บทที่:6 ตัวอันตราย

ไม่รู้ว่าตอนนี้พี่ซันกำลังคิดจะทำอะไรอยู่ แต่เรื่องที่เขาคิดจะทำมันต้องไม่ใช่เรื่องดีอย่างแน่นอน ตั้งแต่เช้าจนสอบเสร็จเอาแต่นั่งคิดเรื่องนี้จนกินอะไรไม่ลง

“โมจิเป็นอะไรรึเปล่าหน้าซีดๆ นะ” โบเดินเข้ามาถาม

“เปล่า” ฉันตอบเธอไป “ว่าแต่ปลาล่ะ” ปกติสองคนนี้ตัวติดกันอย่างกับอะไรดี

“เดี๋ยวตามมา แต่เราว่าโมจิดูไม่ค่อยดีเลยนะ ตอนเที่ยวเห็นกินข้าวไปแค่นิดเดียว สอบเสร็จแล้วไปหาอะไรกินกันมั้ย” เธอพูดยิ้มๆ

“ได้สิ” ดีเหมือนกัน จะว่าหลบหน้าพี่ซันก็ไม่ผิด ฉันไม่อยากกลับไปเจอหน้าเขาในตอนนี้ ขี้เกียจจะทะเลาะด้วย

“มาแล้วสาวๆ” ปลาเดินมาพร้อมน้ำและขนมในมือ ปลาเป็นผู้หญิงหล่อออกแนวแมนๆ แต่ไม่ใช่ทอมบอย

“นึกว่าหายไปไหน ขอชาเขียว โมจิกินอะไร” โบฉีกยิ้มกว้างเมื่อเห็นของโปรดแต่ก็ไม่ลืมที่จะหยิบชานมมาให้ฉันด้วย

“ไปดูหนังกัน” โบทำหน้าอ้อนปลา ใครที่ไม่รู้จักไม่สนิทก็คงคิดว่าสองคนนี้เป็นแฟนกัน หญิงรักหญิงทั้งกอดทั้งหอม ปลาเองก็เอาอกเอาใจเทคแคร์โบทุกอย่างและรวมถึงฉันด้วย

“ได้เลยที่รัก ว่าแต่ตัวเล็กไปมั้ย” ปลาทำสายตาเจ้าชู้ใส่ เห้อ...ไม่ให้คนอื่นคิดว่าฉันชอบผู้หญิงสิแปลกตั้งแต่เรียนปี1 จน ปี4 ไม่มีผู้ชายที่ไหนกล้าเข้ามาจีบเพราะยัยปลาชอบส่งสายตาหวาน กอดหอมถึงขึ้นจูบก็ทำมาแล้ว

“ว่าไง ไปมั้ยถ้าตัวเองไม่ไปเค้าคิดถึงตายเลย” ดูทำเข้าสองแขนกอดเอวใบหน้าสวยคมถูแขนดวงตากลมโตทำหน้าออดอ้อน ไม่สนใจสายตาคนอื่นที่กำลังมอง

“ถ้าไม่ปล่อยแล้วจะไปได้มั้ย” ฉันได้แต่ส่ายหัวเพื่อนแต่ละคน

“เบส!!” โบตะโกนเสียงดังเมื่อเบสเดินผ่านมาพอดี

“ไปโดนอะไรมา” ปลาเดินเข้าไปกระชากแขนเบสไว้ เมื่อเขาทำท่าจะเดินผ่านพวกเราไป

“......” ฉันได้แต่เงียบ มองหน้าเบสที่บวมช้ำมีรอยแผลเล็กๆ ยิ่งที่หางคิ้วด้านขวาดูแผลจะลึกและใหญ่จนต้องติดผ้าพันแผลเอาไว้ ยิ่งไปกว่านั้นแขนซ้ายเขาที่ต้องเข้าเฝือก ‘ทำเกินไปแล้วนะ’ สองมือกำหมัดแน่นเมื่อนึกถึงไอ้คนใจร้ายที่ทำร้ายคนอื่นโดยไม่มีเหตุผล เป็นใครไปไม่ได้นอกจากเขา  ‘พี่ซัน!!’ เขามันคนบ้าป่าเถื่อนที่สุด

