บทที่ 4 ความรักที่ต้องพังทลายลง

หากมีโอกาสได้เลือกอีกสักครั้ง ขอแค่เพียงครั้งเดียวเท่านั้น เธอจะเลือกให้ดีเลือกคนที่เขาพร้อมที่จะรักเธอในแบบที่เธอเป็น

“แป้ง ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น!” แน่นอนว่าแค่คิดก็ไม่เคย แต่จะให้สรรหาคำอธิบายที่ดีกว่านี้ให้ไป เขาก็ยังคิดไม่ออก ไม่รู้กระทั่งว่าควรต้องเริ่มจากตรงไหน มันถึงจะทำให้เธอเข้าใจ ว่าเขาเองก็ใช่ว่าจะอยากให้เรื่องของเราต้องมาลงเอยแบบนี้ ถ้าเพียงแต่เขามีทางเลือกมากกว่านี้ เขาจะเลือกมันอย่างไม่ลังเลเลยสักนิด!

“สรุปไม่ว่ายังไง…ก็เป็นแป้งไม่ได้อยู่ดี แป้งเข้าใจถูกต้องใช่ไหมคะ…” ความเงียบที่เกิดขึ้นหลังจบสิ้นคำถามนั้น เธอจะถือว่ามัน ‘ใช่’ อย่างที่เธอคิดก็แล้วกัน

แม้จะเสียใจจนแทบทรงตัวไม่อยู่ แต่ในเมื่อมันใช่อย่างที่คิด ก็ไม่มีความจำเป็นอะไร ที่เธอจะต้องอยู่ที่นี่นานไปมากกว่านี้อีกแล้ว

พอกันที!

“ถ้าอย่างนั้นก็ขอให้เรื่องระหว่างเราจบลงที่ตรงนี้เถอะนะคะ แป้งขอให้คุณภพโชคดี มีความสุขกับเส้นทางที่คุณเลือก ส่วนแป้งก็จะใช้ชีวิตให้ดี และก็หวังว่าสักวันแป้งคงได้เจอผู้ชายดีๆ สักคนเหมือนกัน” ไม่ต้องดีมากก็ได้ ขอแค่รักเธอที่เป็นเธอ ไม่ทำให้เธอต้องเสียใจเท่านั้นก็พอน่าเสียดายที่คนตรงหน้าไม่มีวันเป็นคนๆ นั้นได้!

“แป้ง…”

“ลาก่อนค่ะ คุณภพ!” นั่นคือคำพูดสุดท้ายที่เธอทิ้งไว้ ก่อนที่เป็นฝ่ายเดินหนีออกไป ปิดฉากทุกความสัมพันธ์ที่มีร่วมกัน และคงไม่มีวันที่อะไรๆ จะกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้อีก ไม่อีกแล้วในชาตินี้!

สองเดือนต่อมา

ข่าวการหมั้นหมายระหว่างสองทายาทยักษ์ใหญ่แพร่กระจายไปทั่วทุกพื้นที่สื่อ แน่นอนว่าคงไม่มีคู่ไหนที่จะดูเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยกได้มากเท่ากับคู่นี้อีกแล้ว ซึ่งเรื่องนี้อรจิราเองก็เห็นด้วยอยู่หน่อยๆ

ยิ่งได้เห็นเขานั่งเคียงคู่กับผู้หญิงคนนั้น…เธอก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองคิดถูกแล้วที่ยอมยุติทุกสิ่งลงด้วยการพาตัวเองถอยห่างออกมา แน่นอนว่าตลอดเวลาสองเดือนที่ผ่านมา ไม่มีคืนไหนเลยที่เธอจะไม่นอนร้องไห้คิดถึงคนใจร้ายคนนั้น จนกระทั่งวันนี้ วันที่ได้เห็นเขาอีกครั้งผ่านสื่อ สิ่งที่ได้เห็นในวันนี้ทำให้เธอได้แต่ยิ้มให้ตัวเอง

ภพธรยังคงยิ้มได้

นั่นแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนที่สุด ว่าเขามีความสุขดีกับชีวิตคู่ที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นกับคนที่เหมาะสมและคู่ควรกับเขาแทบจะทุกด้าน ในขณะที่เธอเองก็พยายามที่จะเดินไปข้างหน้า แม้ว่ามันจะทำได้ยากเย็นเหลือเกินในเวลานี้ แต่ก็เชื่อว่าตัวเองจะทำในส่วนนี้ได้ดี

กฎของคนแพ้ คือต้องดูแลตัวเองต่อไป!

