ใคร่รัก 02 ณภัทร2

ประมาณหนึ่งชั่วโมงกว่าที่ผมเดินทางด้วยรถยนต์ที่คุณพลอยส่งมารับ รถยนต์แล่นเข้าสู่เขต ‘สวนน้ำฤทัย’ เจ้าของคือนายหญิงของสวนชื่อ ‘พลอยไพลิน’ สวนผลไม้ของคุณพลอยมีเนื้อที่หลายร้อยไร่ ที่สวนปลูกผลไม้หลากชนิดส่งออกทั้งในและนอกประเทศ

ผมก้าวเท้าลงจากรถบรรยากาศรอบ ๆ ยังคงร่มรื่นน่าอยู่เหมือนเดิม ธรรมชาติเขียวขจี ที่นี่ใช้ชีวิตเรียบง่ายไม่เร่งรีบเหมือนเมืองกรุง ใช้ชีวิตแบบสบาย ๆ ในแบบของเรา

"เข้าบ้านเถอะครับ นายหญิงน่าจะรอแล้ว" ลุงจักรบอก

“ครับ” ผมพยักหน้าและเดินตามลุงจักร

"มากันแล้วเหรอ" เสียงของผู้หญิงหุ่นดีผมดำยาวสลวย หน้าตาสะสวย ผิดเเค่แววตาเคล้าไปด้วยความเศร้า เจ้าของเสียงเธอกำลังเดินลงบันไดบ้าน

สายตามองมาทางผม เธอส่งรอยยิ้ม

ครับ เธอคือคุณพลอย เธอไม่ต่างจากหลายปีก่อนเลย เหมือนว่าใบหน้าเธอหยุดอยู่ที่ตรงนั้น วันเวลาทำอะไรเธอไม่ได้ คุณพลอยสวยมาก ในสายตาผมเธอสวยมาก ๆ คุณพลอยเธอยิ้ม

ผมยืนนิ่งค้าง รอยยิ้มนี้ไงที่สะกดใจผมมาตลอดตั้งแต่ครั้งผมยังเป็นเด็ก เธอเป็นผู้หญิงที่ยิ้มได้สวยมาก ถึงแม้จะเป็นรอยยิ้มที่พยายามฝืน แต่สำหรับผมขอแค่ใบหน้าคุณพลอยมีรอยยิ้มผมก็มีความสุขมากแล้ว

เพราะเธอยิ้มแปลว่าเธออาจจะมีความสุข

"ไม่คิดจะทักทายน้าเลยเหรอคะหลานชายสุดหล่อ" สติสตังผมกลับมาเมื่อคุณพลอยผู้ปกครองยังสาวยังสวยของผมเดินมาหยุดตรงหน้า

ยิ่งมองใกล้ ๆ เธอก็ยิ่งสวย ใบหน้าของเธอขาวเนียนใส ผู้หญิงอะไรเนี่ยทำไมสวยขนาดนี้ สวยจนใจผมเจ็บ

"คิดถึงนะครับ คิดถึงมาก" ผมโผกอดคุณพลอย คิดถึง คิดถึงมาก ตลอดหลายปีมานี้ผมไม่เคยวีดีโอคอลหาคุณพลอยเพราะกลัวจะทนไม่ไหวที่เราห่างกันไกล คุณพลอยบอกว่าถ้าไม่ยอมวีดีโอคอลก็ให้ผมส่งรูปให้ดูบ้าง ซึ่งผมก็ส่งบ้างไม่ส่งบ้าง

"น้าพลอยก็คิดถึงภัทรนะครับ คิดถึงมาก เดินทางเหนื่อยไหม น้าให้แม่บ้านเตรียมอาหารไว้เยอะเลยนะ หิวไหมครับ" นิ้วมือเรียวสวยของเธอกำลังลูบที่หัวผมอย่างอ่อนโยน

“ยังครับ ภัทรยังไม่หิว”

“งั้นเราเข้าบ้านกันก่อนเนอะ”

