#####บทที่ 2

"พี่แทน" ฉันเอ่ยเรียกชื่อคนตรงหน้าด้วยน้ำเสียงระรื่นพร้อมกับฉีกยิ้มหวานให้แก่เขา ฉันหลงรักผู้ชายคนตรงหน้า เพราะความเสมอต้นเสมอปลายตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้ก็ยังเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน

"ยุ่งอยู่หรือเปล่าคะ พี่มารบกวนเราหรือเปล่า" พี่แทนพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พร้อมกับเอื้อมมือขึ้นมาขยี้ผมของฉันเบาเบา

"เอิงอยู่กับไอเดียร์แล้วก็เพียงฟ้าค่ะ" ฉันหันหน้ากลับเข้าไปในห้อง คล้ายกับเป็นเชิงบอกนัยน์นัยน์ว่ามีเพื่อนทั้งสองคนอยู่ด้านใน

"พี่ซื้อชานมสดไข่มุกร้านที่เราชอบมากฝากค่ะ" พี่แทนพูดพร้อมกับชูถุงที่ใส่แก้วชานมสดไข่มุกส่งให้กับฉัน

"ขอบคุณค่ะ" ฉันพนมมือไหว้ขอบคุณพี่แทนอย่างนบน้อมแฝงความทะเล้นซ่อนไว้อยู่ลึกลึก

พี่แทนตามจีบฉันตั้งแต่ขึ้นมหาวิทยาลัย ปี 1 ใหม่ใหม โดยการซื้อชานมสดไข่มุกมาให้ทุกตอนเที่ยงและตอนนี้ก็ยังทำอยู่เช่นเดิม..นี่คือความประทับใจแรกของฉันในตัวเขา

"พี่กลับก่อนนะคะ เดี๋ยวถึงบ้านจะโทรมารายงาน" เมื่อได้ยินประโยคนี้ทำเอาฉันหน้าหงอยทันทีเลย 

"ไม่เข้าไปด้านในก่อนหรอคะ" ฉันพูดพร้อมกับทำตาแป๋ว กระพริบเปิด-ปิดถี่ถี่จนทำให้คนตรงหน้าจำต้องยอมใจอ่อนจนได้

"ก็ได้ค่ะ แต่อยู่ได้แป๊บนึงนะ" ฉันกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ ก่อนที่จะควงแขนแกร่งที่อัดแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อของพี่แทนเข้าไปด้านในห้อง

"หู้ยย อิจฉาจังเลยง๊า ซื้อชานมไข่มุกมาให้ตั้งแต่เริ่มจีบ ยัน เป็นแฟนกันก็ยังซื้อมาให้" เพียงฟ้าพูดแซวจนทำให้คนด้านข้างฉันหน้าแดงผ่าวไปเลยทีเดียว

"ช่วยไม่ได้ก็แต้มบุญกูมันสูง เหอะ" ฉันยักไหล่ตอบกลับไปอย่างผู้ชนะ แล้วหย่อนก้นนั่งลงบนโซฟาแต่ทว่าพี่แทนยังยืนทื่อตัวแข็งอยู่อีกเป็นเพราะเก้อเขินจนทำอันใดไม่ถูก

"พี่แทนคะ นั่งสิคะ" ฉันใช้มือทุบบนโซฟาเบาๆ เป็นเชิงบอกให้เขานั่ง และพี่แทนก็หย่อนก้นลงนั่งข้างๆฉัน

"พี่แทนแนะนำเพื่อนพี่ให้ฉันสักคนจะได้มั้ยคะ" ไอเดียร์พูดพร้อมกับส่งยิ้มหวานหวานโปรยเสน่ห์ให้พวกเราทั้งสามคน

"คงจะต้องแนะนำกูแล้วแหละ" จู่จู่ก็มีเสียงของผู้ชายดังขึ้นมาจากทางบานประตูห้อง ฉัน พี่แทน เพียงฟ้า และไอเดียร์หันหน้าไปมองบุคคลที่เดินเข้ามาเป็นตาเดียวกัน

'เชี้ย! ลืมล๊อคประตู' ฉันคิดในใจ

"ไอ้มังกร!" ฉันและเพียงฟ้าเอ่ยออกมาพร้อมพร้อมกันด้วยความประหลาดใจและตกใจในเวลาเดียวกัน ที่วันนี้มันมาเยือนถึงคอนโดของฉันได้

