ใจบำเรอ ตอนที่ 2

สโรชา คือชื่อของหล่อน หญิงสาวผู้งามพร้อมทั้งรูปการและรูปทรัพย์ ครอบครัวของหล่อนเปิดกิจการร้านทองมาตั้งแต่สมัยรุ่นปู่ย่าตายาย เป็นมรดกตกทอดและพัฒนาความเจริญรุ่งเรืองต่อกันมาเรื่อยๆ ดังนั้นชีวิตของเธอจึงเกิดมาราวกับเป็นเจ้าหญิงในนิยายก็ไม่ปาน แต่ใครจะเชื่อว่าคนเพียบพร้อมอย่างหล่อนจะต้องพลาดท่าเสียทีให้กับความรัก จนไม่คิดอย่างลิ้มลองความรู้สึกนั้นอีกเลย มันเจ็บปวดเกินไป ทรมานเหมือนตกนรกทั้งเป็น หล่อนขยาดและขยะแขยงความรู้สึกนั้นจนแทบอยากอาเจียนทุกครั้งที่หวนกลับไปคิดถึง

หล่อน...ถูกทรยศโดยคนรักและเพื่อนสนิท

เป็นเรื่องน้ำเน่าใครก็ไม่คิดว่าจะเกิดขึ้นกับตัวเอง แต่มันก็เป็นความจริง ภุชงค์คือผู้ชายคนแรกที่เธอทั้งรัก ทั้งทุ่มเททุกอย่างให้เขา ใครจะไปคิดว่าคนที่ไว้ใจสุดท้ายร้ายที่สุด จีน่า...เพื่อนสนิทที่คบหากันมาเป็นสิบปีกลับเป็นชู้รักกับเขา คาเตียงนอนเดียวกับหล่อนที่กำลังเมาและหลับอยู่ใกล้กันนั้น

หากไม่ตื่นขึ้นมาเพราะรู้สึกปวดท้องอยากเข้าห้องน้ำ และเห็นเหตุการณ์ทุกอย่าง หล่อนคงกลายเป็นคนโง่ไปอีกนาน

ย้อนกลับไปในค่ำคืนอันกลายเป็นฝันร้ายตลอดกาลสำหรับหล่อน...

ภุชงค์และจีน่ามาร่วมปาร์ตี้ที่บ้าน ซึ่งจัดขึ้นเป็นประจำให้บรรดาเพื่อนฝูงได้มาพบปะสังสรรค์ หล่อนเป็นสาวสังคม ชอบดื่ม ชอบเที่ยว แต่ก็ชอบความเป็นส่วนตัวมากกว่าจะไปผับไปบาร์ การจัดปาร์ตี้ที่บ้านตัวเองจึงเป็นสิ่งที่หล่อนพึงพอใจที่สุด เมื่อเวลาผ่านไปทุกคนก็เมา บางคนกลับบ้าน และบางคนก็นอนค้างอ้างแรมที่บ้านของหล่อน ซึ่งมีห้องรองรับสำหรับเพื่อนฝูงไม่จำกัดอยู่แล้ว

คืนนั้นก็เช่นกัน...แต่ด้วยความที่จีน่า หรือจีราญาคือเพื่อนที่หล่อนสนิทที่สุด เมื่อต่างคนต่างก็เมาหัวราน้ำหล่อนจึงพาจีน่าไปนอนที่ห้องพร้อมกับแฟนหนุ่มด้วยอีกคน ซึ่งทั้งสามก็สนิทสนมกันมาตลอด บวกกับความไว้เนื้อเชื่อใจในตัวเพื่อนและคนรัก สโรชาจึงไม่คิดว่าพวกเขาจะทำเรื่องชั่วช้ากับหล่อนได้ลงคอ หล่อนตื่นขึ้นมาในช่วงเช้ามืด ในห้องที่สลึมสลัวเพราะมีเพียงไฟหรี่ดวงเดียวเปิดในห้อง หล่อนค่อยๆ ลุกจากที่นอนด้วยความทุลักทุเลเพราะยังไม่สร่างเมา หล่อนแปลกใจที่เตียงขยับทั้งที่ตัวเองนั่งอยู่เฉยๆ จึงปรือตามองไปรอบๆ ด้วยอาการงัวเงียปนแฮงค์ก็ได้เห็น...

