ตอนที่3 ช่วยเหลือตัวเอง

“อื้อ!!” เม็ดพลอยร้องขึ้นอย่างต่อต้านหลังจากถูกจับบีบปากกรอกยาบางอย่างลงไปโดยไม่ให้เธอสามารถสู้ได้เลยสักนิด ความน่ากลัวนี้ทำให้เธอตื่นตระหนกอย่างมากจนดิ้นรนสู้สุดชีวิต

เพียงแต่น่าสงสารที่เรี่ยวแรงของหญิงสาวอย่างเธอจะสู้กับชายฉกรรจ์ร่างแข็งแกร่งอย่างเขาได้อย่างไรกัน สุดท้ายยาที่ทั้งขมและคาวก็ถูกกรอกเข้าปากไหลลงคอเธอเข้าไปมีทั้งหกออกจากปากไม่น้อยแต่ก็ไหลลงคอเข้าไปมากด้วยเช่นกัน

พรึ่บ! หน้าสวยถูกสะบัดออกหลังจากยาที่อัศวินถือมาถูกกรอกจนหมดขวดไป พร้อมกับสายตาเยือกเย็นไร้เยื่อใยจ้องมองเธอก่อนจะเอ่ยออกมา

“อย่าคิดว่าเธอจะอยู่ในฐานะเมียฉันได้ตลอดไป อะไรที่ไม่ควรมีเพิ่มขึ้นมาก็ไม่ควรให้มี!”

น้ำเสียงเยือกเย็นไร้เยื่อใยเอ่ยจบก็หมุนตัวเดินออกไปโดยไม่เหลียวแลหรือรู้สึกผิดต่อสิ่งที่ตัวเองทำเลยสักนิด

แต่นี่คือสิ่งที่ถูกต้องที่สุดแล้ว เขาที่ถูกเธอวางยาและทำให้งานแต่งกับผู้หญิงที่รักต้องพังลงไปนั้นไม่มีทางรักผู้หญิงที่มีความคิดสกปรกอย่างเธอได้ ในเมื่อรักไม่ได้ก็อย่าให้เด็กที่ไม่รู้อะไรเกิดมาพบเจอความวุ่นวายพวกนี้อีกเลย เพราะต่อให้เด็กที่จะเกิดมาเป็นเลือดเนื้อของเขา แต่ก็ใช่ว่าเขาจะรับเด็กที่เกิดจากผู้หญิงอย่างเธอได้

สุดท้ายภายในห้องก็เหลือเพียงเม็ดพลอยเพียงคนเดียวอีกตามเคย เธอนั่งอยู่บนพื้นด้วยความเจ็บปวดและหวาดกลัวไม่น้อย เธอไม่เคยรู้เลยว่าผู้ชายที่อบอุ่นที่เธอเคยพบเห็นอย่างเขาจะใจร้ายใจดำได้ขนาดนี้ สิ่งที่เขาทำนั้นทั้งเด็ดขาดและไร้เยื่อใยอย่างที่เธอคาดเดาไม่ถึงเลยสักนิด เขากล้าคิดฆ่าเด็กคนหนึ่งที่ได้ชื่อว่าลูกของเขาเพียงเพราะแค่ไม่ได้รักเธอแค่นั้นจริง ๆ เเหรอ เขาจะรู้ไหมว่าการกระทำในครั้งนี้ของเขามันชัดเจนในสายตาและหัวใจของเธอมากแค่ไหน มันตอกย้ำเธอชัดเจนยิ่งขึ้นกว่าเดิมว่าเขาไม่มีทางรักเธอได้เลยสักนิด

แต่เป็นแบบนี้ก็ดีแล้ว เธอเองก็คงไม่ยินดีหากลูกของเธอจะต้องเกิดมาท่ามกลางความเกลียดชัง เพราะสิ่งที่เขาทำมันก็ทำให้เธอรู้แล้วว่าถ้าเกิดเธอท้องและคลอดลูกออกมาจริงเขาเองก็คงไม่รับและไม่รักลูกที่เกิดจากเธอ

ที่สำคัญกว่านั้นสิ่งที่เขาทำแม้จะโหดร้ายไม่น้อย แต่เขาทำมันตอนนี้ก็ดีไม่น้อย ทำมันตั้งแต่เธอไม่รู้ว่าตัวเองท้องหรือไม่ อย่างน้อยเขาก็ตัดความข้องใจนี้ของเธอออกไปได้ สุดท้ายเขาก็ทำให้เธอไม่ต้องลำบากใจหรือลงมือทำมันด้วยตัวเอง

เพียงแต่การที่เม็ดพลอยยังไม่ได้คำตอบว่าตัวเองท้องหรือไม่และถูกอัศวินกรอกยาขับเลือดให้เธอกินนั้นมันก็ไม่สามารถทำให้เธอหลอกตัวเองได้ว่าเธอไม่ได้ทำอะไรผิด เพราะสุดท้ายอาการปวดท้องของเธอมันก็ทำให้เธอรับรู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นในครั้งนั้นและผ่านมาหนึ่งเดือนนี้นั่นก็เท่ากับว่าภายในท้องของเธอนั้นได้มีสิ่งมีชีวิตอยู่แล้วจริง ๆ

เม็ดพลอยรู้สึกปวดท้องไม่น้อย แม้จะไม่ได้ปวดจนถึงขึ้นหมดเรี่ยวแรงแต่ก็ปวดนานสองนาน ปวดจนได้แต่นอนพลิกไปพลิกมา ปวดอยู่แบบนั้นจนถึงกลางดึกของวันในที่สุดเธอก็รับรู้ถึงของเหลวบางอย่างที่มันไหลออกทางส่วนล่างของเธอ ของเหลวสีแดงสดที่มันไหลออกมาจนทำให้เธอสั่นกลัวจนแทบทำอะไรไม่ถูก

ร่างบางที่พยายามหลอกตัวเองมาตลอดสุดท้ายก็หลอกตัวเองต่อไม่ได้ ทำได้เพียงก้าวลงจากเตียงด้วยร่างอันสั่นเทาไปล้างตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าและหยิบกุญแจรถออกจากบ้านไปด้วยตัวเองในเวลากลางดึกอีกทั้งยังมีความรู้สึกปวดท้องไม่น้อย

แต่จะให้เธอทำยังไง คิดว่าเธอจะไปขอความช่วยเหลือจากสามีของเธอได้อย่างนั้นเเหรอ คิดว่าเขาจะสนใจความเป็นความตายของเธออย่างนั้นเเหรอ ไม่แน่นอนอยู่แล้ว ทางรอดของเธอก็ไม่พ้นการช่วยเหลือตัวเองแบบนั่นแหละ

สุดท้ายเม็ดพลอยก็มาถึงโรงพยาบาลที่ไม่ไกลบ้านนักก่อนจะพาตัวเองเข้าไปหาหมอด้วยความอ่อนเพลียจากการปวดท้อง

แน่นอนว่าผลที่ออกมาก็คือ เธอแท้งนั่นเอง