บทที่ 7 อธิบายงาน

เควิน

“แด๊ดดี้จะทำอะไร ยกตัวหนูขึ้นมาบนโต๊ะทำไม” เป็นคำถามที่ไม่น่าถามเลยครับ ยกขึ้นโต๊ะแบบนี้คงจะให้ซักผ้ามั้ง

“อธิบายรายละเอียดของงาน” ผมจะอธิบายพร้อมกับปฏิบัติควบคู่ไปด้วยเอาให้เข้าใจความหมายโดยไม่ต้องพูดให้เสียน้ำลาย ผมยกเธอยกมาบนโต๊ะประกบปากจูบเธอส่งลิ้นร้อนเข้าไปสำรวจในโพรงปากนุ่มเธอขัดขืนพยายามผลักผมออกแต่สู้แรงผมไม่ได้หรอก ผมจับมือบางรวบไว้ มือผมอีกข้างบีบหน้าอกเธอจนเจ้าตัวร้องเสียงในลำคอ

ก็อก!!! ๆๆๆ

ใครมันมาเคาะประตูตอนนี้ว่ะ ผมถอนจูบด้วยอารมณ์เสียปล่อยให้เธอเป็นอิสระลงจากโต๊ะเธอวิ่งไปที่ประตูห้องผมเปิดไฟในห้องให้สว่างเดี๋ยวผู้มาใหม่จะสงสัยเพราะตอนนี้เป็นเวลาเกือบจะหนึ่งทุ่ม

“ฉันขอตัวก่อน” เธอเดินออกไปโดยเร็วไม่หันมามองผมสักนิด ยังคงจับปากตัวเองแล้วเดินออกไปให้เร็วที่สุดคงไม่คิดว่าผมจะฉุดต่อหน้าเนวี่หรอกใช่ไหม คราวนี้ปล่อยไปก่อนรอบหน้าผมไม่พลาดแน่

“มีอะไรหรือเปล่าคะแด๊ด ทำไมพีชรีบวิ่งออกจากห้องไปสีหน้าดูไม่ค่อยดีเลย” เนวี่ถามอย่างสงสัยเห็นเพื่อนวิ่งออกไปด้วยความเร็วซ้ำยังก้มหน้างุดไม่ยอมมอง

“ไม่มีอะไร ว่าแต่เรามีอะไรหรือเปล่า” ผมตอบแบบไม่ใส่ใจ เลือกถามคำถามที่คนเป็นหลานเคาะประตูห้องมาหาผมทำไมกำลังจะเคลิ้มอยู่แล้วเชียว

“หนูมาตามลงไปกินข้าวเย็นค่ะเห็นว่าขึ้นมาบนห้องนานแล้ว เผื่อแด๊ดลืม” คำข้างหลังเหมือนสื่อออกมาว่าผมเป็นคนแก่ขี้ลืมยังไงยังงั้น ผมพยักหน้าและลงไปข้างล่างทานข้าวเย็นระหว่างเดินเนวี่บอกว่าเพื่อนของเธอไม่รับอาหารวันนี้อัดเค้กไปสองก้อนเลยอิ่มท้องมิน่าตอนจูบถึงได้รสชาติของเค้ก

“แด๊ดดี้คะ วันพุธนี้เพื่อนเนวี่จัดงานวันเกิดที่บ้านเนวี่อยากขอแด๊ดดี้ไปงานวันเกิดเพื่อนนะคะ” ทานข้าวเสร็จเนวี่พูดขึ้น

“ตามใจเราเลยครับ” เนวี่โตพอที่จะดูแลตัวเองได้แล้ว ถ้าเกิดผมบังคับเธอจนเกินไปอาจจะเกิดความเก็บกดไว้ตอนที่เนวี่ยังเด็กๆผมและพ่อแม่ตามใจเธอทุกอย่างแต่ถ้าถึงคราวที่เธอดื้อก็จะสั่งสอนในแบบของเรา และผมบอกอีกว่าที่ผมตามใจเธอไม่บังคับเธอเพราะผมไว้ใจเธอแค่นี้เธอก็รู้แล้วครับว่าควรจะรักษาความไว้ใจของคนในครอบครัวยังไง

“ขอบคุณค่ะแด๊ดดี้ “ เนวี่เข้ามากอดผมเป็นการขอบคุณ ผมเลี้ยงเนวี่มาแต่เด็กจึงรักเสมือนลูกสาวคนหนึ่งเวลาไปไหนมาไหนคนมักจะหาว่าผมกับเนวี่เป็นพ่อลูก ผมไม่ว่าอะไรจะเข้าใจยังไงก็แล้วแต่

.

ช่วงเช้า

ผมลงมาข้างล่างแต่เช้าตรู่เมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับมัวแต่คิดถึงร่างกายเด็กคนนั้นข่มตานอนเรือนรางอวบอิ่มไร้อาภรของเด็กพีชเข้ามาในหัวสมอง ผมเดินมานั่งดื่มกาแฟที่ห้องโถงพลางเอาหนังสือพิมพ์เปิดอ่านข่าวทั่วไปเกี่ยวกับธุรกิจ เดี๋ยวนี้บริษัทสร้างใหม่เยอะธุรกิจมีหลากหลายรูปแบบแต่ช่างเถอะ

“แด๊ดดีตื่นเช้าจังค่ะ นอนไม่หลับหรือเปล่า” เนวี่เดินเข้ามาห้องโถงด้วยชุดนอนเซตกางเกงผ้าลินินอย่างว่านี่ยังเช้าอยู่

“ก็นิดหน่อย” ตื่นมาปวดหัวนิดหน่อยเลยลงหากาแฟกินแก้ปวดหัว จริงๆต้องกินยาแต่ผมไม่ชอบกินยา