“ว่าไงไปโดนอะไรมา” ปลาเอ่ยถามเพื่อนด้วยความห่วงใย

“นั่นสิ” โบพูดเสริม เดินเข้าไปใกล้เบส จ้องหน้าหล่อคาดคั้นเอาคำตอบ

“เมื่อคืนยังดีๆ ตอนที่เราสองคนไปส่งยังไม่เห็นจะเป็นอะไร” โบมองหน้าปลาด้วยความสงสัย

“นั่นดิ ตอบมาไปโดนอะไรมา!” ปลาคาดคั้นกดดันจะเอาคำตอบให้ได้ แต่เบสกลับเอาแต่เงียบ แววตาปนเศร้ามองมาที่ฉัน

“ไปกินข้าวกันมั้ยโมจิมีเรื่องจะคุยด้วย” สองเท้าค่อยๆ เดินตรงเข้าไปหาเบส

“.....วันนี้เราไม่ว่าง ไว้วันหลังแล้วกัน” เบสเงียบก่อนจะปฏิเสธอย่างไม่มีเยื่อใย พี่ซันต้องทำอะไรมากกว่าที่เห็นแน่ๆ เบสไม่เคยเป็นแบบนี้ หวังว่าคงจะไม่เป็นอย่างที่คิดนะ

“เบส....”

“คุณหนูครับ!!” แต่ไม่ทันที่ฉันจะได้พูดอะไรเสียงที่คุ้นเคยเอ่ยขึ้น พร้อมกับชายในชุดดำสองสามคนเดินตรงเขามาหาพวกเรา

“พี่ลูอีส?” เขาคือลูกน้องของพี่ซัน

“ฮันเตอร์ให้มารับคุณหนูไปทานข้าวครับ” พี่ลูอีสพูดยิ้มๆ แต่ใครจะไปรู้ว่ายิ้มของเขามันไม่ใช่ยิ้มที่เป็นมิตร แต่มันเป็นรอยยิ้มที่กำลังข่มขู่

“เราไปก่อนนะ” เบสเอ่ยขึ้น ก่อนจะรีบเดินหลบจากตรงนี้ไปในทันที

“ไม่ต้อง!” พี่ลูอีสสั่งลูกน้องที่กำลังจะเดินตามเบสไป

“......” เหลือแค่เพียงโบกลับปลาที่มองหน้ากันด้วยความสงสัย

“ขอโทษนะวันนี้โมจิคงไปดูหนังด้วยไม่ได้...แล้วเจอกัน” เพื่อเลี่ยงคำถามของเพื่อน สองเท้ารีบเดินออกจากตรงนั้น โดยมีพี่ลูอีสและลูกน้องเดินตามมาติดๆ ‘โมจิขอโทษที่ทำให้ทุกคนเดือดร้อน’ หลายครั้งที่ทั้งปลาและโบต้องเดือดร้อนไปกับการกระทำที่บ้าบิ่นของพี่ซัน

แต่ฉันสัมผัสได้ถึงความไม่ปกติ ครั้งนี้ไม่เหมือนทุกครั้ง ‘พี่จะเอาจริงใช่มั้ย’ หลายอย่างมันฟ้องยิ่งเรื่องเบสแววตาเขามันสื่อเป็นนัยๆ ว่าเขากำลังหมดหวัง นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาโดนทำร้าย แต่วันนี้เขาแสดงออกอย่างเห็นได้ชัด เบสพยายามตีตัวออกหากเพราะฉันกลายเป็นตัวอันตรายสำหรับเขาและครอบครัวไปแล้ว

“คุณหนูจะทานอะไรดีครับ” ทันทีที่มาถึงรถพี่ลูอีสไม่รอชาพูดถามอย่างเป็นมิตร ในบรรดาลูกน้องพี่ซันก็มีเขานี่แหละที่พอจะพูดจะถามอะไรได้บ้าง

“พี่ซันอยู่ไหน?” คนเดียวที่อยากเจอตอนนี้คือเขา!

