บทที่ 10 จัดการมนุษย์ป้า

ลู่อวิ๋นเซียงเดินออกจากห้องผู้ป่วย เปิดหน้าร้านค้าในระบบเพื่อตรวจสอบวัตถุดิบต่าง ๆ ตอนนี้เธอมีแผนการที่สมบูรณ์แบบอยู่ในหัวแล้ว

"เซียงเซียง"

ในขณะที่เธอกำลังจะเดินพ้นโรงพยาบาล เสียงเรียกหนึ่งก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง

เมื่อได้ยินเสียงนั้น ร่างกายของเธอแข็งทื่อไปชั่วขณะตามสัญชาตญาณ ก่อนจะค่อย ๆ หันกลับไปมอง

แล้วเธอก็ได้พบกับ...หานเซี่ยงซ่าง ผู้ชายที่สดใส ร่าเริงและมีชีวิตชีวาคนนั้น

ชาติที่แล้ว เธอถูกอันธพาลในหมู่บ้านตามตอแยตอนที่ไปอยู่ชนบท เธอจึงเขียนจดหมายไปหาซูเหวินยวนเพื่อขอให้เขาช่วย แต่จดหมายฉบับนั้นกลับไปตกอยู่ในมือของหานเซี่ยงซ่าง

หานเซี่ยงซ่างบุ่มบ่ามรีบดิ่งไปยังหมู่บ้านที่เธออยู่ทันที

เขาไปช่วยลู่อวิ๋นเซียงที่กำลังตกต่ำถึงขีดสุด เธอถูกไอ้อันธพาลนั่นวางยาและพยายามจะขืนใจ เขาพุ่งเข้าไปซัดมันจนพิการครึ่งตัว

ผลคือเขาถูกตัดสินจำคุก 5 ปี

ตอนนั้นเขาเพิ่งผ่านการทดสอบเข้าเป็นทหาร อนาคตกำลังรุ่งโรจน์ แต่กลับต้องมาพังพินาศเพราะลู่อวิ๋นเซียงเพียงคนเดียว

ลู่อวิ๋นเซียงรีบเก็บซ่อนความรู้สึกเอาไว้ แล้วส่งยิ้มที่สดใสกลับไปให้เขา

"พี่เซี่ยงซ่าง มาทำอะไรที่นี่เหรอคะ?"

หานเซี่ยงซ่างแบมือออกอย่างช่วยไม่ได้

"แม่พี่เข้าโรงพยาบาลน่ะ"

หานเซี่ยงซ่างมีแม่ที่อ่อนโยนและสวยงามคนหนึ่ง เพียงแต่สุขภาพไม่ค่อยดีจึงต้องนอนโรงพยาบาลเป็นประจำ

"ป้าเฟินไม่สบายเหรอคะ? เดี๋ยวฉันไปเยี่ยมท่านหน่อย"

หานเซี่ยงซ่างรีบห้ามเธอไว้ทันที "แม่หลับไปแล้วล่ะ อย่าไปรบกวนเลย"

ลู่อวิ๋นเซียงพยักหน้าพลางนึกถึงอาหารที่มีพลังปราณในการเยียวยาจากร้านค้าในระบบจนต้องถามระบบในใจ

[ระบบ อาหารในระบบนี่ถ้าคนธรรมดากินเข้าไป จะช่วยเพิ่มภูมิคุ้มกันและทำให้สุขภาพดีขึ้นได้ไหม?]

ระบบตอบกลับอย่างหยิ่งยโส

[แน่นอน! ของจากระบบ รับประกันคุณภาพเยี่ยม!]

[ต้องใช้เวลานานแค่ไหนถึงจะทำให้คนขี้โรคกลับมาแข็งแรงเหมือนคนปกติ?]

[โดยทั่วไปคือ 1 คอร์ส 5 วัน ยกเว้นกรณีพิเศษบางอย่าง]

5 วันเองเหรอ!!! ยอดเยี่ยมไปเลย!

