บทที่:2 ณิชาวีร์

‘พี่คิดจะทำอะไรของพี่อีกกันแน่’

เฮ้อ.....วันนี้เป็นอีกวันที่รู้สึกเหนื่อยมาก ทั้งๆ ที่คิดว่าทุกอย่างมันจบไปแล้ว ‘ครึ่งปี ครึ่งปีแล้วที่เขาหายไปจากชีวิต แต่วันนี้เขาจะกลับมาอีกทำไม’

ตรืด!!

“ค่ะ...แม่”

‘ โมจิ...หนูโอเคมั้ยลูก’

“โมจิไม่เป็นอะไร...ค่ะ ดึกแล้วทำไมแม่ยังไม่นอนอีก”

‘แล้วหนูละ... ถึงห้องรึยัง ที่จริงหนูน่าจะค้างที่บ้านนะ แม่กับแดดดี้เป็นห่วง’

“พรุ่งนี้โมจิมีสอบ ไว้สอบเสร็จโมจิจะกลับไปนอนกอดแม่ทั้งวันทั้งคืนเลย” ทั้งๆ ที่ก็อยู่กับแม่กับแดดดี้เจอหน้ากันเกือบทุกวัน แต่ทำไมวันนี้ถึงได้รู้สึกคิดถึงทั้งสองคนมากขนาดนี้ ทั้งๆ ที่เพิ่งจะขับรถออกมาจากบ้าน

“แม่คะ” แต่มันก็พูดอะไรไม่ออก อยากจะขอโทษที่ทำให้ทุกคนเดือดร้อนกันไปหมด มันจุกในอกหน่วงในใจไม่รู้จะบอกแม่กับแดดดี้ยังไง

‘ไม่ต้องคิดมาก แดดดี้กับแม่เข้าใจ หนูเป็นลูกแม่นะโมจิ แม่เลี้ยงหนูมาตั้งแต่เกิด ลูกสาวแม่เป็นยังไงทำไมแม่จะไม่รู้’

“แม่...อึก”

‘ลูกสาวแม่เป็นคนเก่ง หนูไม่ต้องคิดมาก ไม่มีใครว่าทุกคนพร้อมที่จะอยู่ข้างๆ ลูก ไม่ว่าหนูจะตัดสินใจยังไง แดดดี้กับแม่ก็อยู่ข้างหนู แม่รักลูกนะ’ ยิ่งแม่พูดแบบนั้นน้ำตาเม็ดใสมันก็ไหลอาบสองแก้มอย่างห้ามตัวเองไม่ได้ ทั้งๆ ที่ไม่ใช่คนเจ้าน้ำตา แต่วันนี้ ‘ณิชาวีร์’ คนนี้ไม่ไหวแล้วจริงๆ มันเหนื่อย เหนื่อยจนอยากหนีไปให้ไกลสุดขอบโลก

“โมจิรักแม่ รักแดดดี้ รักพี่ญี่ปุ่นนะ โมจิสัญญาจะไม่ให้ใครมาทำอะไรทุกคนได้” มือน้อย ๆ ยกขึ้นปาดน้ำตา

‘ใครจะกล้ามาทำอะไร ไม่เอาลูกสาวแม่ไม่ใช่คนขี้แย ไว้พรุ่งนี้กลับมานอนบ้าน แดดดี้เขาบอกจะทำของโปรดไว้รอ’ แม่พูดอย่างปลอบโยน

“ค่ะแม่ งั้นแม่นอนนะคะ ไว้สอบเสร็จโมจิจะรีบกลับไปกินอาหารฝีมือแดดดี้!”

‘จ๊ะ ดูแลตัวเองนะ’

“ค่ะ แม่ด้วยนะ ฝากหอมแก้ม แดดดี้ด้วย” ก่อนแม่จะกดวางสาย

ฟู่....

ฉันพ่นลม ออกจากปากนั่งหลังพิงเบาะ ในใจมันสับสนวุ่นวาย ‘เมีย’ เขากล้าบอกกับทุกคนว่าฉันเป็นเมียยังงั้นเหรอ คิดแล้วก็ได้แต่นั่งขำ สมเพชตัวเอง

คำว่า เมียเขาใช้กับคนที่รักกัน ไม่ใช่คนที่จ้องเอาแต่จะทำร้ายเหมือนที่พี่ซันทำตลอดมา

“โมจิเธอต้องอดทนแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน” มันเป็นคำถาม ที่เฝ้าถามตัวเองมาแบบนี้ทุกครั้งที่ต้องประเชิญหน้ากับผู้ชายใจร้ายคนนั้น

ซึ่ง...ตอนนี้ถ้าเดาไม่ผิดเขาคงจะอยู่บนห้อง ถึงจะรู้แบบนั้นแต่ก็ฉันยังจะเดินเข้าไปหา ให้เปลวไฟอย่างเขาเผาไหม้

ร่างเล็กได้แต่นอนนิ่งหลับตาขออยู่เงียบๆ แบบนี้สัก 10 นาที แล้วหลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้นค่อยว่ากัน...

