น้ำอิง