บทที่ 1

บทที่ 1

ค่ำคืนนั้น…เงียบงันยิ่งกว่าคืนใดในเมืองหลวง

โคมแดงถูกจุดเรียงรายตามทางเดินยาว


แสงส้มอ่อนส่องกระทบหิมะนอกชาน เกิดเป็นประกายระยับราวกับภาพฝัน

ทว่าภายในเรือนหอกลับเย็นเยียบ

ประตูไม้แกะสลักลวดลายมังกรถูกปิดสนิท


ราวกับตัดขาดโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง

หลี่อี้ถงนั่งนิ่งอยู่บนเตียงมงคล


ผ้าคลุมศีรษะสีชาดปิดบังใบหน้ามือเรียววางซ้อนกันบนตักอย่างเป็นระเบียบ

หากมองเผิน ๆ นางดูสงบ งดงาม สมบูรณ์แบบในฐานะเจ้าสาว แต่หากสังเกตให้ดี


ปลายนิ้วของนาง…กำลังเกร็งแน่น

เสียงลมพัดกระทบหน้าต่างดังแผ่ว


ยิ่งขับให้ความเงียบภายในห้องยิ่งชัดเจน

ผ่านไปไม่รู้กี่อึดใจ

“กึก”

เสียงเปิดประตูดังขึ้นในที่สุด

ลมหอบหนึ่งพัดเข้ามาพร้อมกับกลิ่นบางอย่างกลิ่นเลือดแม้จะจาง…แต่ไม่อาจปิดบังได้ ฝีเท้าหนักแน่นก้าวเข้ามา มั่นคง สม่ำเสมอ ดุจผู้ที่ไม่เคยลังเลในสิ่งใด

ประตูถูกปิดลงอีกครั้ง

ความเงียบกลับมา…แต่ครานี้ไม่เหมือนเดิมมันหนักอึ้ง…และกดทับ

ฝีเท้าหยุดลงตรงหน้าเตียง ชั่วขณะหนึ่งไม่มีผู้ใดเอ่ยคำ ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำจะดังขึ้น

“ถอดมันออกเอง…หรือจะให้ข้าทำ”

น้ำเสียงเรียบเฉยไร้อารมณ์แต่แฝงอำนาจที่ไม่อาจปฏิเสธ

หลี่อี้ถงไม่ตอบ เพียงยกมือขึ้นอย่างช้า ๆ


ปลายนิ้วแตะชายผ้าคลุมศีรษะแล้ว…ดึงออก

ผืนผ้าสีชาดเลื่อนหล่นลงเผยให้เห็นใบหน้าที่งดงามจนแม้แต่แสงโคมยังดูหม่นลง ดวงตาคู่นั้นนิ่งสงบ ไม่หลบ ไม่สั่น

สายตาของนางสบเข้ากับบุรุษเบื้องหน้าโดยตรง

มู่หรงชิงอี้ อ๋องผู้สำเร็จราชการ บุรุษที่ทั้งใต้หล้าหวาดกลัว ฮ่องเต้อายุเพียงห้าชันษาและเขาเป็นญาติคนเดียวที่ใกล้ชิดฮ่องเต้มากที่สุด อยู่ใต้เพียงหนึ่งแต่อยู่เหนือคนทั้งใต้หล้า จะว่าอยู่ใต้เพียงหนึ่งคงไม่ถูกหนัก ในเมื่อทุกการลงนาม ทุกการตัดสินใจของฮ่องเต้ เป็นมู่หรงชิงอี้ทั้งสิ้น

เขายืนมองนางอยู่เงียบ ๆ แววตาลึกดำดุจเหวไร้ก้น ไร้คลื่น…ไร้ความรู้สึก

ทว่าเพียงครู่เดียวเท่านั้นมุมปากของเขาก็ยกขึ้นเล็กน้อย

“ไม่คุกเข่า…ไม่หลบตา” เขาเอ่ยช้า ๆ “เจ้ากล้าดี”

หลี่อี้ถงเอียงศีรษะเล็กน้อย แววตายังนิ่งเช่นเดิม “หม่อมฉันมิได้กระทำผิด เหตุใดต้องคุกเข่า”

คำตอบเรียบง่าย


แต่แหลมคม บรรยากาศในห้องพลันตึงขึ้นอีกขั้น

มู่หรงชิงอี้หรี่ตาลงเล็กน้อย


ราวกับกำลังประเมินสิ่งมีชีวิตตรงหน้า

“เจ้ารู้หรือไม่…กำลังพูดกับผู้ใด” เสียงเขาเย็นลง

“รู้เจ้าค่ะ” นางตอบทันที “บุรุษผู้สามารถสั่งให้คนตายได้โดยไม่ต้องยกมือ”

