ใคร่รัก 3 เริ่มไม่แน่ใจ

ตายแล้วพลอยเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายเเกเนี่ย ทำไมมันร้อนรุ่มแบบนี้ ลูกชายของเพื่อนสนิทตอนนี้เป็นหนุ่มหล่อไปแล้ว หล่อมาก ๆ ด้วย และคงเพราะความหล่อ คำพูดหวานละมุน ใจฉันถึงอ่อนไหว

เชื่อปะ ฉันใจเต้นแรงเมื่อเห็นใบหน้าของเขาครั้งแรก มันเหมือนมีบางสิ่งดึงดูดให้ฉันเดินไปหาเขา สัมผัสจากอ้อมกอด ถ้อยคำที่บอกว่าคิดถึงทำให้ใจฉันเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ

ตักที่มีแค่เขาที่เคยหนุน รอยยิ้มที่ฉันมีให้เขาเพียงคนเดียว รัก ฉันรู้มาตลอดว่าณภัทรคือคนสำคัญและฉันรักเขา เขาคือคนเดียวที่เป็นเหตุผลของการมีชีวิตอยู่ของฉัน

แต่ตอนนี้ฉันเริ่มรู้สึกว่ามันคือความรักคนละแบบ

นี่ฉันกำลังหลงรักลูกชายของเพื่อนงั้นเหรอ คงไม่ใช่หรอก หรือใช่ โอ๊ย ฉันสับสน นี่มันความรู้สึกแบบไหนกันแน่ ฉันก็ไม่เคยมีแฟน ไม่เคยมีความรักแบบนั้นซะด้วยสิ

ณภัทรหลับตา เขาคงจะง่วงจริง ๆ ฉันนั่งจ้องใบหน้าหล่อเหลา มือข้างหนึ่งของฉันฌภัทรวางที่อกข้างซ้ายของเขา มืออีกข้างฉันลูบหัวเขาไปมาเหมือนครั้งยังเด็กที่ฉันเคยทำให้เขาแล้วเขาก็จะหลับสนิท

ผ่านไปสักพักณภัทรพลิกตัวหันหน้าเข้าหาหน้าท้องฉัน เขากอดฉันในขณะที่เขายังหลับอยู่ ส่วนฉันยังคงนั่งเป็นหมอนให้เขานอนหนุน ยังคงลูบหัวเพื่อให้เขาหลับสบาย

“ภัทรรักคุณพลอยนะครับ รักมากที่สุด คิดถึงที่สุด” เสียงทุ้มเอ่ยเบา ๆ

ฉันมองใบหน้าด้านข้างที่แสนงดงามของณภัทร เขายังหลับอยู่ นี่เขาละเมอเหรอ เขาจะรู้ไหมคำละเมอของเขาทำฉันใจเต้นแรง

เวลาผ่านไปเกือบสามชั่วโมง ฟ้าใกล้มืดฉันจึงปลุกณภัทร “ภัทรคะ ภัทร ภัทรตื่นได้แล้ว เย็นมากแล้วไปทานข้าวนะคะ”

“คุณพลอยรู้ไหมครับวันนี้เป็นวันที่ภัทรหลับสบายมาก คิดถึงหมอนนี้ที่สุดเลย” ณภัทรเอ่ยขณะเปลือกตายังปิด เขากระชับกอดฉันแน่นขึ้น

ตื่นมาก็ทำให้ใจฉันเต้นแรงอีกแล้ว เฮ้อ ทำไมหัวใจเต้นแรงแบบนี้นะ

“ภัทรรักคุณพลอยนะครับ รักที่สุด”

“น้าก็รักภัทรครับ ภัทรคือคนเดียวที่ทำให้น้าอยากมีชีวิตอยู่ต่อ” พูดจบก็หอมที่แก้มของเขาเหมือนครั้งที่เขายังเด็ก ฉันชอบทำแบบนี้เป็นประจำ

แต่ครั้งนี้มันไม่เหมือน!

จังหวะที่ฉันก้มลงไปหอมแก้ม ณภัทรหันหน้ามาพอดีทำให้ปากของเราสัมผัสกัน ที่จริงก็ไม่เหมือนตั้งแต่เขาโตขึ้นแล้ว ฉันไม่ควรแสดงความรักแบบเมื่อก่อน

ฉันพลาดเอง

“เอ่อ...แม่บ้านเตรียมกับข้าวเสร็จแล้วมั้ง ภัทรไปทานข้าวนะ” ผงกหน้าขึ้น รีบหันหน้าไปทางอื่น

ภัทรลุกขึ้นนั่ง ยื่นมือมาแตะหน้าผากฉัน “คุณพลอยทำไมหน้าแดงครับ ไม่สบายหรือเปล่า”

เราสบตากัน ณภัทรโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อย ๆ หัวใจฉันเริ่มเต้นแรงผิดจังหวะ

“อาหารเรียบร้อยแล้วนะคะนายหญิง” เสียงป้าเรียมแม่บ้านคนสนิทเอ่ย โชคดีจริง ๆ

“จ้ะป้า เดี๋ยวณภัทรก็จะไปทานแล้ว” เอ่ยพลางลุกขึ้นยืน อู้ย ใจหายใจคว่ำหมด ดีนะที่ป้าเรียมส่งเสียงมาก่อน ไม่อย่างนั้นเดาไม่ได้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้น

