บทที่ 1: องเมียวจิคนสุดท้ายกับบ้านผีสิง

月の影に สึกิ โนะ คะเงะ นิ

魂の契り ทะมะชิอิ โนะ จิกิริ

人を縛る ฮิโตะ โอะ ชิบะรุ

愛か呪いか ไอ คะ โนะโรอิ คะ

誰が運命を描く ดะเระ งะ อุนเมอิ โอะ เอะกะคุ

เงาจันทราโศก

พันธะแห่งวิญญาณ

คล้องใจมนุษย์

รักหรือเพียงคำสาป

ใครจักขีดชะตา

......

แผนป่วนปั้นตระกูลผี

The Ghost Clan's Revival Plan

บทที่ 1: องเมียวจิคนสุดท้ายกับบ้านผีสิง

กลิ่นไอของความตายและหนี้สินอบอวลไปทั่วทั้งบ้านเก่าแก่หลังใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางทุ่งร้าง เสียงออดหน้าประตูไม่ได้ดังเตือนถึงการมาเยือนของแขก หากแต่เป็นเสียงก้องกังวานของโชคร้ายที่กำลังจะมาถึง

อาโอกิ เรียว ชายหนุ่มวัยยี่สิบสามผู้มีอนาคตที่สิ้นหวัง กำลังก้มหน้าก้มตาเขียนยันต์บนกระดาษสาที่แห้งกรอบ เส้นสายที่เขาบรรจงวาดไม่ได้มีพลังวิญญาณใด ๆ ราวกับปลายพู่กันของเขาไร้ซึ่งชีวิต มันเป็นยันต์เปล่า ๆ ที่ไม่มีค่ามากกว่าเศษกระดาษ

เขาคือองเมียวจิผู้ถูกทอดทิ้ง ลูกหลานคนสุดท้ายของตระกูลอาโอกิที่เคยยิ่งใหญ่ แต่ตอนนี้กลับไม่เหลืออะไรเลยนอกจากหนี้สินก้อนโตจากบรรพบุรุษที่เอาแต่บุกเบิกกิจการที่ไม่ทำเงิน เสียงประตูดังลั่นอีกครั้งจนตัวบ้านสะเทือน เรียวถอนหายใจและลุกขึ้นยืนช้า ๆ

"เปิดประตู!" เสียงทุ้มแหบห้าวของ ชิเงโตะ เจ้าหนี้ผู้ทรงอิทธิพลแห่งเมืองนี้ดังลอดเข้ามา

เรียวจำใจเปิดประตูออกไปเผชิญหน้ากับชิเงโตะที่ยืนกอดอกอยู่ข้างนอก ร่างกำยำของเขาสวมชุดกิโมโนอย่างดี สวนทางกับเรียวที่ใส่ชุดคลุมเก่า ๆ ที่เปื้อนหมึกจนเป็นคราบ

"ข้ามาเก็บหนี้" ชิเงโตะพูดเสียงเรียบ แต่สายตานั้นราวกับพญามัจจุราช "สามเดือนแล้วนะเจ้าหนู"

"ผม...ผมยังไม่มี" เรียวตอบเสียงเบาหวิว "แต่ผมจะพยายามหามาให้"

"พยายาม?" ชิเงโตะยิ้มเหยียด "เจ้าหนี้ของเจ้าไม่มีคำว่า 'พยายาม' มีแต่คำว่า 'ชำระ' เท่านั้น!"

ชิเงโตะโบกมือให้ลูกน้องสองคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง ลูกน้องเหล่านั้นเข้ามาในบ้านและเริ่มขนข้าวของออกไปอย่างไม่รีรอ เรียวรีบเข้ามาขวาง แต่ถูกผลักกระเด็นไปกองกับพื้น

"หยุดนะ! อย่าแตะต้องของพวกนั้น!"

"ถ้าจ่ายไม่ได้ ก็ต้องเอาของไปแทน" ชิเงโตะพูดอย่างเย็นชา "จะเอาบ้านนี้ไปขายเพื่อชดใช้หนี้ดีไหมนะ?"