คำพูดนั้นไม่ใช่การยกยอแต่เป็นการกล่าวความจริงอย่างไม่เกรงกลัว

เงียบ…

เงียบงันเสียจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจของกันและกัน

ทันใดนั้น มู่หรงชิงอี้ก็ก้าวเข้ามาใกล้ ใกล้จนเงาของเขาทาบทับร่างของนาง กลิ่นเลือดที่ติดมากับกายเขายิ่งชัดเจนขึ้น ผสมกับกลิ่นหอมอ่อนของเครื่องหอม กลายเป็นกลิ่นที่ยากจะบรรยาย

“แล้วเจ้าคิดหรือไม่…” เสียงเขากดต่ำลง “ว่าข้าจะสั่งให้เจ้าตายได้เช่นกัน”

หลี่อี้ถงไม่ถอยไม่แม้แต่จะขยับ

“ท่านอ๋องทำได้แน่นอนเจ้าค่ะ” นางเอ่ยเบา ๆ “แต่หม่อมฉันคิดว่า…ท่านจะไม่ทำ”

มู่หรงชิงอี้ชะงักไปเสี้ยวหนึ่ง “เหตุใด”

คำถามสั้นแต่แฝงบางอย่าง หลี่อี้ถงสบตาเขาแน่น

“เพราะหม่อมฉันยังมีประโยชน์ หาไม่มีท่านคงไม่แต่งหม่อมฉันเข้าจวน”

คำตอบนั้นตรงไปตรงมา…จนเกือบเย็นชาแล้วนางก็เอ่ยต่อ

“และท่านอ๋อง…ไม่เคยฆ่าคนที่ยังใช้ประโยชน์ได้”

มุมปากของมู่หรงชิงอี้ยกขึ้นอีกครั้ง


ครานี้ชัดเจนกว่าเดิม “ฉลาดดีนิ”

เขาพึมพำก่อนจะยื่นมือออกไป ปลายนิ้วแตะปลายคางของนางยกขึ้นเล็กน้อยการกระทำนั้นไม่รุนแรง แต่เต็มไปด้วยการครอบงำ

“แต่เจ้าลืมสิ่งหนึ่ง” เขากล่าวช้า ๆ “ของที่มีประโยชน์…ก็ยังคงเป็น ‘ของ’”

คำว่า “ของ” ถูกเน้นชัด เขาเลือกนางเพราะมองเห็นว่าการแต่งกับตระกูลหลี่ในตอนนี้ จะเสริมไม่ให้มีผู้ใดกล้าแตะต้องเขา และกล้าแตะต้องหลานชายคนเดียวของเขา

หลี่อี้ถงนิ่งไปเพียงชั่วอึดใจ ก่อนที่ดวงตาจะเย็นลงเล็กน้อย

“ถ้าเช่นนั้น…” เสียงนางแผ่ว แต่มั่นคง


“ท่านอ๋องคงต้องระวังให้ดี”

มู่หรงชิงอี้เลิกคิ้วเล็กน้อย “ระวังสิ่งใด”

หลี่อี้ถงยิ้มจางรอยยิ้มที่งดงาม…แต่ไม่อบอุ่น

“ของบางชิ้น…หากควบคุมไม่ดี อาจย้อนกลับมาทำร้ายเจ้าของได้”

เงียบ…

ครานี้ความเงียบไม่ใช่เพียงความตึงเครียดแต่เป็นการท้าทาย มู่หรงชิงอี้จ้องนางนิ่ง ก่อนจะหัวเราะในลำคอเบา ๆ เสียงหัวเราะนั้นต่ำ…และอันตราย

“ดี” เขาปล่อยมือจากคางนางแล้วถอยออกไปหนึ่งก้าว “ข้าชอบของที่มีเขี้ยวเล็บ”

หลี่อี้ถงไม่ตอบเพียงมองเขากลับอย่างไม่ลดละ มู่หรงชิงอี้หันหลัง เดินไปยังโต๊ะเตี้ยข้างห้อง


ยกจอกสุราขึ้นหนึ่งใบ แสงโคมสะท้อนของเหลวสีอำพันภายใน เขาหมุนจอกเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยโดยไม่หันกลับมา

“รู้หรือไม่…คืนนี้คือคืนใด”

“คืนเข้าหอ” นางตอบ

“ถูกต้อง” เขายกจอกขึ้นจรดริมฝีปาก แต่ยังไม่ดื่ม

“แล้วเจ้าคิดว่า…ข้าควรทำสิ่งใด”

