รักก่อตัว(2)

“นามบัตรใครเหรอคะน้องบัว” ภีมขมวดคิ้ว หยิบนามบัตรชื่อไม่คุ้นขึ้นมาอ่าน ‘วิศวกร’ เหรอ เท่าที่จำได้ไม่เคยรู้จักวิศวกรชื่อธันวานี่หว่า

“คนที่บัวเดินชนน่ะค่ะ เขาให้นามบัตรไว้” แม่ครัวตัวเล็กกำลังง่วนกับการจัดอาหารขึ้นโต๊ะตอบ

“ให้ไว้ทำไมคะ” ชายหนุ่มยิ่งไม่เข้าใจ

“เขาบอกว่าหากต้องการความช่วยเหลือค่ะ คงเผื่อบัวมีอะไรแตกหักต้องหาหมอมั้งคะ”

คนหวงเมียตาโต

“หือ ชนแรงเหรอคะ แล้วยังเจ็บตรงไหนหรือเปล่า” ร่างสูงรีบปรี่เข้ามาดู

“ไม่เจ็บแล้วค่ะ พี่ภีมนั่งเลยค่ะ อาหารพร้อมแล้ว”

เขายังไม่วายห่วง

“ไม่เจ็บแล้วจริงๆ นะคะ”

เธอส่งยิ้มอ่อนหวานพลางตักกับข้าวใส่จานให้ ส่วนสามีก็ตั้งหน้าตั้งตากิน

“อื้อ อร่อยเหมือนคนทำเลยค่ะ” คนทะลึ่งวกเข้าเรื่องนี้ทุกที ยิ่งเห็นใบหน้าเนียนซับสีชมพูระเรื่อยิ่งชอบใจ ก็เมียเขาน่ารักน่าแกล้งนี่นา

“วันนี้พี่ภีมไม่เข้าฟิตเนสเหรอคะ” หญิงสาวเสเปลี่ยนเรื่อง

“ไม่อะค่ะ ตอนเที่ยงได้ออกกำลังแล้ว” คนหื่นตอบหน้าตาเฉย

“พี่ภีมน่ะ บัวโกรธแล้วนะ บัวจะไม่ยอมพี่ภีมอีกแล้ว” จู่ๆ เสียงหวานโพล่งขึ้นอย่างหมดความอดทนทำให้บรรยากาศขมุกขมัวทันที วาจาเย้าแหย่กระทบใจคนกำลังน้อยใจ เขาเห็นเธอเป็นอะไรกัน อยากจับจูบลูบคลำตอนไหน ตรงไหนก็ทำงั้นหรือ ใบหน้าหวานน้ำตาคลอหน่วย เพราะคำพูดเมื่อกลางวันแท้ๆ เธอถึงได้หวั่นไหวขนาดนี้

“น้องบัว ไม่ร้องนะคะ พี่ขอโทษ” ชายหนุ่มตกใจพอกันเมื่อเห็นน้ำตาเมีย จึงรีบรั้งร่างบางมากอดปลอบ มือหนาลูบผมนุ่มเบาๆ แต่เธอกลับสะอื้นหนักกว่าเดิม

“บอกพี่สิคะ โกรธพี่เรื่องอะไร” เขาถามเสียงนุ่ม

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นจากอกเสื้อเขาที่เปียกน้ำตาจนชุ่มโชก ปลายจมูกแดงช้ำดูน่าสงสารจนอดใช้นิ้วเกลี่ยเช็ดน้ำตาให้ไม่ได้

“ฮึก มะ ไม่เอา บัวไม่เอาแล้ว” คนตัวเล็กสะอึกสะอื้น

“เอาอะไรคะ” เขายิ่งงงเข้าไปใหญ่

“ในห้องทำงานค่ะ” เสียงอู้อี้ละห้อยละเหี่ยตอบกลับมา

เขาถึงบางอ้อ แต่นั่นทำให้ใจเขาหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมียเขาไม่ชอบหรือ เขาทำไม่ดีหรือไง ถ้าไม่ได้ชื่นใจเมียทุกเที่ยงจะเอาแรงที่ไหนไปฟาดฟันกับงานกองพะเนิน แค่คิดก็กลุ้มแล้ว แต่พลันใบหน้าเปื้อนน้ำตาของเมียกลับมีอานุภาพราวน้ำกรดกัดกร่อนใจเขา ไม่อยากเห็นเธอร้องไห้เลย เขาคงเอาแต่ใจหนักไปหน่อยจนลืมนึกถึงใจเธอ

“โธ่ เรื่องแค่นี้เอง พี่สัญญาว่าจะไม่ทำถ้าน้องบัวไม่เต็มใจ อย่าหนีพี่กลับบ้านนะคะ” ร่างสูงกล่าวทีเล่นทีจริงขณะที่รั้งเธอมาซุกซบราวกับกลัวจะเสียเธอไปจริงๆ

นลินปล่อยให้สายน้ำไหลรินชำระล้างร่างกายและความขุ่นมัวในใจ รู้สึกไม่ดีที่แสดงกิริยาไม่เหมาะสมทำตัวงี่เง่ากับสามี เธอเป็นอะไรไป ไม่ชอบตัวเองในตอนนี้เอาเสียเลย

