บทที่ 6 คืนวสันต์อันว่างเปล่า กับการขูดรีดระบบโชคดี 999

บทที่ 6 คืนวสันต์อันว่างเปล่า กับการขูดรีดระบบโชคดี 999

ยามราตรีมาเยือนอย่างรวดเร็ว หลังความวุ่นวายโกลาหลมาทั้งวัน บ้านสกุลเจียงก็กลับเข้าสู่ความเงียบสงัด ลมหนาวพัดเอาใบไม้แห้งปลิวครูดไปตามพื้นลานดินเกิดเสียงดังแกรกกราก แสงจันทร์สีเงินยวงสาดส่องลอดผ่านหลังคากระเบื้องที่แตกชำรุด ทาบทับเกิดเป็นเงาดำมืดกระจายอยู่บนพื้น

ภายในห้องหออันคับแคบ มีเพียงแสงสว่างสลัวจากเทียนมงคลสีแดงคู่หนึ่งที่สั่นไหวระริกอยู่บนโต๊ะไม้ ลู่เจาเจาใช้วิชาชีพเดิม กวาดสายตาประเมินราคาทรัพย์สินในห้องอย่างรวดเร็ว

เตียงไม้เก่าคร่ำคร่าหนึ่งหลัง โต๊ะไม้โทรมๆ หนึ่งตัว ตู้ใส่เสื้อผ้าที่บานพับหลุด ชั้นวางตำราเล็กๆ ที่ฝุ่นเขรอะ ข้าวของทุกชิ้นถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบและสะอาดสะอ้านก็จริง แต่มันเก่าและไร้ราคาจนน่ารันทด!

นางเงียบกริบไปพักใหญ่ ก่อนจะลงมติสรุปผลการประเมินฐานะของสามีป้ายแดงในใจอีกครั้งอย่างเจ็บปวดรวดร้าวว่า... บุรุษผู้นี้ ยาจกของแท้! แร้นแค้นจนไร้ข้อกังขา! จนแบบไม่มีแม้แต่ภาพลวงตาให้ชื่นใจ!

เจียงเยี่ยนชิงทรุดตัวลงนั่งตรงเก้าอี้ข้างโต๊ะไม้ เขาปลดเสื้อคลุมสีแดงเข้มตัวนอกออกพาดไว้กับพนักเก้าอี้ เหลือเพียงเสื้อตัวในสีขาวเนื้อบางเบาที่สวมอยู่บนร่างซูบผอม ภายใต้แสงเทียนวูบไหว ใบหน้าคมคายของเขายิ่งแลดูขาวซีดไร้สีเลือด

ลู่เจาเจายืนชั่งใจอยู่เงียบๆ กำลังเรียบเรียงคำพูดในหัว ว่าควรจะเริ่มต้นเปิดประเด็นเจรจาเรื่องการแบ่งปันค่าใช้จ่ายภายในห้องหออย่างไรดี... ให้ตนเองดูไม่เป็นนายจ้างหน้าเลือดจนเกินงาม

ทว่า จู่ๆ ชายหนุ่มก็เริ่มไอ

“แค่ก...”

ครั้งแรก เป็นเพียงเสียงไอแผ่วเบา เขายกมือขึ้นป้องปากอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับเป็นเรื่องที่คุ้นชินมาทั้งชีวิต แต่เพียงไม่กี่ลมหายใจต่อมา หัวไหล่กว้างของเขาก็เริ่มสั่นสะท้านรุนแรงขึ้น!

“แค่ก!... แค่กๆๆๆ!!”

เสียงไอหนักหน่วงและแหบพร่าดังก้องไปทั่วห้อง ราวกับมีผู้ใดกำลังฉีกกระชากปอดของเขาออกมาจากทรวงอก! ลู่เจาเจาหันขวับไปด้วยความตกใจ ร่างสูงโปร่งของเขางอคู้ลงจนใบหน้าแทบจะกระแทกกับโต๊ะ มือข้างหนึ่งกดทาบหน้าอกตัวเองไว้แน่น ส่วนมืออีกข้างกำขอบโต๊ะไว้จนข้อต่อซีดขาวเพราะออกแรงมหาศาล

“เจียงเยี่ยนชิง?!”

เขาไม่อาจตอบรับคำเรียกของนางได้ เสียงไอยังคงทวีความรุนแรงและบ้าคลั่งขึ้นเรื่อยๆ! และแล้ว…

แปะ...