ความจริงในข้อนี้ทำให้เกิดคลื่นเล็กๆ ที่ซัดพาความเข้มแข็งมาสู่จิตใจที่กำลังอ่อนแออย่างหนัก แต่ถึงกระนั้นก็เชื่อว่าตัวเองจะผ่านทุกเรื่องราวไปได้ด้วยดีเหมือนที่เคยผ่านมาตลอดจวบจนถึงวันนี้

“คุณแป้งครับ” เสียงเรียกที่ดังขึ้นจากด้านหลังทำให้หญิงสาวได้สติ ก่อนจะหันกลับไปส่งยิ้มให้เก้า เจ้านายหนุ่มคนใหม่ของตัวเอง

“คะ คุณเก้ามีอะไรจะใช้แป้งเหรอคะ”

“เปล่าครับ ผมแค่จะมาบอกว่าเลยเวลาพักเที่ยงมาสิบนาทีแล้ว ถ้าคุณแป้งยังไม่มีนัดที่ไหน ออกไปทานข้าวกลางวันเป็นเพื่อนผมหน่อยได้ไหมครับ” อีกฝ่ายเพิ่งกลับมาจากอังกฤษจึงไม่ค่อยจะมีเพื่อนมากนัก นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมเขาถึงชอบชวนเธอไปไหนมาไหนด้วยบ่อยๆ ซึ่งอรจิราก็ไม่ได้ว่าอะไร เพราะถือว่าการต้องติดตามเจ้านายไปไหนมาไหนย่อมเป็นหน้าที่ของเลขาอย่างเธออยู่แล้ว ต่างจากอีกคนที่คิดอีกแบบ ซึ่งมันเป็นความคิดที่ไม่กล้าเอ่ยออกไป ด้วยกลัวว่าหากพูดไปแล้วอีกคนไม่ได้ใจตรงใจจะเข้าหน้ากันไปติด และนั่นหมายถึงการทำงานร่วมกันที่จะมีอันต้องสะดุดไปด้วย

เขาชอบผู้หญิงคนนี้

ครั้งแรกที่ได้สัมภาษณ์เธอด้วยตัวเอง ยอมรับว่าชอบเพราะเธอฉลาด หัวไว และทำงานเก่ง แต่พอได้รู้จักมากขึ้น ความรู้สึกที่ว่ามาทั้งหมดก็ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความชอบในแบบที่ผู้ชายคนหนึ่งพึงมีต่อผู้หญิงสักคน ซ้ำยังเป็นคนที่เขาอยู่ด้วยแล้วรู้สึกสบายใจที่สุด เพราะไม่ต้องปั้นหน้าหรือวางตัวสุขุมเหมือนอย่างที่ชอบทำกับคนอื่น

ในขณะที่เธอเองก็เป็นตัวของตัวเองได้อย่างน่ารักน่าเอ็นดูเหลือเกิน ติดแต่เพียงความห่างเหินที่มักจะเกิดขึ้นอยู่บ่อยๆ ยามที่เขาเผลอขยับเข้าไปใกล้เธอมากเกินความจำเป็น ซึ่งเรื่องนี้เองที่มันทำให้เขาสงสัยจนต้องไปตามสืบ ถึงได้รู้ว่าอรจิราเพิ่งจะอกหักมาหมาดๆ บาดแผลที่อดีตคนรักเก่าทิ้งไว้ยังคงหลงเหลือร่องรอยของความเจ็บปวดให้ได้รู้สึก เธอจึงยังไม่พร้อมที่จะเปิดใจรับใครเข้ามาในชีวิตตอนนี้ จนกว่าจะลืมคนรักเก่าได้อย่างสนิทใจ ซึ่งเขาเองก็พร้อมที่จะรอ รอวันที่เธอเปิดใจรับใครสักคนอีกครั้ง และก็หวังเหลือเกินว่าเขาจะเป็นคนแรกๆ ที่ได้รับสิทธิ์ที่ว่านั้น!

