บทที่ 3 - 2

“รู้จักครับ เพื่อนของสายฟ้าครับ!” คำตอบนั้นทำให้นทีนิ่งไปชั่วครู่ เหมือนอะไรบางอย่างขยับอยู่ในใจ แต่เขาไม่ได้พูดอะไรออกมามากกว่านั้น เพียงแค่ยิ้มลูบหัวหลานชายเบา ๆ ก่อนจับมือเล็ก ๆ นั้นจูงไปที่ลานจอดรถ

บ่ายวันนั้นดูเหมือนเงียบลงอย่างประหลาด… แต่ในใจนทีเหมือนมีเสียงบางอย่างดังขึ้นเรื่อย ๆ โดยที่เขายังไม่รู้ว่ามันคืออะไร

ด้านลลิตา

ภายในรถ กลิ่นแดดอ่อนๆ ช่วงเย็นยังติดตามเสื้อผ้านักเรียนของลิลิน เด็กหญิงตัวเล็กนั่งอยู่บนเบาะหลัง ขาแกว่งไปมาเบา ๆ หลังจากแม่ช่วยคาดเข็มขัดให้เรียบร้อย เธอยังคงกอดกระเป๋านักเรียนเอาไว้แนบอกเหมือนเด็กดีที่เพิ่งเลิกเรียนใหม่ๆ ลลิตาเหลือบตามองผ่านกระจกหลัง เห็นลูกสาวจ้องมองเธอด้วยตาแป๋วก็เผลอยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน มือบางประคองพวงมาลัยก่อนจะเอ่ยถามด้วยเสียงนุ่ม

“หนูหิวรึยังคะ…” ลิลินที่เพิ่งวางกระเป๋าลงข้างตัวหันมาทันที ดวงตากลมโตเป็นประกายเหมือนลูกแมวตัวเล็ก

“ค่ะ หนูอยากกินไอติมค่ะ” น้ำเสียงเด็กน้อยสดใสจนลลิตาหัวใจอ่อนยวบอีกครั้ง เธอชอบเวลาลูกดีใจแบบนี้เหลือเกิน

“ได้เลยค่ะ เราไปกินที่ห้างกันนะคะ แม่ต้องซื้อของเข้าบ้านด้วย” หญิงสาวพูดพลางหักพวงมาลัยออกจากโรงเรียน รถค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกไปอย่างนุ่มนวล

เด็กหญิงพยักหน้าเบาๆ เส้นผมนิ่มปลิวตามแรงลมจากแอร์ช่องล่าง ระหว่างที่รถวิ่งอยู่ ลิลินก็ตีขาตัวเองเบาๆ เหมือนคิดอะไรบางอย่าง ก่อนเอ่ยด้วยเสียงเล็ก ๆ

“คุณพ่อไปด้วยไหมคะ” ประโยคนั้นทำให้ลลิตาชะงักไปหนึ่งจังหวะ มือที่จับพวงมาลัยแน่นขึ้นน้อย ๆ เธอเงยหน้าขึ้นมองลูกผ่านกระจกหน้า ดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัย… ปกติลิลินไม่ค่อยถามถึงพ่อแบบนี้บ่อยนักเธอสูดลมหายใจบาง ๆ แล้วตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนที่สุดเท่าที่ทำได้

“คุณพ่อไม่ได้ไปด้วยค่ะ คุณพ่อต้องทำงานนะคะ” ลิลินก้มหน้าเล็กน้อย แต่ยังคงมองแม่ด้วยแววตาที่ซื่อตรงและคาดหวัง

“หนูอยากให้คุณพ่อไปด้วยจัง…” ลลิตารู้สึกเหมือนมีอะไรมาบีบหัวใจ เธอกะพริบตาเร็ว ๆ เพื่อไม่ให้ความรู้สึกฉายออกมามากเกินไป น้ำเสียงเธอแผ่วลงจนแทบฟังไม่ออกว่าแอบเจ็บ

“เอ่อ… ไว้วันหลังพาคุณพ่อไปด้วยนะ วันนี้น้องลิลินไปกับแม่ก่อนนะคะ ไม่ดื้อนะคะ” เธอรู้ดี… วันหลังที่พูดออกไป มันเป็นแค่คำปลอบเด็กเท่านั้นเอง เพราะพ่อของลูก ไม่มีทางจะเดินเคียงข้างเธอกับลิลินได้แบบที่ลูกฝัน ไม่มีวันได้ไปเดินห้างด้วยกันจับไปไหนมาไหนด้วยสามคนพ่อแม่ลูกเหมือนครอบครัวคนอื่นๆ ในอกเธอเจ็บหน่วง ๆ อย่างที่อธิบายไม่ถูก เหมือนถูกบีบไว้ทั้งที่พยายามยิ้มให้ลูก เด็กหญิงกลับยิ้มให้เธอแทนอย่างเชื่อฟัง