“ฮันเตอร์ติดธุระ ให้ผมมารับคุณหนูแทน” แค่นี้ก็รู้ว่าพี่ลูอีสตั้งใจจะไม่บอก

“โมจิไม่รู้ว่านายพี่กำลังจะทำอะไร แต่พี่รู้ใช่มั้ยว่าโมจิทำอะไรได้บ้าง!” ฉันพูดแค่นั้นก่อนจะก้าวเท้าขึ้นรถ ถ้าเดาไม่ผิดตอนนี้พี่ซันคงจะอยู่ที่บ้าน

“อึก....” ...ลูอีสถึงกลับรอบกลืนน้ำลายเหนี่ยวลงคอ ว่าเจ้านายฮันเตอร์จอมปีศาจน่ากลัวแล้ว เจอนายหญิงเข้าไป งานนี้ไม่ตายก็เหมือนตาย ใครจะไปคิดว่าผู้หญิงตัวเล็กอ่อนโยนอ่อนหวานเวลาจริงจังจะน่ากลัวกว่าฝูงซอมบี้เป็นพันๆ ตัวซะอีก

“รู้ใช้มั้ยว่าต้องไปที่ไหน!”

“ครับ” พี่ลอีสยิ้มแห้ง

“.....” ฉันสั่งเขาด้วยสายตา ก่อนพี่ลูอีสจะถอนหายใจเขาเองก็คงจะลำบากใจไม่น้อยที่ต้องขัดคำสั่งเจ้านายทำตามที่ฉันสั่ง

แต่นี่มันคือแผนการของคนเจ้าเล่ห์ เขาตั้งใจจะให้ทุกอย่างมันเป็นแบบนี้ เขามันจอมเจ้าเล่ห์ จอมวางแผนแต่ถึงจะรู้แบบนั้นฉันก็ต้องยอมเป็นแมลงเม่าบินเข้ากองเพลิงที่เขาจุดเอาไว้

ถ้าเขาไม่จงใจให้ฉันกลับบ้านคนที่มารับต้องเป็นพี่นาโซ่ ไม่ใช่พี่ลูอีส เขารู้ดีว่าพี่ลูอีสไม่สามารถขัดคำสั่งฉันได้

“แวะทานอะไรก่อนมั้ยครับ” พี่ลูอีสเอ่ยถามเมื่อใกล้จะถึงทางกลับบ้าน

“.....” ฉันเงียบไม่สนใจ

“ครับ!” .... ‘น่ากลัวทั้งผัวทั้งเมียแบบนี้ก็มีแต่ตายกับตายสิมึง ฮื่อ ลูอีสๆๆ ไอ้ลูอีสไม่น่าเลยจริงๆ ’ ลูอีสได้แต่แอบมองนายหญิง แทบจะร้องไห้ออกมาตรงนี้  แต่ก็ต้องทำเงียบกลัวลูกน้องหัวเราะเยาะ ว่าเจ้านายเผด็จการแล้วเจอนายหญิงเข้าไป ถึงว่าเจ้านายถึงไม่ยอมปล่อยเธอไป ทั้งๆ ที่ปากก็พร่ำบอกแค่ของเล่น แต่เพราะของเล่นชิ้นนี้ไงที่ทำให้เจ้านายแทบคลั่งตายเมื่อเห็นชายอื่นเข้าใกล้

บ้านกันต์

และเป็นอย่างที่คิด เมื่อถึงบ้านลูกน้องของพี่ซันเกือบๆ 20 คน ยืนรออยู่ที่หน้าประตูบ้าน

“.....” ฉันไม่พูดอะไร ทันทีที่รถจอดสองสืบเท้าเดินตรงเข้าไปในบ้านอย่างเร่งรีบ

“โมจิ” เป็นแม่ที่เดินไปเดินมาอยู่หน้าบันได

“สวัสดีค่ะแม่ แด๊ดดี้ล่ะ” สองมือยกขึ้นไหว้...กวาดตามองไปรอบบ้านแต่ไม่เจอใคร

“ห้องทำงาน กำลังคุยธุระ แด๊ดดี้สั่งไว้ว่าถ้าหนูมาให้รออยู่กับแม่ห้ามขึ้นไป” สีหน้าแม่ดูเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัด  นี่สินะที่เขาอยากให้ฉันมาที่นี่ อยากเห็นฉันร้อนรนกระวนกระวายแทบจะให้บ้าตายให้ได้ใช่มั้ย

และเขาก็ทำมันสำเร็จถึงจะรู้ว่าเขากำลังปั่นหัวเล่นสนุกแต่ฉันไม่สนุกไปกับเขาเลย

“ไม่ค่ะ โมจิจะไปหาแด๊ดดี้” พี่ซันเขาเชื่อใจอะไรไม่ได้ เกิดเขาทำอะไรบ้าๆ แบบนี้เท่ากับว่าแด๊ดดี้กำลังตกอยู่ในอันตราย....