ร่างสองร่างที่เปลือยล่อนจ้อน กำลังคลอเคลียฟัดเหวี่ยงกันอย่างเมามันโดยไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น ผลัดกันขึ้นผลัดกันลง จูบปากดูดดื่มนัวเนียแบบถึงพริกถึงขิง ช่วงล่างขยับโยกกระแทกกระทั้นใส่กันไม่ยั้ง ทั้งที่หล่อนก็นอนอยู่บนเตียงเดียวกันนี้ พวกเขากลับทำเหมือนหล่อนไร้ตัวตน

“กรี๊ด!!”

พรึ่บ! ร่างเล็กสะดุ้งตื่นแล้วรีบลุกพรวดนั่งด้วยอาการเหนื่อยหอบ ฝันร้าย...หล่อนฝันร้ายอีกแล้ว ฝันซ้ำๆ ถึงเหตุการณ์ในคืนนั้นทั้งที่มันผ่านมาเป็นปีแล้วจนแทบจะเป็นประสาท

“ไอ้พวกสารเลว จะตามหลอกหลอนกันไปถึงไหน” หล่อนยกมือขึ้นลูบผมจากด้านหน้าไปด้านหลังด้วยความหงุดหงิด

นี่มันยังเช้าอยู่เลย และหล่อนก็ยังไม่อยากตื่นเสียด้วย แต่จะให้นอนอีกต่อไปก็คงนอนไม่หลับ จึงตัดสินใจลุกขึ้นเดินเข้าไปห้องน้ำเพื่อชำระร่างกาย และสวมชุดสำหรับออกไปข้างนอกเพื่อไม่ให้อารมณ์เสียไปมากกว่านี้

ปกติหญิงสาวจะไปพบกลุ่มเพื่อนสนิท แต่วันนี้หล่อนอยากอยู่คนเดียว จึงเลือกไปนั่งรับประทานอาหารกลางวันที่ร้านหรูแห่งหนึ่ง นั่งเล่นโทรศัพท์ไปเรื่อยๆ เช็กงานทางข้อความที่พนักงานสาขาต่างๆ ส่งมาให้ จนกระทั่งช่วงบ่ายหล่อนก็กลับบ้าน และอาบน้ำแต่งตัวใหม่สำหรับออกไปดื่มช่วงดึกซึ่งก็เลือกที่จะออกไปคนเดียวเช่นเคย

คืนนี้เธอไม่มีนัดกับหนุ่มที่ไหน อารมณ์มันเบื่อๆ โหวงเหวงต่างจากทุกวันที่มักขวักไฝ่ความรื่นเริงอยู่เป็นนิจ แต่กระนั้นหล่อนก็ป้องกันตัวเองอย่างดี ผู้ชายที่หล่อนผ่านประสบการณ์ด้วยกันนั้นล้วนมาจากร้านดังๆ ทั้งสิ้น เรียกว่าหล่อนซื้อกินก็ไม่ผิด แม้จะต้องเสียเงินหลักหมื่นหลักแสนในแต่ละครั้ง มันก็ไม่ใช่ปัญหา เพราะหล่อนไม่ได้ลำบากเรื่องเงินทอง

หญิงสาวต้องการเพียงความสุขใจและมีคนช่วยคลายเหงา วางใจได้ว่าปลอดภัย ไม่มีความผูกพันอย่างอื่น จ่ายเงินแล้วเริ่มงานให้จบเป็นอันอวสาน ต่างคนต่างไป...

บางครั้ง...หล่อนจำหน้าผู้ชายพวกนั้นไม่ได้เลยด้วยซ้ำ