ตอนที่หนึ่ง อดอยากเพียงนั้นเชียว NC

ตอนที่หนึ่ง

อดอยากเพียงนั้นเชียว

เสียงผิดแปลกที่จู่ๆ ก็ดังขึ้นหลังเสียงประตูหน้าหอตำราปิดดังปัง ทำให้ ‘เมิ่งเยว่หนิง’ ซึ่งกำลังก้มๆ เงยๆ อยู่หลังชั้นตำรารีบลุกขึ้นมา

ครั้นคิดว่าควรจะเดินไปเมียงมองสักหน่อยหรือไม่ เสียงนั้นกลับดังใกล้เข้ามาพร้อมเงาร่างคนสองคนซึ่งผวาเข้าหากันพลางประกบริมฝีปากนัวเนีย

เมิ่งเยว่หนิง ซึ่งยังเป็นสตรีไร้เดียงสาถึงกับอ้าปากค้างสองตาจ้องเขม็งไปยังหญิงสาวซึ่งกระโดดขึ้นแล้วใช้สองขาเกาะเกี่ยวเอวชายหนุ่มไว้พลางประกบใบหน้ากับริมฝีปากเข้าพัวพันอย่างถึงลูกถึงคนจนกระทั่งถึงกลางโถงหนังสือ

“ใจเย็นหน่อย อดอยากถึงเพียงนั้นเชียว”

เสียงกระเซ้าเย้าแหย่ของชายหนุ่มซึ่งถอยมาทรุดนั่งลงบนเก้าอี้โดยยังมีร่างของหญิงสาวนั่งคร่อมอยู่บนตักพลางใช้มือซุกซนถอดเสื้อด้านบนของเขาออกอย่างรวดเร็วพลางหันหน้าแย้มยิ้ม

ปากของเม่งเยว่หนิงอ้ากว้างขึ้นอีก เมื่อตระหนักและจดจำได้ว่า สตรีผู้นั้นก็คือ

อาจารย์หญิงซู!

อาจารย์หญิงผู้เคร่งขรึม ยึดมั่นในกฎระเบียบและได้ชื่อว่าดุมาก

ภาพจำของนางคือร่างบางผู้มัดผมตึงเรียบในชุดสุภาพสีหม่น ใบหน้าของนางจัดว่างดงามเพียงแต่ไร้รอยยิ้ม ดวงตาคมสงบนิ่งราวสระน้ำลึก เมื่อกวาดตามอง เหล่าศิษย์ทั้งหลายไม่ว่าผู้ใดล้วนต่างลดเสียงลงด้วยความกริ่งเกรงในบรรยากาศเคร่งสงบ

ช่างแตกต่างกับ...

สายตาตื่นตะลึงมองมือบางที่กำลังลูบไล้ไปทั่วกล้ามเนื้อมัดแน่นของชายหนุ่มผู้แข็งแกร่งด้วยท่าทางลุ่มหลงพลางเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า

“เจ้าหายหน้าไปตั้งหลายวัน จะไม่ให้ข้าหิวโหยได้อย่างไร มานี่เลย มาให้ข้ากินเสียโดยดี”

อาจารย์หญิงซูส่งลิ้นเล็กตวัดเลียจุกสีน้ำตาลอ่อนกลางแผงอกหนาเพื่อกลืนกินดั่งคำพูด จากนั้นจึงลากไล่ไปโลมเลียทั่วกล้ามเนื้อแน่นของชายผู้นั้นจนเขาเงยหน้าขึ้นสูดปาก

จังหวะนี้เอง เมิ่งเยว่หนิงจึงได้เห็นใบหน้านั้นถนัดตาพลางเผลอตัวก้าวถอยหลังด้วยความตกใจ

อาจารย์หลี่!

อาจารย์ชายผู้สอนวิชาการต่อสู้จึงมีร่างกายกำยำแข็งแรง เม่งเยว่หนิงจดจำเสียงรองเท้ากระทบพื้นยามเดินผ่านระเบียงไม้ของเขาได้ดี ด้วยแต่ละก้าวช่างหนักแน่นน่าเกรงขามนัก

ภาพจำของเขาย่อมเป็นคิ้วเข้มพาดตรงบนใบหน้าคมคายซึ่งมักขมวดย่นอยู่เสมอ ในคาบเรียนของเขาบรรยากาศมักแฝงแรงกดดันบางอย่างจนเมิ่งเยว่หนิงรู้สึกอึดอัด โดยเฉพาะอย่างยิ่งนางไม่ได้ชื่นชอบการต่อสู้หรือการออกกำลังกายแม้สักนิด

แต่ยามนี้ อาจารย์ผู้มักกดดันเหล่าศิษย์ กลับกำลังเอนกายมองดูใบหน้างามซึ่งกำลังกลืนกินลูบไล้ไปทั่วกล้ามอกของตนเองด้วยท่าทียอมจำนนโดยไม่ขุ่นเคืองก้าวร้าวแม้แต่น้อย ทั้งยังเอ่ยคำถาม

“พวกเราจะแก้ผ้ากันกลางโถงนี้หรือ”

อาจารย์หญิงซูเงยหน้าขึ้นส่งสายตายั่วยวนพลางจับมือของอีกฝ่ายให้ล้วงเข้าไปในเสื้อคลุมของตนเองเพื่อเคล้นคลึงเต้าอวบอิ่มแล้วกระซิบตอบเสียงกระเส่า

“ไม่ใช่ว่าตื่นเต้นดีหรอกหรือ”

ด้วยประโยคนี้ นางยังขยับกายบดเบียดสะโพกที่ทับอยู่บนตักแกร่งเพื่อปลุกมังกรใหญ่ที่หลับใหลให้ลุกตื่นพร้อมผงาดเริงร่า

อาจารย์หนุ่มเพียงหัวเราะหึหึ แล้วใช้มือข้างหนึ่งดึงสายรัดเอวบางออกอย่างแม่นยำ พาเสื้อคลุมสีหม่นให้เลื่อนหลุดจากไหล่ลงมากองที่เอว

ตามมาด้วยเสื้อตัวในสีขาวบางเบาจนมองเห็นทรวงอกเต่งตึง และจุกสีชมพูซึ่งชูชันดันออกมาหลอกล่อสายตา