ลู่อวิ๋นเซียงคิดว่านอกจากจะทำอาหารเป็นยาให้จี้หมิงจิ่งแล้ว เธอยังสามารถทำเผื่อเว่ยซูเฟิน แม่ของหานเซี่ยงซ่างได้ด้วย

เธอจึงบอกเขาว่า "เพื่อนของคุณพ่อพักรักษาตัวอยู่ที่นี่ค่ะ พรุ่งนี้ฉันจะเอาข้าวมาส่งให้เขาพอดี งั้นเดี๋ยวฉันทำมาเผื่อป้าเฟินชุดหนึ่งนะคะ"

ตอนแรกหานเซี่ยงซ่างตั้งใจจะปฏิเสธ แต่พอดีว่าพรุ่งนี้พ่อของเขาต้องไปต่างถิ่น และเขาเองก็ต้องไปรับการตรวจร่างกายรอบแรกเพื่อเข้าเป็นทหารพอดี จึงไม่มีเวลามาส่งข้าวให้แม่จริง ๆ

เขาจึงหยิบเงิน 5 หยวนออกมาใส่มือเธอ

"งั้นรบกวนเซียงเซียงด้วยนะ!"

ลู่อวิ๋นเซียงรู้สึกตื้นตันในอก แม่ของหานเซี่ยงซ่างเป็นผู้มีการศึกษา แต่เพราะปัญหาสุขภาพจึงไม่สามารถทำงานที่เธอรักได้

ลู่จื่อเชียน พ่อของเธอกับเว่ยซูเฟินเป็นเพื่อนร่วมรุ่นกัน ป้าเฟินจึงเอ็นดูเธอมาก และสั่งให้หานเซี่ยงซ่างดูแลเธอเหมือนน้องสาวแท้ ๆ

นั่นคือเหตุผลที่ชาติก่อน พอเขารู้ว่าเธอเจอเรื่องร้ายแรงที่ชนบท เขาจึงบุกไปช่วยโดยไม่คิดชีวิตจนทำเรื่องผิดพลาดครั้งใหญ่

ชีวิตที่รุ่งโรจน์ของเขาพังเพราะเธอ แต่เว่ยซูเฟินกลับไม่เคยตำหนิเธอเลยสักคำ หนำซ้ำยังมองว่าลูกชายทำในสิ่งที่ถูกต้องแล้ว

เพียงแต่ว่า...

ลู่อวิ๋นเซียงกำเงิน 5 หยวนในมือไว้โดยไม่ปฏิเสธ เธอส่งยิ้มกว้างให้เขาอีกครั้ง

"งั้นขอให้พรุ่งนี้พี่ผ่านการทดสอบอย่างราบรื่นนะคะ!"

ชาตินี้ เธอจะไม่มีวันยอมให้ชีวิตของหานเซี่ยงซ่างต้องพังเพราะเธออีก และพวกที่คิดร้ายกับเธอรวมถึงหานเซี่ยงซ่าง เธอจะไม่ปล่อยไว้แม้แต่คนเดียว

ใครติดค้างอะไรเธอไว้ ต้องชดใช้คืนมาให้หมด!

เมื่อลู่อวิ๋นเซียงกลับมาถึงบ้าน เธอก็พบกับ "แขกไม่ได้รับเชิญ" สองคน

ป้าใหญ่เฉินชิวเสียกับหยางชิงเสวี่ย

ส่วนจางชิ่งที่เป็นเจ้าบ้านไม่อยู่ จางชิ่งเป็นคนเห็นแก่ตัวขั้นสุด การที่สองแม่ลูกนี่มาหาต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่

เขาเลยทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นและพาลูกชายออกไปข้างนอกก่อน รอให้คนในบ้านเคลียร์ปัญหาจบแล้วเขาค่อยโผล่หัวมา

เป็นการเนียนหายตัวที่สมบูรณ์แบบ

ความอยุติธรรมทั้งหมดที่ลู่อวิ๋นเซียงได้รับในบ้านหลังนี้ ดูเหมือนเขาจะไม่รู้เรื่อง แต่จริง ๆ แล้วเขาแค่เมินเฉย และอาจจะเป็นคนคอยยุยงอยู่เบื้องหลังด้วยซ้ำ

ทันทีที่ทั้งสามคนเห็นลู่อวิ๋นเซียงกลับมา ต่างก็พากันปั้นหน้ายักษ์ใส่ โดยเฉพาะหยางชิงเสวี่ยที่มองเธอด้วยตาแดงก่ำจากการร้องไห้

เฉินชิวเสียรีบดุด่าเธอด้วยน้ำเสียงเย็นชาทันที

"เซียงเซียง แกทำเกินไปแล้วนะ แกขายงานทิ้งได้ยังไง แถมยังปล่อยให้หยางลี่ลี่ไปราวีที่ทำงานชิงเสวี่ยอีก? ตอนนี้งานของพี่สาวแกโดนหยางลี่ลี่แย่งไปแล้ว แกต้องรับผิดชอบ!"