หยดของเหลวข้นหนืดสีแดงฉาน หยดหนึ่งร่วงหล่นลงบนโต๊ะไม้สีซีด สีแดงสดโดดเด่นตัดกับพื้นโต๊ะเสียจนดวงตาของลู่เจาเจาเบิกกว้าง อารมณ์ขันและเจตนาอยากจะกวนโทสะที่มีมาตลอดทั้งวัน ปลาสนาการหายวับไปในพริบตา!

“เจียงเยี่ยนชิง!!”

นางพุ่งตัวถลันเข้าไปประคองร่างที่โอนเอนของเขาไว้แน่น ร่างกายของชายหนุ่มร้อนผ่าวราวกับเตาไฟ ทว่าปลายนิ้วมือที่เย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งกลับทำให้ใจนางหล่นวูบ เมื่อปลายนิ้วของนางเผลอไปสัมผัสถูกข้อมือของเขา นางก็แทบช็อก เมื่อพบว่าชีพจรของเขาเต้นสับสนและอ่อนแรงจนแทบจะจับจังหวะไม่ได้! ลมหายใจของเขาสั้นและรวยรินลงทุกขณะ คราบเลือดสีแดงฉานยังคงไหลซึมทะลักออกจากริมฝีปากซีดขาวอย่างไม่หยุดหย่อน ภาพความน่ากลัวตรงหน้า... ทำให้นางตระหนักรู้ซึ้งถึงความจริงข้อหนึ่งในวินาทีนั้น!

นี่ไม่ใช่การแกล้งไอเพื่อสร้างภาพลักษณ์ตัวร้ายขี้โรคให้ดูน่าสงสาร! แต่บุรุษผู้นี้กำลังจะตายจริงๆ! ตายต่อหน้าต่อตานางนี่แหละ!

ความคิดนั้นทำเอาหัวใจของลู่เจาเจาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม! สวรรค์! นางเพิ่งจะแต่งงานกับเขายังไม่ทันข้ามคืนเลยนะ! เพิ่งจะโอ้อวดใส่ชาวบ้านว่าจะรักษาเขา! เพิ่งจะร่างสัญญาว่าจะบังคับให้เขาทำงานใช้หนี้คืน!

นางผุดลุกขึ้นหมายจะวิ่งออกไปตามหมอทว่า เจียงเยี่ยนชิงกลับฝืนยกมือที่สั่นเทาขึ้นมา คว้าจับข้อมือของนางไว้แน่นเสียจนเจ็บ เรี่ยวแรงของเขามีไม่มากนัก แต่ก็เพียงพอที่จะรั้งให้นางหยุดชะงัก

“ไม่ต้อง... ไปตามผู้ใด...”

เสียงของชายหนุ่มแหบพร่าและเบาหวิว ราวกับเสียงกระซิบของสายลมที่กำลังจะจางหาย ดวงตาสีดำขลับของเขาปรือลงจนเกือบจะปิดสนิท ความเย็นเยียบสายหนึ่ง แล่นปราดพุ่งพล่านจากปลายเท้าขึ้นไปตามกระดูกสันหลังของนาง ลู่เจาเจาจ้องมองใบหน้าที่หล่อเหลา ทว่าซีดเซียวราวกับคนตายของเขาอยู่ชั่วอึดใจ... ก่อนจะกัดฟันกรอด ขบกรามแน่น

“ข้าเพิ่งลงทุนทุ่มเงินซื้อตัวท่านมา!” นางสลัดมือเขาออก แล้วเปลี่ยนเป็นจับท่อนแขนของเขาไว้แน่น

“ข้ายังไม่อนุญาตให้ท่านตาย ท่านก็ไม่มีสิทธิ์มาด่วนสรุปตายตัดหน้าข้าและทำให้ข้าขาดทุนเด็ดขาด!”

มุมปากของชายหนุ่มกระตุกยิก เหมือนอยากจะหัวเราะเยาะในความหน้าเงินไม่ดูเวล่ำเวลาของนางเหลือเกิน แต่สิ่งที่หลุดรอดออกมาจากลำคอ กลับกลายเป็นเสียงไอโขลกใหญ่อีกระลอก!

ทันใดนั้นเอง

[กรี๊ดดด! ติ๊ง!!]