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

ระหว่างที่กำลังจะผลอยหลับ ต้องสะดุ้งตื่นเมื่อได้ยินเสียงเคาะกระจก

“.......” ฉันลดกระจกลง เป็นพี่นาโซ่ ลูกน้องของพี่ซัน ฉันไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตกใจอะไร เพราะเห็นรถพวกเขาขับตามตั้งแต่ออกจากบ้านแล้ว

และนี่คือเหตุผลว่าทำไมถึงไม่ค้างที่บ้าน ไม่อยากให้ทุกคนในบ้านตกใจ เพราะคนอย่างพี่ซันถ้าเขาคิดจะทำอะไร แค่จะเดินเข้าบ้านคนอื่นมันไม่ใช่เรื่องยาก เขามีเงินมีอำนาจแต่เขาไม่มีหัวใจ

“เซนญอร่า เป็นอะไรมั้ย?” น้ำเสียงเย็นเฉียบเอ่ยถาม

“.....” ฉันส่ายหน้า เปิดประตูเดินตรงขึ้นไปยังห้อง โดยมีลูกน้องเขานับสิบคนเดินตามมาติดๆ และแน่นอนทุกคนที่อยู่แถวนั้นต่างเงียบ รีบหลบเข้าห้องตัวเองทันที

ใครมันจะกล้าเอาชีวิตตัวเองมาเสี่ยงกับพวกเขาที่พกปืนไปได้ทุกที่ อย่างไม่เกรงกลัวกฎหมาย

“วันนี้ฮันเตอร์ อารมณ์ดี” พี่นาโซ่เอ่ยขึ้น ขณะที่ฉันกำลังจะเปิดประตู

‘อารมณ์ดี ฮึ..’ แล้วแล้วก็นึกขำ ความหมายของเขาก็คือ เจ้านายเขาวันนี้อารมณ์ดีอยากให้ฉันทำตามใจ ไม่ขัดใจพี่ซันสินะ

“สวัสดีครับ เซนญอร่า” พี่ลูอีสเดินเข้ามาทักทายพูดยิ้มอย่างเป็นมิตร ในบรรดาลูกน้องเขาก็มีคนนี้แหละที่เหมือนมนุษย์คนอื่นทั่วไป นอกนั้นก็ไม่ต่างอะไรกับเจ้านาย

‘ขรึม เย็นชา ไร้ความรู้สึก’

แกร๊ก!!

ทันทีที่เปิดประตูเข้าห้องฉันถึงกลับต้องชะงักกับกลิ่นซิการ์ ที่เหม็นตลบอบอวลไปทั่วห้อง แต่ก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างเบื่อหน่ายเดินตรงไปยังห้องนอน

“ออกไป!” นี่คือคำแรกที่เอ่ยทักทายเขา ผู้ชายตัวสูงโปร่งในเสื้อคลุมสีดำไหล่กว้าง ที่ยืนพ่นควันซิการ์อยู่นอนระเบียงห้อง

“คา...ริ...นา?” เขาเอ่ยเสียงเย็น พลิกตัวหันมาจ้องหน้าฉันอย่างไม่พอใจ

“.....” ฉันเงียบเดินตรงเข้าไปหาเขาอย่างไม่เกรง ก่อนจะไปหยุดที่ตรงหน้าคนโรคจิตที่มายืนแก้ผ้าอยู่ในห้องคนอื่น

เขาเดินเข้ามาใกล้ มองฉันอย่างพิจารณาตั้งแต่หัวจรดเท้า

“ฮึ...ดุ...สวย...เซ็กซี่...เร่าร้อน!” เขายกยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน  ลิ้นดันกระพุ้งแก้ม อย่างใช้ความคิดเดินวนรอบตัว

“ออกไป!” ฉันไม่สนใจสั่งเขาเสียงแข็ง

“คืนนี้เราเล่นท่าไหนกันดี!” เข้าทิ้งซิการ์ลงพื้น กัดฟันกรอดอย่างไม่พอใจ น้ำเสียงและแววตาเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด

หมับ!

“กล้าดียังไงถึงมาไล่ฉัน!” น้ำเสียงเย็นเยือก ใบหน้าหล่อโน้มเข้ามาใกล้ สายตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวจ้องอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ

“ออกไปจากห้องโมจิ!” ฉันจ้องหน้าเขาอย่างไม่เกรง

“ไล่ผัว” คิ้วหนาเลิกขึ้นสูง ฝ่ามือใหญ่บีบขย้ำบั้นท้ายหนักๆ ริมฝีปากหยักกดจูบหนักลงที่มุมปากซ้าย

พรึบ!!

“ออกไป!”

เพล้ง!!!

สองมือผลักแผงอกแกร่งอย่างแรง จนร่างกำยำเซไปชนกับกระถางดอกไม้แตก

“อยากตายมากใช่มั้ย? ณิชาวีร์!!!” เขาตะเบ็งเสียงดังลั่น กัดฟันกรอด ดวงตาแดงก่ำ เดินตรงเข้ามาใกล้ เขาตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับพวกแวมไพร์ที่กำลังกระหายเลือด

และฉันก็คือเหยื่อที่เขากำลังจะฆ่า.....