"อ้าว! มาเหนื่อยเหนื่อย ทานน้ำมั้ยคะ" เมื่อคนที่เปิดประตูเข้ามา คือ มังกร แฟนหนุ่มของตน ไอเดียร์ถึงกับหน้าเหวอแล้วส่งยิ้มเจื่อนเจื่อนออกมา

"กลับบ้าน" มังกรไม่พูดจาให้มากความ เดินเข้ามาลากตัวไอเดียร์กลับออกไปจากห้องทันที

"อร่อยมั้ยคะ" พี่แทนหันมาจ้องหน้าฉันพลางเอ่ยคำถามด้วยน้ำเสียงสุภาพ จนทำให้คนฟังอิจฉาตาร้อนกันเลยทีเดียว

"อร่อยมากเลยค่ะ" ฉันส่งยิ้มหวานให้กับพี่แทนพร้อมกับซบลงไปบนบ่าแกร่งของเขาซึ่งผ่านการออกกำลังกายมาอย่างหนักพอสมควร

"แหวะ! สงสารคนโสดบ้างนะคะ ในห้องนี้ไม่ได้มีแค่พวกมึงสองคนนะย่ะ!" เพียงฟ้ากรอกตา มองบนด้วยความสะอิดสะเอียนชวนคลื่นไส้

"แพ้ท้องเหรอจ๊ะ" ฉันพูดจาด้วยน้ำเสียงหยอกล้อตามประสาเพื่อนสนิทที่มักจะแซวเล่นกันแบบนี้อยู่เป็นประจำ

"บ้าบอ กูไม่มีผัวสักหน่อย ท้องกับแตงกวา   เหรอคะอีแม่ดาวมหาวิทยาลัย เฮ้อ!ไปดีกว่า ไม่อยากอยู่เป็น กว้าง! ขวาง! คอ!" เพียงฟ้าพูดเน้นย้ำประโยคหลังทีละคำอย่างชัดถ้อยชัดคำ ก่อนที่จะหยิบกระเป๋าแบรนด์หรูขึ้นมาสะพาย แล้วสะบัดก้นเดินนวยนาดออกไปจากห้องทันที

"ดูสิไปแกล้งเพื่อน" พี่แทนเลื่อนฝามือหยาบกร้านขึ้นมาลูบศรีษะทุยของฉันเบาเบาอีกรอบ 

"หยอกเอง พี่แทนคะเอิงหิวมากเลย เราลงไปซื้อของที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตมาทำอาหารกันดีมั้ยคะ" ฉันแหงนหน้าขึ้นไปถามแฟนหนุ่มด้วยสายตาออดอ้อน ก่อนที่เราสองคนจะเดินลงไปจากคอนโดพร้อมพร้อมกัน

-ซุปเปอร์มาร์เก็ต-

"พี่ลืมกระเป๋าสตางค์ไว้ในรถ" พี่แทนใช้ฝ่ามือลูบคลำหากระเป๋าสตางค์ของตนเองอยู่ครู่หนึ่ง แล้วแหงนหน้าขึ้นมาพูดบอกฉันพร้อมกับส่งยิ้มเจื่อนเจื่อน 

"ไม่เป็นไรค่ะพี่แทน เดี๋ยวเอิงจ่ายเอง" ฉันบอกเขากลับไป 

"พี่กลับไปเอาดีกว่านะคะ พี่ว่าจะแวะซื้อของอย่างอื่นด้วย เอิงเข้าไปเลือกซื้อของใส่รถเข็นก่อนได้เลย" พี่แทนเอ่ยบอกฉัน แต่ทว่าฉันยังไม่ทันได้โต้ตอบอะไร เขาก็วิ่งแจ้นออกไปเสียแล้ว

"คนดีเสียจริง" ฉันกรอกตามองบนด้วยความประชดประชัน แล้วเดินเข้าไปเลือกของด้านในตามล็อคต่างต่างที่ถูกจัดวางเอาไว้อย่างเป็นระเบียบ

"จะซื้ออะไรเข้าครัวดีนะ" ฉันพึมพำอยู่ในลำคอเอ่ยถามตัวเอง พลางก็เลื่อนรถเข็นดูของในโซนอาหารแห้ง

"มาม่าก็แล้วกัน" ฉันพูดพร้อมกับหยิบมาม่าห่อใหญ่ใส่ลงไปในรถเข็น แล้วสาวเท้าเดินต่อไปเรื่อยเรื่อยจนถึงโซนของกินเล่น