เสียงกรีดร้องแหลมปรี๊ดของระบบ ผสมกับเสียงกระดิ่งเตือนภัยจากระบบดังกังวานก้องขึ้นในหัว! ตามมาด้วยน้ำเสียงร้อนรนลนลาน ราวกับสตรีที่กำลังเห็นโลกถล่มทลายอยู่ตรงหน้า

[ว้ายยย! ตรวจพบบุคคลสำคัญของเนื้อเรื่อง กำลังตกอยู่ในภาวะวิกฤตใกล้สิ้นใจก่อนเวลาอันสมควร เจ้าค่ะโฮสต์!] เจ้าระบบโชคดี 999 ที่มักจะหยิ่งผยอง บัดนี้ร้อนใจจนเก็บอาการไม่อยู่

[หากเขาตายไปตอนนี้ เส้นทางของเซวียนเอ๋อร์สุดหล่อ... เอ๊ย! พระเอกลูกรักของระบบจะขาดแท่นเหยียบก้อนใหญ่ไป! ระบบจำใจ... ต้องทำการปลดล็อกและเปิดใช้งานร้านค้าโอสถฉุกเฉินทันที!]

ลู่เจาเจาฟังน้ำเสียงนั้นเหมือนว่ามันไม่อยากจะช่วย แต่จำใจเพราะต้องการหาหินรองเท้าให้พระลูกรักของมันนั้น่เอง

เบื้องหน้าของลู่เจาเจา พลันปรากฏหน้าต่างแผงแสงสีทองอร่ามสว่างวาบขึ้นมาในอากาศ บนหน้าต่างนั้นมีรายการตัวยาเรียงรายพร้อมป้ายราคาชัดเจน ราวกับป้ายทวงหนี้ของโรงรับจำนำ

[โอสถห้ามเลือดระดับต่ำ ราคา 50 คะแนน]

[โอสถบำรุงชีพขั้นกลาง ราคา 300 คะแนน]

[โอสถฟื้นชีพเก้าหมุน (ฉบับสวรรค์ประทาน) ราคา 50,000 คะแนน]

สายตาของนักคิดบัญชีสาว พุ่งเป้าและหยุดชะงักลงที่บรรทัดสุดท้ายทันที! ห้าหมื่นคะแนน?! สวรรค์! ยามนี้นางมียอดหนี้สะสมติดลบอยู่ถึงแปดร้อยคะแนน! หากนางกดประทับตราซื้อโอสถเม็ดนี้ นางมิกลายสภาพเป็นลูกหนี้ชั่วชีวิตที่ถูกสวรรค์จองจำตอกตรวน ให้ต้องงกๆ เงิ่นๆ หาเงินมาปรนเปรอพระเอกของมันไปจนแก่เฒ่าหรอกหรือ!

[ระบบขอแนะนำโอสถล้ำค่า... ‘โอสถฟื้นชีพเก้าหมุน’ เจ้าค่ะโฮสต์!]

เจ้าระบบพลันเปลี่ยนน้ำเสียงมาสดใสเจื้อยแจ้ว เต็มไปด้วยความหวังดี (ในการรีดไถ)

[สรรพคุณรับประกันคุณภาพสูงสุด! ดึงวิญญาณกลับมาจากหน้าประตูปรโลกได้ในพริบตา! เหมาะสำหรับผู้ป่วยอาการร่อแร่ใกล้ลงโลงระดับนี้เป็นที่สุดเลยเจ้าค่ะ! ซื้อเถิดเจ้าค่ะ ซื้อเลย!]

ลู่เจาเจาหรี่ตาลงแคบ ประกายตาเย็นเยียบดุจมีดโกน ‘ห้าหมื่นคะแนน? แต่ตอนนี้ ข้ายังติดหนี้หัวโตอยู่กับเจ้านะ จะให้ข้าเสกคะแนนมาจากอากาศหรืออย่างไร?’

[ฮี่ๆ ... เรื่องนั้นโฮสต์มิต้องกังวลเจ้าค่ะ]

ระบบหัวเราะเสียงแหลมเล็ก ราวกับเถ้าแก่เนี้ยหน้าเลือดที่รอคอยเหยื่อมาติดกับดัก

[ทางระบบของเรา มีบริการพิเศษกู้ยืมฉุกเฉินสำหรับโฮสต์คนพิเศษ! เพียงคิดดอกเบี้ยทบต้น ในอัตราร้อยละสิบต่อเดือนเท่านั้นเจ้าค่ะ! กู้ยืมง่าย อนุมัติไว ไม่ต้องมีคนค้ำประกัน!]