มือบางพันผ้าเช็ดลวกๆ ตั้งใจจะรีบออกไปขอโทษเขา จึงไม่ทันสังเกตเห็นร่างสูงที่เปิดประตูห้องน้ำค่อยๆ ก้าวมาหา

“ทำไมอาบนานนักล่ะคะ ไม่สบายหรือเปล่า” เสียงทุ้มถามด้วยความเป็นห่วง

“ว้าย ปะ เปล่าค่ะ อาบเสร็จแล้วค่ะ” หญิงสาวตกใจหันขวับ หลังชิดผนัง มือกำผ้าเช็ดตัวแน่น เธอล็อกประตูห้องน้ำแล้วนี่นา

“พี่ภีมคะ บัวขอโทษนะคะ” น้ำเสียงหวั่นเกรงเล็กน้อย

“หืม เรื่องอะไรคะ” เขาเลิกคิ้ว

“พี่ภีมอย่าถือสาเรื่องที่บัวโวยวายใส่เลยนะคะ” กล่าวพลางกราบลงที่อก คนตัวโตยิ้มกว้าง กดจูบลงกลางกระหม่อม กระชับอ้อมกอดแน่น เมียกำลังง้อเขาอยู่ใช่ไหม

“หือ ไม่ถือสาค่ะ แต่พี่ตกใจขวัญเสียหมด น้องบัวต้องปลอบพี่นะคะ” จิ้งจอกเจ้าเล่ห์วางกับดัก ริมฝีปากหยักเริ่มซุกไซ้ลำคอขาวผ่องบอกเป็นนัยถึงความต้องการของตน

“ตะ ตอนกลางวันก็...แล้วนี่คะ” ไม่ถึงกับห้าม แถมยังใจเต้นแรงราวกับเฝ้ารอสัมผัสจากเขา

“พี่ไม่มีวันอิ่มหรอก ให้พี่นะคะ”

หญิงสาวพยักหน้าเอียงอายเป็นการอนุญาต ผ้าเช็ดตัวลอยหลุดจากร่างแทบจะในทันที เขาดันหลังเธอพิงผนัง แขนสองข้างตามมาคร่อมกักไว้ไม่ให้ไปไหนก่อนจะลดใบหน้าลงไปมอบจูบเร่าร้อน หิวกระหาย สองลิ้นเกี่ยวกระหวัดสูบกลืนวิญญาณของกันและกัน ริมฝีปากร้อนผละออกช้าๆ ก่อนคุกเข่าลงตรงหน้าเธอ

หญิงสาวตาเบิกโพลงเมื่อมือข้างหนึ่งเข้าช้อนข้อพับใต้เข่า ดันขาเธอให้ยกสูง เปิดเปลือยทุกอณูให้ปรากฏชัดแก่สายตา นัยน์ตาดำสนิทราวท้องฟ้ายามรัตติกาลจ้องมองดอกบัวกลีบสีชมพูสดอย่างคลั่งไคล้หลงใหล เขาแลบลิ้นเลียริมฝีปากแห้งผาก

“สวยเหลือเกินบัวจ๋า” น้ำเสียงคล้ายคนละเมอ จมูกโด่งจรดบนกลีบบางสูดดมกลิ่นกายสาว

“อืม หอมด้วย”เธอช่างสดชื่นหอมหวาน ปลุกปั่นลำกายเขาให้ลุกผงาด มือเล็กจิกทึ้งเส้นผมดกดำเพื่อระบายความเสียวซ่านระคนเขินอายเมื่อลมหายใจอุ่นจัดรินรดบัวงาม

“หืม เยิ้มเลยเหรอคะคนดี”ปลายลิ้นแตะแผ่วเบาไล้เล็มตามแนวร่องรักเลาะชิมมธุรสหวานล้ำ ค่อยๆ ดุนดันแยกกลีบที่ปิดสนิทออกแล้วซอกซอนดูดดื่มด้วยความหื่นหิว เสียงลงลิ้นผสานเสียงครวญครางดังสะท้อนในห้องน้ำเสมือนน้ำมันราดลงบนกองเพลิงเสน่หาที่พร้อมจะแผดเผาทั้งคู่

ใบหน้าคมฝังลงกลางใจสาวกระดกลิ้นปัดป่ายจนเนินเนื้อสีแดงสดเปียกชุ่ม มือข้างหนึ่งกอบกุมคลึงเคล้นบัวตูม หญิงสาวปรือตามองอย่างเลื่อนลอยรับรู้เพียงรัวรังปวดปริกำลังปลดปล่อยน้ำหวานล้นทะลัก เรียวขาเสลาสั่นระริก ลมหายใจติดขัด

“อ๊า...” แขนแกร่งคู่หนึ่งรับไว้ทันเธอจึงไม่ร่วงลงไปกองกับพื้น

“หวานเหลือเกินเมียพี่” เสียงแหบพร่ากระซิบข้างหูแล้วช้อนร่างแน่งน้อยตรงไปที่ห้องนอน