คำถามนั้น…เหมือนลอยอยู่กลางอากาศ หลี่อี้ถงมองแผ่นหลังของเขานิ่ง ก่อนจะตอบ

“ทำในสิ่งที่ท่านอ๋องต้องการ”

คำตอบนั้นเรียบ…แต่ไม่ยอมจำนน มู่หรงชิงอี้หันกลับมา ดวงตาคมกริบจับจ้องนาง

“แล้วเจ้าล่ะ”

เขาวางจอกลงก้าวเข้ามาอีกครั้ง

“เจ้าต้องการสิ่งใด”

หลี่อี้ถงสบตาเขาครานี้…ไม่มีการหลบเลี่ยง “ความสงบ”

คำตอบนั้นทำให้มู่หรงชิงอี้หัวเราะเบา ๆ “เจ้าเลือกผิดที่แล้ว” เขาหยุดอยู่ตรงหน้านางอีกครั้ง ใกล้…จนได้ยินเสียงลมหายใจ “ที่นี่ไม่มีความสงบ”

เขาก้มลงเล็กน้อยเสียงแผ่วลงจนเกือบเป็นกระซิบ

“มีแต่ข้า”

คำพูดนั้น…เหมือนคำประกาศ จะหาความสงบจากคนที่มือเปื้อนเลือดได้เช่นไร ยิ่งกลิ่นเลือดรุนแรงเพียงใด นั่นมากถึงยิ่งมีศัตรูมากเท่านั้น

หลี่อี้ถงไม่ถอยกลับเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย

“ถ้าเช่นนั้น…”นางเอ่ยช้า ๆ “หม่อมฉันก็จะอยู่กับความไม่สงบนี้…ให้ได้”

แววตาของมู่หรงชิงอี้เปลี่ยนไปเล็กน้อยไม่ใช่อ่อนโยน แต่เป็น…ความสนใจ เขานึกว่าจะได้สตรีอ่อนปวกเปียกเจ้าน้ำตาเสียอีก เหล่าคุณหนูในห้องหอผู้ใดเห็นเขาล้วนแต่หลบตา ตัวสั่นเป็นนกตกรังอย่างน่าสงสารเพื่อให้เขาเอ็นดู แต่นางช่างแตกต่าง

“ดี” เขาพึมพำก่อนจะเหยียดตัวตรง “งั้นเรามาเริ่มกัน”

คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศเปลี่ยนไปอีกครั้งแต่แทนที่จะกดดันมันกลับเหมือนการเปิดฉากบางอย่างมู่หรงชิงอี้ยื่นมือออกไป ไม่ใช่คำสั่งแต่เป็นการทดสอบ

หลี่อี้ถงมองมือนั้นเพียงครู่เดียว แล้ว…วางมือของตนลงไป สัมผัสแรกเย็นแต่มั่นคง มู่หรงชิงอี้กระตุกมุมปาก

“ต่อจากคืนนี้” เขากล่าว “เจ้าคือพระชายาของข้า”

หลี่อี้ถงตอบกลับทันที “และท่าน…คือสามีของหม่อมฉัน”

คำพูดนั้นฟังดูธรรมดาแต่เมื่อออกจากปากนางกลับเหมือนสัญญาที่มีคมดาบซ่อนอยู่

มู่หรงชิงอี้จ้องนางอีกคราก่อนจะเอ่ยเบา ๆ

“อย่าทำให้ข้าผิดหวัง”

หลี่อี้ถงยิ้มจาง “หม่อมฉันไม่เคยรับปากว่าจะทำให้ผู้ใดพอใจ”

มู่หรงชิงอี้ก็หัวเราะออกมาเต็มเสียงเป็นครั้งแรกเสียงหัวเราะนั้นก้องกังวานในห้องที่เคยเงียบงัน

“ดี…ดีมาก” เขาปล่อยมือของนางแววตายังจับจ้องไม่วาง “ดูเหมือนข้าจะได้ ‘ของเล่น’ ที่น่าสนใจเสียแล้ว”

หลี่อี้ถงเอียงศีรษะเล็กน้อย “หวังว่าท่านอ๋อง…จะไม่เบื่อเสียก่อน”

ลมหนาวพัดกระทบหน้าต่างอีกครั้งเปลวไฟในโคมสั่นไหว เงาของทั้งสองทอดยาวบนพื้น

ใกล้กัน…จนหลอมรวม

ในค่ำคืนเข้าหอนั้น ไม่มีความอ่อนหวาน
ไม่มีคำสัญญารัก มีเพียง การต่อสู้ที่เงียบงัน


การหยั่งเชิงและแรงดึงดูดที่อันตราย ราวกับสัตว์สองตัวที่กำลังประจันหน้า ไม่มีผู้ใดยอมก้มหัว