ลู่เจาเจามุมปากกระตุกยิก ร้อยละสิบต่อเดือน?! นี่มันกะจะให้นางชดใช้หนี้ไปจนถึงชาติหน้า! ดอกเบี้ยมหาโหดหน้าด้านๆ เยี่ยงนี้ ต่อให้เป็นขุนโจรภูเขามาเห็นเข้า ยังต้องหลั่งน้ำตาด้วยความละอายใจ!

นางลืมตาขึ้น ก้มลงมองเจียงเยี่ยนชิง ที่บัดนี้ลมหายใจเริ่มรวยรินและแผ่วเบาลงทุกขณะจิต แล้วสมองอันปราดเปรื่องของนาง ก็เริ่มคำนวณประมวลผลกลยุทธ์อย่างรวดเร็วปานประหนึ่งดีดลูกคิด!

เจ้าระบบสตรีผู้นี้ ถูกสร้างมาให้คลั่งไคล้และปกป้องพระเอกอย่างสุดกำลัง!และไร้เหตุผล และขณะนี้ ฐานะการเงินของบ้านสกุลเจียง กำลังวิกฤตหนักจนกรอบเป็นแผ่นแป้ง!มันต้องทำทุกทางเพื่อให้เจ้าพระเอกนั้นมีเงินแน่

ลู่เจาเจาเหยียดยิ้มกว้าง มุมปากแทบจะฉีกถึงใบหู ‘นี่ เจ้าระบบ 999... หากข้าไม่ซื้อยา และปล่อยให้เจียงเยี่ยนชิงสิ้นใจบ้านสกุลเจียงก็ต้องควักเนื้อจัดพิธีอวมงคลให้เขาสมเกียรติ ใช่หรือไม่? เพราะถึงอย่างไรเขาก็เป็นคุณชายใหญ่ของตระกูลเจียง’

[...ตามขนบธรรมเนียมประเพณี... ก็ต้องเป็นเช่นนั้นเจ้าค่ะ]

‘และการจัดพิธีศพ ย่อมต้องใช้เงินทองจำนวนมหาศาล! เมื่อต้องเอาเงินก้นหีบไปจัดงานศพ เงินกงสีของบ้านสกุลเจียง ก็จะต้องลดฮวบลงจนหมดเกลี้ยง ใช่หรือไม่!’

[...ก็... ใช่เจ้าค่ะ] น้ำเสียงของระบบเริ่มตะกุกตะกัก

‘อืม... แล้วถ้ายิ่งไปกว่านั้น...’ ลู่เจาเจาขยี้จุดตายอย่างเลือดเย็น

‘ธรรมเนียมแคว้นระบุไว้ หากสายเลือดสายตรงเสียชีวิต บุตรหลานในจวนต้อง ไว้ทุกข์งดเว้นการรื่นเริงและสอบขุนนางเป็นเวลาสามปี! นั่นแปลว่า เทพบุตรสุดหล่อของเจ้า จะหมดสิทธิ์เดินทางเข้าเมืองหลวงเพื่อสอบเป็นขุนนาง! อนาคตอันเจิดจรัสของเขา จะต้องถูกแช่แข็งไปอีกสามปีเต็มๆ ใช่หรือไม่!!!’

จริงไม่จริงไม่รู้ แต่ลู่เจาเจา ดึงเอาเหตุผลส่วนที่ร้ายแรงและฉุดรั้งเจ้าพระเอก ออกมาก่อนก็แล้วกัน ก็นังระบบนี้คลั่งไคล้พระเอกดีนัก เจ้านี้ต้องหาทางช่วยพระเอกแน่นอน

[กรี๊ดดดด!!] ระบบกรีดร้องลั่นจนโสตประสาทของลู่เจาเจาแทบแตก!

[ม่ายยยย! ไม่ได้นะเจ้าคะ! เงินกงสีต้องเก็บไว้เป็นทุนรอนให้เซวียนเอ๋อร์สุดหล่อของข้าไปสอบขุนนาง!ไหนจะต้องเตรียมเอาไว้ให้นางเอกอีก และเซวียนเอ๋อร์จะเสียเวลาไว้ทุกข์ไปสามปีไม่ได้! อนาคตมหาเสนาบดีของเทพบุตรของข้าจะพังทลาย!!]

