สามเดือนต่อมา

ซูซ่าน “ เหตุใดกับข้าววันนี้ถึงมีกลิ่นเหม็น ๆ ข้าจะอ้วก “ แม่ซูซ่านเห็นท่าทางลูกสาวมีอาการแปลกไปหรือว่าปลาตัวนั้นมันเหม็นจริง ๆ แม่ซูซ่านจึงเดินไปหาแล้วหยิบปลาย่างมาขึ้นมาชิมดู....ก็ปกติดีไม่มีกลิ่นเหม็นคาวอะไร

แม่ “ปลาตัวนี้แม่หาได้ตัวเป็น ๆ เหตุใดเจ้าถึงกินมันไม่ลง มันก็ไม่ได้เหม็นอะไรมาก..” จู่ ๆ แม่นางก็นึกถึงตัวเองในสมัยที่ยังสาวอาการเช่นนี้คืออาการของคนท้อง แม่ซูซ่านเลยเดินทางไปบ้านเฟยเถาเพื่อถามและปรึกษาเรื่องนี้

แม่ “เฟยเถาข้ามีเรื่องจะหาความกับเจ้า “ แม่ซูซ่านร้อนใจอยู่ตลอดเวลาขมวดคิ้วจนหน้าหย่น

เฟยเถา “ มีเรื่องอะไรรึ ท่านบอกข้ามาได้เลย “

แม่ “ อยู่ ๆ ซูซ่านก็เกิดอาการเหม็นคาวปลา นางบอกว่านางกินไม่ลงมันเหม็นมาก ข้าสงสัยว่านางอาจจะท้อง “

เฟยเถาพูดอะไรไม่ออกได้แต่หลบหน้าแม่ซูซ่านไม่กล้าจะสบตานาน ๆ เพราะกลัวว่าความจริงจะหลุดออกจากปากนางเอง แม่ซูซ่านก็ผ่านเหตุการณ์มามากมายจึงดูออกว่าเฟยเถานั้นมีเรื่องที่กำลังปิดบังอยู่

แม่ “เจ้ากำลังปิดบังอะไรข้าอยู่ บอกข้ามา “ แม่ซูซ่านชักสีหน้าข่มขู่ให้เฟยเถานั้นพูดความจริงออกมา เฟยเถาที่เห็นว่าความลับจะปิดไม่อยู่แล้วจึงประคองแม่ซูซ่านเข้าไปคุยข้างในเรือนหากคุยข้างนอกเกรงว่าจะมีผู้อื่นมาได้ยิน

แม่ “ เหตุใดต้องเข้ามาคุยในเรือนเจ้า “

เฟยเถา “ ท่านตั้งใจฟังข้าให้ดี...........................? หลังจากนั้นแม่ซูซ่านได้รู้ความจริงแล้วนางถึงกับพูดไม่ออกแต่ก็ไม่ได้โทษเฟยเถาที่ดูแลไม่ดี ทั้งสองจึงหาทางออกที่ดีที่สุดเพื่อให้ลูกของซูซ่านนั้นเกิดมาโดยไม่เป็นขี้ปากของชาวบ้านในหมู่บ้านเดียวกัน

เฟยเถา “ ไหน ๆ ข้าก็รับซูซ่านเป็นลูกบุญธรรมแล้ว ท่านกับซูซ่านย้ายมาอยู่กับข้าเถิด ข้ามีกำลังมากพอที่จะเลี้ยงซูซ่านและท่านไปจนแก่

แม่ “ข้าก็แก่แล้วคงมีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน อย่างน้อยขอให้ข้าได้เห็นหน้าหลานที่กำลังจะเกิด ข้าก็ดีใจมากแล้ว

เฟยเถา “ ‘งั้นข้าจะไปช่วยท่านเก็บข้าวของย้ายมาที่นี่ “

แม่ซูซ่านกลับบ้านไปบอกให้ลูกสาวย้ายข้าวของเข้าไปอยู่บ้านเฟยเถา ซูซ่านแปลกใจมากเหตุใดถึงได้ย้ายไปที่นั้น พอนางชักถามแม่นางก็ไม่ตอบอะไรกลับมา

ซูซ่าน “แม่เป็นอะไรไป คงไม่มีอะไรหรอกข้าคิดมากไปเอง “

ในระหว่างที่เฟยเถาช่วยแม่ซูซ่านขนของอยู่นั้น ได้มีชาวบ้านที่เดินผ่านทางได้เกิดความสงสัยจึงวางข้าวของพวกเห็ดและของป่าที่หามาได้นั่งพักบริเวณตรงข้ามบ้านแม่ซูซ่านเพื่อสังเกตการณ์ ด้วยความสงสัยเลยแสร้งนั่งพักเหนื่อย เฟยเถาก็รู้ว่าชาวบ้านเหล่านี้ชอบยุ่งเรื่องของคนอื่นแต่นางนั้นก็ไม่ได้สนใจอะไร

ชาวบ้าน “พวกเจ้าเหตุใดท่านเฟยเถาเศรษฐีผู้มีฐานะร่ำรวยถึงได้รับสองคนนี้เข้าไปอยู่ด้วย

“หรือว่าเฟยเถาจะเอ็นดูนางเลยรับนางเป็นลูกบุญธรรม “

ชาวบ้าน “ข้าก็มีลูกสาวเช่นกันเหตุใดลูกสาวข้าถึงไม่ได้เป็นลูกบุญธรรมเหมือนกับนางซูซ่าน นางไม่มีอะไรสู้ลูกสาวข้าเลยก็แค่มีหน้าตาสวยมากกว่าลูกข้าเล็กน้อย

ข้าว่าไม่เล็กน้อยแต่มากกว่าตั้งหลายเท่า “

ชาวบ้าน “เจ้าเข้าข้างมันรึ “

“ข้าก็แค่พูดความจริง ข้ากลับเรือนข้าดีกว่า .” หลังจากที่เฟยเถาช่วยขนของออกมาหมดแล้วแม่ซูซ่านกับเฟยเถาได้พาซูซ่านมานั่งพักเหนื่อยที่หน้าบ้าน ไม่นานนักก็ชาวบ้านหลายคนมุ่งหน้ามาที่นี่พร้อมนำลูกสาวมาด้วยเพื่อจะขอให้เฟยเถารับเป็นบุตรอีกคน

เฟยเถา “อะไร ?กัน “ เฟยเถาวางของว่างที่อยู่ในมือมองไปหน้าบ้านที่เต็มไปด้วยหลานชายหลานสาวแต่ละครอบครัวมายืนรอร้องเรียกเพื่อให้นางรับลูกสาวเป็นบุตรบุญธรรม

เฟยเถา “หยุดเสียงดังได้แล้ว พวกท่านมีเรื่องอะไรถึงได้มาหาข้ามากมายเช่นนี้

ชาวบ้าน “ ท่านเฟยเถารับลูกสาวข้าเป็นบุตรบุญธรรมด้วยคนเถิด นางมีชื่อว่าเลี่ยงจิน อายุเท่ากันกับซูซ่านทั้งสองรู้จักกันมานานแล้วสมัยเด็กซูซ่านกับเลี่ยงจินชอบมาเล่นด้วยกันเป็นประจำ

เฟยเถาขมวดคิ้วมองเลี่ยงจิงก็รู้ได้ทันทีว่านางเป็นเด็กขี้อิจฉาอยากจะเอาชนะซูซ่านมาโดยตลอดเฟยเถาจึงรีบปฏิเสธไป