ลู่อวิ๋นเซียงสบตากับหยางชิงเสวี่ย และเห็นความเกลียดชังพาดผ่านแววตานั้นจริง ๆ การที่หยางลี่ลี่แย่งงานหยางชิงเสวี่ยไปได้นั้นเป็นไปตามที่เธอคาดไว้ เพราะยัยหยางลี่ลี่น่ะรับมือยากจะตาย

นี่สิถึงเรียกว่ากรรมตามสนอง อยากจะได้งานของลู่อวิ๋นเซียงฟรี ๆ แต่ดันทำตัวเองพังจนเสียงานตัวเองไป สมน้ำหน้าจริง ๆ!

ลู่อวิ๋นเซียงอารมณ์ดีขึ้นมาทันที

"ป้าคะ ฉันรับผิดชอบไม่ไหวหรอกค่ะ ฉันเองก็ไม่มีงานแล้วค่ะ"

เฉินชิวเสียโพล่งออกมาอย่างหน้าด้าน ๆ

"งานของแกอย่างน้อยก็มีค่าตั้ง 800 หยวน เอาอย่างนี้ แกไปหาเงินมา 1,000 หยวนชดเชยให้พี่สาวแก แล้วแกต้องไปบอกพ่อแกให้หางานใหม่ให้ชิงเสวี่ยด้วย เรื่องนี้ถึงจะจบ ไม่อย่างนั้นฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่!"

ลู่อวิ๋นเซียงเข้าใจแล้วว่าความหน้าด้านของหยางชิงเสวี่ยได้มาจากใคร ที่แท้ก็สำเนาถูกต้องมาจากแม่นี่เอง!

มีแม่ที่ความคิดบิดเบี้ยวขนาดนี้ มิน่าล่ะหยางชิงเสวี่ยถึงได้ประสาทกลับตลอดเวลา

เธอตอบกลับอย่างไม่สบอารมณ์ "ป้าไปนอนฝันเอาเถอะค่ะ ในฝันมีให้ทุกอย่างแหละ"

เฉินชิวเสียตบโต๊ะดังปังด้วยความโกรธ

"ลู่อวิ๋นเซียง อย่าทำเป็นอวดดีนักนะ!"

เฉินชุนผิงที่ยืนดูอยู่เห็นเฉินชิวเสียโกรธจัด ก็รีบเข้ามาไกล่เกลี่ย "พี่คะ ใจเย็น ๆ ก่อน อย่าไปถือสาเด็กเลย"

จากนั้นเธอก็หันมาดุลู่อวิ๋นเซียง

"เซียงเซียง ทำไมเป็นเด็กไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงแบบนี้? นี่ป้าเธอนะ พูดจาอะไรออกมา! ทำตามที่ป้าบอกซะ โทรไปหาพ่อแก ให้พ่อหางานในโรงงานอาหารให้พี่เขา เอาที่สวัสดิการดี ๆ งานไม่เหนื่อยนะ"

เฉินชุนผิงเองก็แค้นลู่อวิ๋นเซียงอยู่ไม่น้อยที่โดนรีดไถไป 500 หยวน! แถมลู่อวิ๋นเซียงยังแอบขายงานจนมีเงินก้อนโตอีก ผู้หญิงตัวคนเดียวจะถือเงินเยอะแยะขนาดนั้นไปทำไม!

ลู่อวิ๋นเซียงหัวเราะเยาะ "ทำไมต้องทำล่ะคะ? เพราะพี่เขาอ้วนเหรอ? หรือเพราะหน้าด้าน?"

เฉินชิวเสียลุกขึ้นพรวด ถลึงตาใส่ด้วยความโมโห "อีเด็กนี่มันวอนหาเรื่อง! วันนี้ถ้าฉันไม่ได้ตบแก อย่ามาเรียกฉันว่าเฉินชิวเสีย!"

ปกติเฉินชิวเสียมักจะข่มลู่อวิ๋นเซียงและเหยียบหัวเธอไว้ตลอด เธอไม่เหมือนจางชิ่ง ถ้าเธอจะตบคือตบจริง!

แต่ลู่อวิ๋นเซียงเบี่ยงตัวหลบ แล้วพุ่งเข้าไปในห้องครัว คว้ามีดออกมาสับลงบนโต๊ะเสียงดังปั้ก!

"วันนี้ถ้าใครกล้าแตะต้องฉันแม้แต่ปลายนิ้ว ฉันจะฟันให้ยับเลย!"