เรียวได้แต่กำหมัดแน่นด้วยความคับแค้นใจ เขาไร้พลัง ไม่มีหนทางต่อสู้ใด ๆ ในยามที่ชีวิตกำลังจะถูกทำลาย ทันใดนั้นเอง แสงเรืองรองสีเงินก็ปรากฏขึ้นจากด้านในตัวบ้าน มันคือแสงที่ออกมาจากห้องโถงที่ไม่มีใครกล้าก้าวเข้าไป

"โอ๊ะ...ดูเหมือนว่าบ้านนี้จะไม่ได้มีแค่มนุษย์" ชิเงโตะพูดด้วยสีหน้าประหลาดใจ แววตาของเขาเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด "มีอะไรที่ซ่อนอยู่ข้างในใช่ไหม...เจ้าหนู"

แสงสีเงินนั้นค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นเป็นหญิงสาวสองคน คนแรกมีเรือนผมสีขาวเงินราวกับหิมะ แต่งกายด้วยชุดกิโมโนสีขาวบริสุทธิ์ดูคล้ายเจ้าหญิงในยุคโบราณ เธอมีดวงตาที่ใสซื่อราวกับเด็กน้อย ส่วนอีกคนหนึ่งมีเรือนผมและดวงตาสีดำเข้ม ใบหน้าของเธองดงามแต่เต็มไปด้วยความเศร้าและเจ็บปวด เธอมองมาที่เรียวด้วยสายตาที่ทั้งสงสารและดูถูก

ชิเงโตะยิ้มกว้างกว่าเดิมเมื่อเห็นวิญญาณทั้งสองตน "เอาล่ะเจ้าหนู... ข้าจะให้โอกาสสุดท้าย"

"..."

"ข้าจะยกหนี้สินทั้งหมดให้เจ้า และจะให้เงินก้อนโตเพื่อไปเริ่มต้นชีวิตใหม่...ถ้าเจ้าทำตามข้อเสนอของข้า"

"ข้อเสนออะไร?" เรียวถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"แต่งงานกับพวกเธอทั้งสอง" ชิเงโตะพูดอย่างจริงจัง "และทำสัญญาว่าจะไม่ทิ้งพวกเธอไปไหน เจ้าจะได้เงินทองและอำนาจในภายหน้า แต่ถ้าเจ้าไม่ตกลง ข้าจะเผาบ้านนี้ทิ้งพร้อมกับวิญญาณพวกนี้ต่อหน้าเจ้า... แล้วเจ้าจะไม่มีวันได้เจอความสงบอีกเลย"

เสียงของชิเงโตะคล้ายเสียงปีศาจร้ายที่กำลังล่อลวง เรียวมองไปยังวิญญาณทั้งสองตนที่ยืนอยู่ตรงหน้า พวกเธอคือ ยูอิ เจ้าหญิงผู้ไร้เดียงสาที่เขาเพิ่งเคยเห็น และ เมกุมิ วิญญาณที่มีแววตาที่เต็มไปด้วยความคับแค้นที่เขาไม่เคยเข้าใจ

ทางเลือกของเขามีเพียงทางเดียว... ทางเลือกที่เขาไม่มีทางปฏิเสธได้

"ตกลง...ผมตกลง!"

เรียวยอมรับข้อเสนอด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาด ทันทีที่เรียวพูดจบ แสงสีเงินจากยูอิและเมกุมิก็พุ่งเข้ามาในร่างกายของเขา ความรู้สึกเย็นเยือกแล่นไปทั่วทั้งร่าง ตามมาด้วยความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความรัก ความปรารถนา และความแค้นที่ผสมปนเปกันจนแทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้

ชิเงโตะยิ้มอย่างพึงพอใจ "ยินดีด้วยเจ้าหนู...เจ้าได้ภรรยาแล้ว"

ร่างของชิเงโตะและลูกน้องก็สลายหายไปในอากาศราวกับเป็นเพียงภาพลวงตา ทิ้งไว้เพียงเรียวที่ยืนอยู่กลางบ้านอย่างสับสนและโดดเดี่ยวอีกครั้ง แต่คราวนี้...ข้างกายของเขามีร่างโปร่งแสงของเมกุมิและยูอิที่ยืนอยู่เคียงข้าง

พรึ่บ!

จู่ ๆ ก็มีกล่องไม้เล็ก ๆ กล่องหนึ่งปรากฏขึ้นในมือของเรียวอย่างไม่ทันตั้งตัว เมื่อเขาเปิดออกดูก็พบว่าข้างในมีเครื่องรางรูปทรงประหลาดวางอยู่ และที่ด้านล่างของเครื่องรางมีตัวอักษรจารึกไว้ว่า... "ยินดีต้อนรับสู่ครอบครัว... ผี"