“ได้ค่ะ เราไปกันเลยไหมคะ” เมื่อเจ้านายพยักหน้าให้เธอจึงหันกลับไปคว้ากระเป๋าถือมาคล้องแขน ก่อนจะเดินออกไปพร้อมกัน

ร้านอาหารญี่ปุ่นแห่งหนึ่งคือร้านที่เจ้านายของเธอเลือก เพราะอยู่ใกล้บริษัท ซึ่งเธอก็ไม่ได้ขัดข้องอะไรในเรื่องนี้ จนกระทั่งสายตาเจ้ากรรม ดันเหลือบไปเห็นคนสองคนที่นั่งอยู่ก่อนแล้วเข้า

และก็ดูเหมือนว่า ‘หนึ่งในนั้น’ เองก็มีท่าทีตกใจไม่ต่างกันเมื่อหันมาสบตากับเธอเข้า…

“คุณแป้งครับ” เป็นอีกครั้งแล้วที่เสียงเรียกเบาๆ จากคนข้างกายปลุกให้เธอตื่นขึ้นจากฝัน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาพบกับความจริงที่ว่าตอนนี้เวลานี้ ข้างกายของเขานั้นมีอีกคนเข้ามาแทนที่กันแล้ว คนที่เขาสามารถเดินควงออกมาทานข้าวนอกบ้านได้อย่างสง่าผ่าเผย ไม่ต้องหลบๆ ซ่อนๆ หรือนั่งแยกโต๊ะเหมือนเช่นตอนที่อยู่กับเธอ

หญิงสาวพยายามปัดทุกๆ ความรู้สึกที่มีทิ้งไป ก่อนจะหันกลับไปส่งยิ้มหวานละมุนให้กับเจ้านาย เมื่อเขาขยับเก้าอี้ให้ด้วยท่าทีที่แสนสุภาพ แน่นอนว่าภาพนั้นตกอยู่ในสายตาของอีกคนตลอดเวลา แต่เขากลับทำได้เพียงแค่นั่งมอง ‘เธอ’ จากตรงนี้เท่านั้น

ยิ่งได้มาเห็นอดีตคนที่เคยใช้ชีวิตด้วยกันมานานหลายปีอีกครั้ง ภพธรก็ยิ่งรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะหายใจไม่ออก ต้องยอมรับว่าชีวิตของเขาไร้ซึ่งความสุข นับตั้งแต่วันที่เธอเดินออกไปจากชีวิต

ซึ่งหลังจากวันนั้นเพียงไม่กี่วัน เขาถึงได้รู้ว่า อรจิราทำเรื่องลาออกเอาไว้ก่อนที่จะทันได้ฟังคำตอบจากปากของเขาเสียอีก ทั้งหมดนั้นทำให้รู้ ว่าอีกฝ่ายคงจะรู้ล่วงหน้าอยู่ก่อนแล้วว่าคำตอบของเขาจะออกมาในรูปแบบไหน เธอถึงได้เตรียมทุกอย่างเอาไว้รอ ซึ่งถึงแม้จะไม่ได้พูดออกไปเต็มปาก แต่ความเงียบที่เขามอบให้เธอกลับไปในวันนั้น มันก็ทำให้เขาต้องเสียเธอไปอย่างไม่มีวันกลับอยู่ดี ซึ่งจะโทษใครได้นอกจากตัวเอง เป็นเขาเองที่ทำพลาดไป เขาเองที่เอาแต่เป็นห่วงความรู้สึกของทุกคน เว้นก็แต่คนที่คอยอยู่เคียงข้างกันมานานหลายปี คนที่ตอนนี้กำลังส่งยิ้มหวานให้ผู้ชายอีกคน!