“ครับ” ผมและเธอเดินเข้าบ้านด้วยกัน

กลิ่นตัวของคุณพลอยหอมมาก ผมชอบทุกอย่างที่เป็นคุณพลอย

"คุณพลอยยังสวยเหมือนเดิมเลยนะครับ" ผมและเธอนั่งอยู่ที่โซฟารับแขก ภายในของบ้านหลังนี้เปลี่ยนไปมาก

"น้าบอกกี่ทีแล้วว่าเลิกเรียกคุณได้แล้ว มันดูห่างเหิน ภัทรพูดเหมือนน้าเป็นคนอื่น" เธอทำหน้าเง้างอน ยิ่งมองยิ่งน่ารัก ผู้หญิงคนนี้เป็นคนเดียวที่เวลางอนแล้วใจผมสั่นไหว

"ไม่ใช่คนอื่นนะครับ คุณพลอยคือคนสำคัญของภัทร ภัทรรักคุณพลอยที่สุด" ผมล้มตัวลงหัวหนุนตักเธอ คว้ามือเธอมาลูบไล้ คุณพลอยยื่นมืออีกข้างมาลูบหัวผมด้วยความเอ็นดู

บอกตามตรงครับ เธอเอ็นดู แต่ว่าผมอยากให้เธอดูเอ็น

"ปากหวานแบบนี้จะโกรธลงได้ไง ไปอยู่ที่นู่นมีคนรักหรือยังคะ"

"จะมีได้ไงครับ ภัทรเคยบอกคุณพลอยแล้วไงว่าภัทรมีคนที่ภัทรรักแล้ว" ผมมองใบหน้าสวย คุณพลอยไงครับคนที่ภัทรรัก

"ถ้างั้นเมื่อไหร่จะพามาให้น้าดูครับ พามาให้น้าสแกนหน่อยสิ"

"เธอยังไม่รู้ตัวเลยครับว่าภัทรรักเธอ แล้วภัทรก็ไม่รู้ด้วยว่าเธอมีคนรักหรือเปล่า"

"ลองเช็กดูสิคะ ถ้าไม่มีแฟนภัทรก็จีบเธอสิ จีบติดแล้วบอกน้าด้วยนะ"

"ครับจากนี้ภัทรจะเริ่มจีบเธอ แล้วถ้าได้เรื่องยังไงภัทรจะบอกคุณพลอยเป็นคนแรกนะครับ" กระชับมือคุณพลอยแน่น ขยับมือคุณพลอยมาวางที่หน้าอกข้างซ้าย

“ค่ะ มีอะไรก็ต้องบอกน้าบ้างนะ ไม่สบายใจเรื่องไหนเล่าให้น้าฟังได้เลย อย่าลืมนะว่าเราเป็นครอบครัวเดียวกัน”

“แล้วคุณพลอยมีแฟนหรือคบใครคุยกับใครอยู่หรือเปล่าครับ”

“ไม่มีค่ะ น้าโสด”

โสดเหรอ งั้นก็ดีภัทรจะได้จีบคุณพลอยให้เต็มที่ “คุณพลอยว่างไหมครับ”

“ว่างสิคะ วันนี้น้าว่างทั้งวัน น้าเคลียร์ทุกอย่างเพื่อรอภัทร” คุณพลอยยิ้ม

"งั้นช่วยเป็นหมอนให้ภัทรหน่อยนะครับ ภัทรคิดถึงหมอนใบนี้ที่สุด"

"อ้อนเก่งจริง ๆ ถ้ามีแฟนคงไม่คิดถึงตักน้าแล้วมั้ง" เธอทำหน้างอนนิด ๆ

"คิดถึงสิครับ หมอนใบนี้มีใบเดียวและภัทรจะไม่ยกให้ใครแน่นอน รักคุณพลอยที่สุดเลยครับ"

“ค่ะคนเก่ง น้าก็รักภัทร”

เธอคงไม่รู้ว่าคำบอกรักของผมต่างจากคำบอกรักของเธอ แต่ก็อีกไม่นานครับ อีกไม่นานเธอก็จะรู้สึกแบบเดียวกับผม เราจะใจตรงกัน