ลู่เจาเจารู้ได้ด้วยสัญชาตญาณทันทีว่า นางแทงทะลุจุดตายของเจ้าระบบเข้าอย่างจัง!

‘เห็นหรือไม่เล่า! สรุปใจความง่ายๆ ก็คือ การที่ฉันยอมควักเนื้อซื้อโอสถมาช่วยชีวิตเขาในวันนี้ ก็เท่ากับว่าฉันกำลังช่วยปกป้องทรัพย์สินและอนาคตอันสดใส ของพระเอกลูกรักของเจ้าอยู่นะโว้ย! ฉันทำงานเป็นตัวตายตัวแทนให้เจ้าแท้ๆ เจ้ายังจะมีหน้ามาคิดดอกเบี้ยขูดเลือดขูดเนื้อฉันอีกหรือ!’

[...]

[กำลังเข้าสู่โหมดประมวลผลวิเคราะห์ตรรกะ...]

[การประมวลผลเสร็จสิ้น! ระบบพบความเชื่อมโยงทางอ้อม ส่งผลกระทบต่ออนาคตของพระเอกถึงแปดสิบเก้าส่วนเจ้าค่ะ!]

‘เยี่ยมมาก!’

ลู่เจาเจาตอกกลับทันควัน

‘ในเมื่อข้าช่วยชีวิตเทพบุตรของเจ้าเจ้าก็ต้องหั่นราคาโอสถเม็ดนี้ลงครึ่งหนึ่ง (80%) เดี๋ยวนี้!!’

[เป็นไปไม่ได้เด็ดขาดเจ้าค่ะโฮสต์! ขาดทุนย่อยยับ! สวรรค์ลงทัณฑ์แน่!]

น้ำเสียงของนังระบบยังคงแข็งและไม่ยอมอ่อนข้อสักนิด ทันใดนั้นความคิดบางอยากก็วาบขึ้นมา

‘งั้นฉันก็ไม่ซื้อ! ปล่อยให้พี่ชายเขาตายตกไปตรงนี้แหละ! พระเอกสุดหล่อของเจ้าก็ห่มผ้ากระสอบ นั่งร้องไห้เฝ้าหลุมศพอยู่บ้านไปสามปีก็แล้วกัน! ส่วนฉันก็จะกอดเงินร้อยตำลึง กลายเป็นแม่ม่ายที่ร่ำรวยและงดงาม ใช้ชีวิตสุขสบายต่อไป หึๆๆ ดีจะตายไป!’

[โฮสต์! โปรดอย่าเอาอนาคตของเซวียนเอ๋อร์พระเอกสุดหล่อของระบบ มาเป็นเครื่องมือต่อรองทางการค้าสิ! ชีวิตคนทั้งคนเลยนะเจ้าคะ!]

‘ข้าจะนับแค่หนึ่งถึงสาม... หนึ่ง...’

ลู่เจาเจาหาได้สนใจระบบไม่

[...ระ... ระบบยอมลดราคาให้สองส่วน (20%) ก็ได้เจ้าค่ะ! โฮสต์โปรดเห็นใจระบบเถิดนะเจ้าคะ!]

‘ข้าต้องการส่วนลดแปดส่วน (80%) ! ไม่คิดดอกเบี้ย! และต้องแถมโอสถห้ามเลือดขวดนั้นมาให้ข้าด้วย!’

[โฮสต์!! รูปโฉมท่านก็งดงามปานเทพธิดา เหตุใดจิตใจจึงเค็มปานเกลือทะเลเช่นนี้! นี่ท่านกำลังปล้นโรงหมอสวรรค์ของข้าอยู่นะเจ้าคะ!!]

‘อ้อ ไม่ให้แปดส่วนรึ? ได้... สอง!’

ลู่เจาเจาหักนิ้วดังกร๊อบ

‘เก้าส่วน (90%) ! ลดเก้าส่วน! ปลอดดอกเบี้ยสิบปี และแถมโอสถห้ามเลือดมาให้ฉันเดี๋ยวนี้!’

[หา?! เดี๋ยวสิเจ้าคะ! เหตุใดพอนับสองแล้ว ส่วนลดมันถึงพุ่งขึ้นไปอีกเล่าเจ้าคะ!]