“คุณพลอยไม่ทานด้วยกันเหรอครับ” ณภัทรลุกขึ้นยืน

“น้ามีงานจ้ะ ภัทรทานเลยนะ ห้องภัทรอยู่ที่เดิมนะครับ” เอางานมาอ้างเพราะตอนนี้ฉันกินอะไรไม่ลง รู้สึกใจเต้นแรงร้อนวูบวาบไปทั้งตัว เหมือนว่ากำลังอยากอย่างอื่นที่ไม่ใช่ของกิน ทำไมมาอยากอะไรแบบนั้นกับณภัทรล่ะ นั่นลูกชายเพื่อนนะพลอยไพลิน คิดค่ะคิด สติค่ะ ดึงสติด่วน

“งานสำคัญกว่าการกินข้าวกับภัทรเหรอครับ คุณพลอยรู้ไหมที่ผ่านมาภัทรอยากกินกับข้าวฝีมือคุณพลอยทุกวัน อยากนั่งกินข้าวกับคุณพลอยทุกมื้อ” ณภัทรเอ่ยเสียงเศร้า น่าสงสารเด็กน้อยไร้เดียงสา ทำไมฉันถึงได้คิดอะไรลามกกับเด็กที่น่ารักแบบนี้ได้นะ

“เอาไว้พรุ่งนี้ดีไหม วันนี้น้าไม่สะดวกจริง ๆ” อาการตอนนี้ถ้าเห็นณภัทรตักข้าวเข้าปากฉันก็คงจะจินตนาการไปไกล ซึ่งไม่เหมาะสมค่ะ ฉันเป็นผู้ปกครองของเขา ต่อให้เขาบรรลุนิติภาวะฉันก็ยังขึ้นชื่อว่าเป็นผู้ปกครองเขาอยู่ดี

“แต่ไม่เป็นไรครับภัทรเข้าใจ ภัทรเป็นแค่...”

“อย่าพูดคำนั้นออกมาและอย่าพูดประโยคที่ทำให้ตัวเองดูไร้ค่าอีก ถ้าทุกอย่างที่น้าพลอยคนนี้ทำให้ภัทรมันไม่ดีพอ น้าคงต้องปรับปรุงตัว วันนี้กินคนเดียวไปก่อนนะ น้าขอตัว” ฉันพูดแทรกเพราะรู้ว่าณภัทรจะพูดอะไรต่อ

ถ้าเขาพูดออกมาเราจะเสียความรู้สึกด้วยกันทั้งคู่

พูดจบก็เดินออกมาเลย ปล่อยเขาไว้ตรงนั้น ฉันอยากให้เขารู้ว่าคำนั้นไม่ควรพูด เพราะเขาไม่ใช่คนอื่น เขาเป็นเหมือนญาติคนเดียวของฉัน เป็นคนเดียวที่ทำให้ฉันอยากมีชีวิตอยู่ต่อ

แต่ทำไมนะ ทำไมไม่ยอมเรียกฉันว่าน้า ทำไมชอบทำเหมือนฉันเป็นคนอื่น ทำไมต้องเรียกคุณ เขาจะรู้ไหมว่าการเรียกแบบนั้นมันทำให้ฉันรู้สึกห่างเหิน

“นินฉันมันไม่ดีใช่ไหม ฉันต้องขาดตกบกพร่องแน่ ๆ เลย ขอโทษนะนินที่ฉันดูแลลูกแกไม่ดีเลย” หยิบรูปที่เคยถ่ายคู่กับมุนินขึ้นมา พูดกับรูปถ่ายของเพื่อน สิ่งที่เหลืออยู่ของคนที่จากไปไม่หวนคืนมีเพียงรูปและของใช้ในวันเก่า

ฉันเจ็บปวดเมื่อณภัทรคิดว่าฉันเป็นคนอื่นสำหรับเขา ทั้งที่เขาคือคนเดียวที่สำคัญที่สุดในชีวิตของฉัน

ทำไม ทำไมเขาถึงคิดว่าฉันไม่ให้ความสำคัญกับเขา ก็แค่ไม่กินข้าวด้วยเพราะฉันรู้สึกว่าอยากกินเขา การอยากกินเขาก็ถือว่าผิดแล้ว ฉันนี่ไม่เหมาะจะเลี้ยงเด็กจริง ๆ จิตใจฉันไม่ซื่อเอาซะเลย คิดแต่ในทางลามก

“หรือฉันจะไม่เหมาะที่จะดูแลณภัทรวะนิน วันนี้ลูกชายแกทำใจฉันเต้นแรง ฉันรู้สึกไม่ดีเลยนิน” เมื่อเหล้าเข้าปากก็เริ่มพึมพำกับรูปถ่าย

หวนนึกถึงความเหงาที่อยู่ในใจ ความเจ็บปวดในอดีตคอยตามหลอนฉันตลอด ทำไมฉันถึงไม่มีความสุขแบบคนอื่นเขาบ้างนะ ฉันอยากมีความสุขจัง ไอ้ที่เขาเรียกกันว่าความสุขมันเป็นยังไงนะ

“หรือว่าฉันต้องหาน้าผู้ชายให้ณภัทรดี เขาถึงจะยอมเรียกฉันว่าน้า บางทีเพราะฉันเป็นผู้หญิงเขาก็เลยไม่รู้จะพูดคุยอะไรหรือเปล่านิน แต่ว่าฉันก็ไม่ชอบสร้างความสัมพันธ์จริงจังกับใครด้วยสิ นินฉันควรทำยังไงดี” สุดท้ายแล้วก็เป็นคำถามที่ฉันต้องหาคำตอบเอง เพราะเพื่อนรักของฉันไม่สามารถให้คำตอบฉันได้