บทที่ 4: เจ้าหญิงไร้ความทรงจำที่กำลังสลาย

บทที่ 4: เจ้าหญิงไร้ความทรงจำที่กำลังสลาย

เสียงร้องไห้ที่บาดลึกของ ยูอิ ดังก้องไปทั่วบ้าน เรียว ตกใจจนหัวใจแทบหยุดเต้น เมื่อหันกลับไปก็เห็นร่างโปร่งแสงของเธอเริ่มสลายเป็นละอองแสงสีขาวนวล ราวกับเกล็ดหิมะที่กำลังละลายกลางอากาศ

"ยูอิ! เกิดอะไรขึ้น?" เรียวรีบวิ่งเข้าไปหาเธออย่างรวดเร็ว แม้จะรู้ว่าเขาไม่สามารถแตะต้องวิญญาณได้เต็มที่โดยไม่ใช้พลังก็ตาม

"ไม่...ไม่รู้ค่ะ... นายท่าน" ยูอิพูดเสียงสั่นเครือ ใบหน้าใสซื่อของเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัว "ฉัน...ฉันรู้สึกว่า...กำลังจะถูกดึงกลับไป...กลับไปในที่มืดมิด..."

เมกุมิ ที่เพิ่งยืนกราดเกรี้ยวด้วยความแค้นเมื่อครู่ ก็แสดงสีหน้าตกใจไม่แพ้กัน เธอรีบเข้ามาดูยูอิอย่างร้อนรน "นี่มันอาการของวิญญาณที่ถูกพันธนาการไว้! มีใครบางคนกำลังพยายามดึงพลังของเธอไป... หรือไม่ก็กำลังพยายาม ผนึก เธอไว้ตลอดกาล!"

"ผนึก? ใครเป็นคนทำ?" เรียวถามอย่างเร่งรีบ

"ฉันไม่รู้... แต่ที่แน่ ๆ มันต้องเกี่ยวข้องกับที่มาของเธอ" เมกุมิมองไปที่เครื่องรางรูปทรงประหลาดที่เรียวเก็บไว้ในอก "นายท่าน...ใช้พลัง! เชื่อมต่อกับยูอิเดี๋ยวนี้!"

เรียวไม่ลังเลอีกต่อไป เขาคว้ามือของยูอิไว้ แสงสีขาวนุ่นนวลของยูอิเริ่มรวมตัวกันเป็นรูปเป็นร่างมากขึ้นเมื่อสัมผัสกับมือของเรียว กระแสพลังวิญญาณจากยูอิพุ่งเข้าสู่ร่างของเขาอย่างรุนแรงอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ความอบอุ่น แต่มันคือ ความว่างเปล่า ที่น่ากลัว

พรึ่บ!

ภาพของยูอิในอดีตฉายซ้ำเข้ามาในจิตใจของเรียว: ศาลเจ้าที่ยิ่งใหญ่... ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ที่เต็มไปด้วยหิมะ... ผู้คนในชุดกิโมโนโบราณกำลังคุกเข่าสักการะ... และยูอิ... เธออยู่ในชุดเจ้าหญิงที่หรูหรา แต่ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อยราวกับว่าถูกบังคับ

แต่แล้ว ภาพเหล่านั้นก็ถูกตัดขาดด้วยความมืดมิด และตามมาด้วยเสียงอันเยือกเย็นที่ดังขึ้นในหัวของเรียว: "ปล่อยเธอไป... เจ้านายโง่เขลา เจ้าไม่คู่ควรกับพลังแห่งองค์หญิงผู้สูงศักดิ์!"

"ไม่! ฉันจะไม่ปล่อย!" เรียวคำรามออกมาอย่างบ้าคลั่ง เขารวบรวมพลังวิญญาณทั้งหมดที่เพิ่งได้มาจากพันธะ ดึงร่างที่กำลังสลายของยูอิเข้ามาแนบชิดกับตัวเอง

การสัมผัสทางกายภาพครั้งนี้แตกต่างออกไป มันไม่ใช่การแลกเปลี่ยนอารมณ์ แต่เป็นการต่อสู้เพื่อแย่งชิงพลังชีวิต ยูอิที่อยู่ในอ้อมกอดของเขากรีดร้องด้วยความเจ็บปวด แต่ในที่สุด... ลำแสงที่กำลังดึงเธอไปก็ขาดสะบั้นลง

ร่างของยูอิกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง เธอแนบใบหน้ากับอกของเรียว หายใจถี่รัวด้วยความหวาดกลัว

"นายท่าน... ขอบคุณค่ะ" ยูอิพูดเสียงเบาหวิว

"ไม่ต้องกลัวแล้วยูอิ" เรียวพูดปลอบโยน หัวใจของเขายังเต้นระรัวไม่หาย "ฉันจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาทำร้ายครอบครัวของฉันอีกแล้ว"

เมกุมิยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยสายตาที่ซับซ้อน เธอเห็นถึงพลังที่ซ่อนอยู่ในตัวเรียว... พลังที่จะสามารถเป็นได้ทั้ง ผู้กอบกู้ และ ผู้ทำลาย

"นายท่าน... นั่นคือพลังที่แท้จริงของคุณ" เมกุมิพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "คุณสามารถผนึกวิญญาณ... หรือดึงวิญญาณให้กลับมาเป็นปกติได้"

"แต่ใครกันที่อยากได้พลังของยูอิขนาดนั้น?" เรียวถาม

"ฉันจำได้แค่ว่า... พลังของฉันเคยถูกใช้ในพิธีกรรมบางอย่าง" ยูอิพูด พลางเงยหน้าขึ้นมองเรียว "ฉันจำได้แค่คำว่า... มิโกะ... และ ศาลเจ้า"

มิโกะ? ศาลเจ้า? คำใบ้ใหม่เหล่านี้ทำให้อดีตของยูอิยิ่งลึกลับซับซ้อนมากขึ้น

เรียวตระหนักได้ทันทีว่าการกอบกู้ตระกูลของเขาไม่ได้ง่ายแค่การหาเงิน แต่มันคือการไขปริศนาที่เกี่ยวข้องกับความแค้นของเมกุมิและความทรงจำของยูอิ ซึ่งทั้งสองปมปัญหาล้วนเชื่อมโยงกับ อำนาจ และ องค์กรลับ ขององเมียวจิในอดีต

เขาต้องเริ่มต้นแผนการใหม่... แผนการที่จะทำให้เขากลายเป็นองเมียวจิที่มีอำนาจมากพอที่จะปกป้องภรรยาทั้งสองและนำพาครอบครัวไปสู่ความรุ่งโรจน์ให้ได้

เรียวกำหมัดแน่น มองไปที่ร่างของเมกุมิและยูอิ...

"เอาล่ะเมกุมิ... ยูอิ... ได้เวลาที่เราจะออกไปดูโลกภายนอกกันแล้ว แต่ก่อนอื่น... ฉันต้องหาเงินมาซื้อข้าวสารก่อนที่จะมีวิญญาณคนอื่นมาขอความช่วยเหลือเราอีก!"