เจ้าระบบกรีดร้องเสียงหลง

[ระบบยอมลดให้หกส่วน! ดอกเบี้ยร้อยละหนึ่ง! ขาดตัวแล้วจริงๆ! ถ้าต่ำกว่านี้ระบบต้องควักเนื้อจ่ายค่าธรรมเนียมสวรรค์เองแล้วนะเจ้าคะ! ทุนรอนที่ระบบเก็บหอมรอมริบไว้เปย์พระเอกจะหมดแล้ววว!]

‘อ้อรึ... ช่างน่าเห็นใจยิ่งนัก...’

ลู่เจาเจายกมุมปาก ยิ้มเย็นยะเยือก

‘สาม! เก้าส่วนครึ่ง (95%) ! ไม่เอาแล้ว... เก้าส่วนเก้า (99%) ไปเลย! ลดให้ข้าเก้าสิบเก้าส่วน! ปลอดดอกเบี้ยตลอดชีพ! แถมยาห้ามเลือด ยาบำรุง และถ้ามีน้ำแร่หรือน้ำพุวิญญาณอะไรที่เจ้ามีก็ส่งมาให้ฉันด้วย! หากเจ้าอ้าปากเถียงอีกแม้แต่ครึ่งคำ ฉันจะขอรับยาฟรีโดยไม่จ่ายสักอีแปะ! รู้จักหรือเปล่า 30 บาทรักษาทุกโรคนะ!!’

[กรี๊ดดดดด!! ยอม!!! ยอมแล้วโว้ยยยย!!]

ระบบแทบจะแหกปากตะโกนก้องจนโสตประสาทของลู่เจาเจาสั่นสะเทือน

[เก้าสิบเก้าส่วนก็เก้าสิบเก้าส่วน! ไร้ดอกเบี้ย! แถมยาห้ามเลือด! ยาบำรุง เอาไปเลย เอาไปให้พ้นๆ หน้าข้าเลย นังโฮสต์หน้าเงิน!! นังปีศาจสูบเลือดสูบเนื้อ!!]

เสียงสะอื้นไห้กระซิกๆ ดังก้องอยู่ในหัวของนาง ราวกับสตรีที่เพิ่งถูกปล้นชิงทรัพย์สินไปจนหมดเนื้อหมดตัว

‘ตกลง! ถือว่าการเจรจาเสร็จสิ้น! ยินดีที่ได้ร่วมการค้านะสหาย!’

ลู่เจาเจาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเบิกบาน

[...ระบบ... ระบบขออนุญาตปิดโรงหมอ หนีไปจำศีลชั่วคราวเจ้าค่ะ!! ฮืออออทุนรอนเปย์ผู้ชายของข้า... หมดกัน...]

พรึ่บ! หน้าต่างแสงสีทองของระบบดับวูบลงทันที! ดูท่าทางเจ้าระบบโชค (ร้าย) 999 คงจะกดตัดการเชื่อมต่อ มุดหนีไปซับน้ำตาที่ซอกหลืบไหนสักแห่งบนสวรรค์ ด้วยความชอกช้ำใจอย่างถึงที่สุด!

เพียงชั่วอึดใจต่อมา ขวดหยกเนื้อดีสองขวด ก็ปรากฏวับขึ้นมาบนฝ่ามือของนาง แสงสลัวจากเปลวเทียน สะท้อนล้อกับผิวของเม็ดยาสีทองจนดูขลัง กลิ่นหอมของสมุนไพรทิพย์ล้ำค่า ลอยกรุ่นเตะจมูกเพียงแค่เปิดจุกขวด

ลู่เจาเจาไม่รอช้า นางรีบประคองศีรษะของเจียงเยี่ยนชิงขึ้น บีบปลายคางของเขาเบาๆ เพื่อให้ริมฝีปากที่เปื้อนเลือดเปิดออก แล้วยัดโอสถสีทองเม็ดนั้นเข้าปากเขาไปทันที พร้อมกับรินน้ำชาจากกาบนโต๊ะกรอกตามลงไปเพื่อบังคับให้เขากลืน

นางจ้องมองบุรุษในอ้อมแขนอย่างใจจดใจจ่อ หนึ่งลมหายใจ... สองลมหายใจ... สามลมหายใจ...