"อยู่ไหนนะ" ฉันบ่นพึมพำในลำคอ ของสิ่งที่ฉันหมายถึงนั่นก็คือ 'สาหร่ายอบกรอบ' ซึ่งมันเป็นของที่ฉันโปรดปรานเป็นอย่างมาก ในหมวดขนมทั้งหลาย

"นั่น!" สายตากลมอันเฉียบแหลมเหลือบไปเห็นกล่องสาหร่ายอบกรอบที่มีอยู่เพียงแค่กล่องเดียว ฉันจึงรีบเข็นรถไปยังตรงนั้นทันที แต่จู่จู่ในขณะที่ฉันกำลังจะก้มลงหยิบ กลับมีมือดีโฉบฉวยเอาไปเสียก่อน

"นี่นาย! ไม่เห็นหรอว่าฉันกำลังจะยะ_" ฉันเอ่ยพูดขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์เท่าไหร่ แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นไปมองใบหน้าของเขามันกลับทำให้ฉันต้องตะลึง เพราะภาพของผู้ชายที่ปรากฏเข้ามาในดวงตาของฉัน เป็นบุคคลที่คุ้นหน้าคุ้นตาเป็นอย่างดี

"สบายดีมั้ย" คิมหันต์ อดีตคนรักเด่าของฉันเอ่ยถามขึ้น แต่ฉันก็เลือกที่จะไม่ตอบและรีบเข็นรถออกมาจากตรงนั้น

"ไม่คิดจะทักทายผัวเก่าหน่อยหรอ เอิงเอย" คิมหันต์พูดพร้อมกับเหยียดยิ้มมุมปาก พร้อมกับเดินมาขวางหน้ารถเข็นของฉัน

"ฉันจำเป็นจะต้องทักทายผู้ชายอย่างนายด้วยหรอ?" ฉันเลิกคิ้วถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ไม่ได้เจอกันแค่ 2 ปี ปากจัดขึ้นเยอะเลยนะเอิงเอย" คิมหันต์กระตุกยิ้มริมฝีปาก แล้วส่งสายตาเจ้าเล่ห์มองเรือนร่างของฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า

"หลีกไป ฉันไม่อยากมาเสียเวลากับนาย" 

"แหม แค่ยืนคุยกับผัวสักแป๊บจะเป็นอะไรไปจ๊ะเมียจ๋า" คิมหันต์พูดออกมาได้อย่างไร้ยางอายพลางใช้ฝ่ามือหยาบกร้านจับปลายคางมนของฉันเบาเบาแล้วเลื่อนกลับไปสูดดมคล้ายกับคนโรคจิต 

"ผัวเก่า กรุณาระบุให้ชัดเจนด้วยนะคะ" ฉันกระตุกยิ้มมุมปากและเน้นย้ำคำว่าเก่าไปที่หน้าของเขาแรงแรง 

"มีผัวใหม่แล้วงั้นหรอ? กูไม่เชื่อหรอกนะว่ามึงจะลืมกูได้" คิมหันต์พูดอย่างมั่นอกมั่นใจ 

"อย่าหลงตัวเองให้มากได้ปะ และที่สำคัญฉันไม่จำเป็นจะต้องตอบคำถามของนาย ขอตัว!" ฉันพยายามจะปลีกตัวเดินออกมา แต่เขาก็ยังคงจับนั่งรถเข็นของฉันไว้อย่างแน่น

"ถ้านายไม่ปล่อยมือออกจากรถเข็นของฉัน ฉันจะตะโกนให้คนมาช่วย" ฉันจ้องหน้าเขาตาเขม้นแต่ทว่ามันไม่ได้ทำให้เขาสะทกสะท้านเลยแต่อย่างใด

"มึงกล้าเหรอเอิงเอย" คิมหันต์เลิกคิ้วถามฉัน อย่างท้าทาย

"ลองดูมั้ยหละ" ฉันตอบกลับไปด้วยใบหน้าราบนิ่งเจือรอยยิ้มชวนขนลุก ทว่าฉันต้องก้าวขาถอยจนแผ่นหลังชนกับชั้นวางของเพราะคิมหันต์เดินเข้ามาใกล้เรื่อยเรื่อยจนเกือบประชิด

"ช่วยด้วยค่ะ!!!" ฉันไม่รอช้ารีบแหกปากตะโกนให้คนมาช่วยทันที

"ปล่อยมือออกจากเอิงเอย!"