ทำใจ

ติ้ง ติ้ง ติ้ง... มีเสียงข้อความเข้ามาในมือถือของญาธิดา

“ฉันส่งทุกอย่างไปให้คุณทางไลน์แล้ว” ครองขวัญเก็บมือถือของเธอลงกระเป๋า ทำท่าจะออกไปจากร้าน แต่ก็หันมามองญาธิดาอีกครั้งหนึ่ง

“แต่ฉันขาดเขาไม่ได้ ฉันขอความเห็นใจจากคุณก็แล้วกัน ถ้าคุณยังเหลือความเป็นคน และเห็นแก่เด็กตาดำ ได้โปรด” แล้วครองขวัญก็เดินออกไปจากร้านอย่างรวดเร็ว

ทิ้งระเบิดลูกใหญ่ให้กับญาธิดา ที่แข้งขาหมดแรง แล้วร่างของเธอก็ค่อย ๆ รูดลงไปนั่งพับเพียบอยู่ที่พื้น

ในหัวของญาธิดาหมุนติ้ว ๆ เธอคิดถึงแต่คลิปที่ได้เห็นนั้น ไม่ผิด นั่นคือ พี่ปอของเธอ ว่าที่เจ้าบ่าว ที่ได้ทำการ์ดตัวอย่างมาแล้ว มีกำหนดวันที่จะทำพิธีคร่าว ๆ และกำลังตัดสินใจว่าจะใช้สถานที่ตรงไหน อาคารที่ทำการอำเภอ หรือว่า หอประชุมของโรงเรียนประจำหมู่บ้าน

“ไม่จริง ไม่จริง ไม่จริง” ปากของเธองึมงำ ญาธิดาพยายามยันตัวลุกขึ้น สายตาจ้องมองไปที่พวงหรีด

“ทำงานก่อน ทำงานก่อน เดี๋ยวน้าจวงกับน้าธนจะมารับพวงหรีดไปส่งที่งาน จะไม่ทัน” สั่งสมองของตัวเอง พาร่างกายที่เย็นเฉียบไปยังพวงหรีดที่เธอยังทำค้างเอาไว้

มือหนึ่งจับดอกไม้ มือหนึ่งจับกรรไกร แล้วน้ำตาของเธอก็ไหลพราก ๆ ในระหว่างที่จัดการเสียบดอกไม้ไปลงไปกับวงฟาง เจ็บจนพูดไม่ออก เธอถูกเขาหักหลัง แล้วเธอผิดอะไร ความคิดที่วนเวียนอยู่ในหัวสมอง

หลายวันผ่านไป

“ทำยังไงล่ะพี่ ใบตองมันไม่ยอมออกมาจากห้องเลย มันเป็นอะไร ถามอะไรก็ไม่ตอบ แล้วฉันก็ไม่เห็นหมวดปอมาหลายวันแล้วนะ สองคนนั้นทะเลาะอะไรกันหรือเปล่า” จวงใจหนักใจ

“แกไม่รู้ ข้าจะรู้ได้ยังไงวะนางจวง เอ็งเข้าไปถามมันสิ”

“โธ่พี่ธน ใบตองมันยอมเปิดประตูให้ฉันที่ไหน”

“เฮ้อ...” ผัวเมียมองหน้ากันด้วยสีหน้าที่หนักใจ

ธนกิจยกมือขึ้นไปเคาะประตู

ก๊อก ก๊อก ก๊อก...