“ไปกับคุณแม่ น้องไม่ดื้อค่ะ” คำพูดนั้นทำให้ลลิตาเผลอยิ้มกว้างขึ้นโดยไม่รู้ตัว ความเหนื่อยจากวันที่ยาวนานเหมือนสลายหายไปครึ่งหนึ่ง

“เก่งมากค่ะ อย่างนี้ต้องให้รางวัลเด็กดี” เด็กหญิงยิ้มอย่างสดใสเมื่อได้ยินแบบนั้น หลงลืมเรื่องเมื่อกี้ไปเลย

รถยังคงแล่นไปบนถนนยามเย็น แสงแดดท้ายวันสะท้อนผ่านกระจกรถอาบใบหน้าของสองแม่ลูกอย่างอ่อนโยน แต่ในใจลลิตายังมีเงาหนัก ๆ ลอยค้างอยู่ไม่ไปไหนเลย

ห้างสรรพสินค้า

บรรยากาศภายในห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่เต็มไปด้วยแสงไฟสว่างไสวและเสียงผู้คนเดินผ่านไปมา หญิงสาวจับมือน้อยๆ ของลูกไว้ไม่ปล่อยตั้งแต่ก้าวเข้ามา ราวกับกลัวว่าเด็กหญิงจะหลงท่ามกลางฝูงชนอันคึกคัก มือเล็กของลิลินก็กำมือแม่แน่นไม่ต่างกัน แววตากลมใสของเด็กน้อยมองโน่นนี่อย่างตื่นเต้น ขณะที่หญิงสาวคอยก้มมองลูกเป็นระยะเพื่อให้แน่ใจว่าลูกไม่เหนื่อยและไม่ตกใจกับคนเยอะๆ เธอเดินพาลูกตรงไปยังร้านไอศกรีมก่อน ตั้งใจจะให้ตัวเล็กได้เติมพลังหวานๆ ก่อนจะไปซื้อของสดตามรายการที่วางแผนไว้สำหรับมื้อเย็นของบ้าน หลังจากเดินฝ่าคนมากมายมาได้ไม่นาน เสียงหวานใสของลูกสาวก็ดังขึ้นเบาๆ

“คุณแม่ขา~” ลิลินเงยหน้าขึ้นเรียกแม่ ดวงตากลมโตสั่นระริกอย่างอ้อนๆ

“ขา…” หญิงสาวก้มลงมองลูกด้วยสีหน้าละมุนรอว่าลูกต้องการจะบอกอะไร

“หนูหิวค่ะ…” เด็กหญิงพูดพลางเอามือน้อยๆ วนลูบที่ท้องตัวเองช้าๆ ทำท่าทางเหมือนลูกแมวกำลังขออาหาร น่าเอ็นดูจนคนเป็นแม่หัวเราะออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

“ฮ่าๆ ค่ะแม่กำลังพาหนูไปทานขนมอยู่นี่ไงคะ ทนไม่ไหวแล้วเหรอคะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงขบขันปนเอ็นดู ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนที่มีให้เฉพาะลูกของเธอเท่านั้น

“ค่ะ หนูหิวไม่ไหวแล้ว” ลิลินตอบเสียงใส พร้อมพยักหน้ารัวๆ ประกอบให้แม่เห็นความหิวอย่างจริงจัง

“ค่ะๆ มา แม่อุ้มจะได้ถึงร้านขนมไวๆ” หญิงสาวย่อตัวลงเล็กน้อยเตรียมจะอุ้มลูก เด็กหญิงก็รีบยกมือขึ้นทั้งสองข้างให้แม่อุ้มอย่างว่าง่าย ใบหน้ากลมๆ ยิ้มกว้างเมื่อรู้ว่าจะได้กินของอร่อยในอีกไม่กี่ก้าวข้างหน้า

อากาศเย็นในห้างปะทะตัวทั้งคู่เบาๆ ขณะที่หญิงสาวยกตัวลูกขึ้นแนบอก กลิ่นหอมอ่อนๆ ของเด็กน้อยชวนให้อบอุ่นหัวใจ เธอเดินไปยังร้านไอศกรีมอย่างระมัดระวัง ท่ามกลางบรรยากาศผู้คนคึกคัก แต่ทั้งโลกของแม่กลับโฟกัสอยู่แต่ลูกหญิงตัวเล็กในอ้อมกอดเท่านั้น