มหัศจรรย์ยิ่งนัก! เพียงชั่วพริบตาที่โอสถละลายลงสู่ลำคอ อาการไออย่างบ้าคลั่งของเขาก็หยุดชะงักลงราวกับถูกสั่งห้าม! โลหิตสีคล้ำที่เคยไหลซึมมุมปากหยุดไหลสนิท ลมหายใจที่เคยรวยรินและติดขัด กลับมากระเพื่อมขึ้นลงอย่างสม่ำเสมอและลึกซึ้งยิ่งขึ้น แม้ใบหน้าจะยังคงซีดเซียว แต่มันไม่ใช่ความซีดขาวแบบคนตายอีกต่อไป อุณหภูมิร่างกายที่เคยร้อนดั่งไฟก็ค่อยๆ ลดลงจนเป็นปกติ

เขารอดแล้ว!

ลู่เจาเจาเบิกตากว้าง จ้องมองขวดหยกที่ว่างเปล่าในมือตนเองสลับกับใบหน้าของเจียงเยี่ยนชิง หัวใจของนางเต้นโครมคราม ทว่าคราวนี้มิใช่เพราะความหวาดกลัว แต่เป็นเพราะความตื่นเต้นสุดขีด!

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ค่อยๆ ผุดพรายขึ้นบนริมฝีปากบางของนางอีกครั้ง... ยาเม็ดนี้... ไม่ใช่แค่ภาพลวงตา หรือเรื่องตลกขบขันที่เอาไว้เถียงกวนโทสะกับเจ้าระบบ แต่มันคือโอสถวิเศษของแท้ ที่สามารถต้านทานกฎแห่งความตายได้จริงๆ! ประกายตาของหญิงสาวสว่างวาบดุจนักล่าที่ค้นพบแผนที่ลายแทงขุมทรัพย์!

เจ้าระบบโชคดี 999... มิใช่แค่นายทุนหน้าเลือดที่คอยตามทวงหนี้ข้าเสียแล้ว... แต่มันคือคลังสมบัติระดับสวรรค์ ที่มีของวิเศษอยู่เต็มคลังของจริงเสียด้วย!

ในสมองของนักบัญชีสาว พลันประมวลผลข้อมูลของนิยายแนวทะลุมิติที่นางเคยอ่านเจอมานับไม่ถ้วนอย่างรวดเร็ว... เหล่าสหายร่วมอุดมการณ์ที่ทะลุมิติมาเกิดใหม่ในยุคโบราณ ล้วนแล้วแต่มีสูตรโกงติดตัวมาด้วยกันทั้งสิ้น!

บางคนมีแหวนมิติ เอาไว้เก็บเสบียงหนีตาย... บางคนมีน้ำพุวิญญาณเอาไว้ปลูกโสมร้อยปีขายประทังชีวิต... บางคนมีบ่อน้ำทิพย์เอาไว้ดื่มรักษาโรคและบำรุงผิวพรรณให้งดงามล่มเมือง!

แล้วเหตุใดหญิงผู้ชาญฉลาดอย่างนาง จะต้องมาทนรับบทยากไร้ นั่งนับอีแปะทีละเหรียญอยู่ในบ้านโทรมๆ หลังนี้ด้วยเล่า! ในเมื่อนางมีคลังเสบียงเคลื่อนที่อยู่ในหัวสมองของตนเองแล้วแท้ๆ!

หากนางสามารถใช้เล่ห์เหลี่ยมทางการค้า ขูดรีด... เอ๊ย! เจรจาต่อรอง ดึงเอาของวิเศษพวกนี้ออกมาจากระบบได้ในราคาต้นทุนหรือใช้วิธีหน้าหนาหลอกเอามาเปล่าๆ ล่ะก็... ลู่เจาเจากำขวดหยกในมือแน่น ดวงตาหงส์เบิกกว้างเป็นประกายวิบวับทะลุความมืดมิดในห้องหอ

สวรรค์เอ๋ย! ในเมื่อท่านกล้าส่งฉันมาเป็นตัวร้ายผู้ช่วยหมายเลข 2 เช่นนั้นฉันก็จะไม่เกรงใจแล้ว! เตรียมตัวล้มละลายได้เลย! ฉันจะสูบของวิเศษพวกนั้นออกมาให้เกลี้ยงคลัง ชีวิตการแต่งงานในโลกนี้ของฉัน จะต้องถูกปูพรมด้วยทองคำบริสุทธิ์และเงินตรามหาศาลอย่างแน่นอน! หึๆๆ!

*****ต่อไปนางเอกจะใช้คำแทนตัวว่า ข้า…***