“ตองเอ้ย มีอะไรก็ออกมาคุยกันดี ๆ นะ รู้ไหมน้าจวงเป็นห่วง ทำแบบนี้มันไม่ดีนะ แล้วไม่กินข้าวกินปลามาหลายวัน ประเดี๋ยวเอ็งก็จะล้มป่วย ตอง ตอง ตอง” ธนกิจเสียงดัง ปรกติเขาจะไม่อะไรยังไงอยู่แล้ว เป็นคนพูดน้อย บ้านนี้จะมีแต่เสียงของจวงใจมากกว่าที่ดังอยู่ตลอดเวลา

“ตองเอ้ย เอ็งออกมาคุยกับน้าเถอะ มีเรื่องร้ายแรงอะไร ก็ต้องบอกน้าสองคนนะ อย่าทำแบบนี้น้าเป็นห่วง”

“ใช่ แล้วเอ็งไม่เปิดร้านมาสองวัน ดอกไม้ของเอ็งมันจะเน่าจะเสียหมดนะ เอ็งทำแบบนี้ไม่ได้ออกมา” ธนกิจทุบประตูอย่างหนักจนประตูไม้นั้นแทบจะพังอยู่แล้ว

และแล้ว

แกรก... ญาธิดาเปิดประตูออกมา พอเห็นหน้าของน้าสาว เธอก็โผล่เข้ากอดทันที แล้วปล่อยโฮ

“เป็นอะไรตอง เอ็งเป็นอะไร”

จากนั้นเธอก็เล่าให้น้าทั้งสองคนฟัง พร้อมกับให้ทั้งสองดูหลักฐานที่ครองขวัญส่งมาให้ทั้งหมด

เมื่อน้าทั้งสองได้ทุกอย่าง พวกเขาก็ไม่พอใจนรชิตเป็นอย่างมาก

“มันเกินไปแล้วจริง ๆ แล้วเรื่องแบบนี้ใครมันจะรับได้” จวงใจน้ำตาไหลพราก ๆ เป็นฝ่ายเข้าไปกอดหลานสาวแล้วร้องไห้โฮเพราะความสงสารหลานสาว

“ไม่น่าเชื่อจริง ๆ ว่ามันจะทำเลวได้ถึงเพียงนี้ ดีแล้ว ได้รู้เช่นเห็นชาติมันเสียก่อนที่จะได้แต่งงานแล้วอยู่กินกันไป เป็นแบบนี้ เราก็ยกเลิกงานแต่งงานไปเลย ไม่ต้องไปพูดดีอะไรกับมันทั้งนั้น ลาจาก” ธนกิจกำหมัดในมือแน่น ใบหน้าแดงก่ำ มองสองสาวที่กอดคอกันร้องไห้

“ดีแล้ว ดีแล้ว เป็นโชคดีของตองนะ อย่าร้อง อย่าร้อง” ปลอบใจ และเช็ดน้ำตาให้กับญาธิดา

ธนกิจเข้ามาใกล้ เขาโอบกอดไปที่ทั้งสองคน น้ำตาลูกผู้ชายก็ไหลริน เข้าใจถึงความเสียใจของญาธิดาในครั้งนี้

“ช่างมัน ช่างมัน เราจะทำเป็นลืมเรื่องนี้ไปเสีย เป็นขี้ปากชาวบ้านแค่ไม่กี่วันหรอก เดี๋ยวไอ้อีพวกนั้นมันก็จะลืม”

“น้าจวง น้าธน ตองขอไปอยู่กับเพื่อนที่กรุงเทพฯ สักสัปดาห์ได้ไหม”

“เอ็งจะไปอยู่นานเท่าไรก็ได้ ให้เอ็งสบายใจแล้วค่อยกลับนะ” น้าสาวพยักหน้า แล้วลูบหัวหลานสาวไปด้วย

“ไปทำใจ ไปเพื่อลืม แล้วมาเริ่มต้นชีวิตใหม่ ตองเป็นคนสวย เป็นคนน่ารัก อีกไม่นานหรอก ก็ต้องมีผู้ชายมาจีบ”

“ฉันจะไม่รักใครอีกแล้วน้าธน ฉันขอสาบาน ฮือ...” ใบหน้าสวย ๆ ของญาธิดาเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา

“อยู่กับน้านี่แหละ ใครไม่รักเอ็ง แต่น้าสองคนก็รักมากนะตองนะ”

“จ้ะน้า” ทั้งสามคนกอดกันแล้วร้องไห้