ตอนที่ 5 .. หนทางหนี...

..จนกระทั่งได้เวลาพักเที่ยง ทุกคนหยุดพักกินข้าว มีเพิงกับแคร่ไม้ให้นั่ง นาแม่ครัวของไร่แจกจ่ายอาหารให้กับคนงานทุกคน บางคนก็แยกย้ายกันไปนั่งกินใต้ต้นไม้ใหญ่ หนึ่งในนั้นเธอก็เห็นหัวหน้าโจร เอ๊ย! เจ้าของไร่ป่าเถื่อนนั่นมานั่งกินข้าวร่วมกับคนงานด้วย

"นายหญิงทำไมไม่เปลี่ยนชุดทำไร่มาล่ะคะ หน่อยก็นำไปให้ที่เรือนแล้ว" หน่อยเอ่ยถามขึ้นเพราะเห็นลดายังอยู่ในชุดเดิม

"เมื่อเช้าฉันตื่นสายน่ะ เอ่อ..พี่หน่อย! ที่นี่มีรถมั้ย ฉันไม่เห็นรถสักคันเลย"

"มีค่ะ แต่เป็นรถจิ๊บของนาย ส่วนมากภานุจะเป็นคนขับ"

"แล้วรถอื่นๆล่ะ ไม่มีรถแล้วจะไปส่งดอกไม้กันยังไง"

"ดอกไม้จะมีผู้ซื้อมารับเองถึงไร่เป็นล็อตๆไปค่ะ"

"เหรอ.."

"แล้วเวลาไม่สบายไปหาหมอกันยังไงล่ะ"

"นายมียาให้กินให้ใช้ค่ะ แต่ถ้าอาการหนักนายก็จะพาไปส่งที่สถานีอนามัยในอำเภอหรือไม่ก็โรงพยาบาลในเมือง"

"เฮ้อ! แล้วนี่ฉันจะหลบจะหนีออกไปได้ยังไง"

"นายหญิงว่าอะไรนะคะ"

"อ๋อ..ฉันจะถามว่า..ห้องน้ำไปทางไหนน่ะ"

"ห้องน้ำต้องเดินไปที่เรือนคนงานน่ะค่ะ นายหญิงจะเข้าห้องน้ำเหรอคะ"

"เปล่าจ้ะ..เราไปทำงานกันต่อเถอะ" ลดาเห็นคนป่าเถื่อนมองเธอมาอย่างจับผิดเธอจึงหยุดซักถามหน่อยแล้วหันไปอีกทาง

เมื่อกินข้าวเสร็จคนงานก็ต่างแยกย้ายกันไปทำงานตามหน้าที่ของตัวเอง ลดาก็เดินตามหน่อยไปขุดดินพรวนดินเตรียมยกร่องปลูกต้นกุหลาบจนกระทั้งบ่าย 3โมง เธอคิดว่าเป็นจังหวะเหมาะที่เธอควรจะหนี เพราะโมกข์ไม่ได้อยู่บริเวณนี้ เธอน่าจะติดรถใครไปสักคนก่อนจะมืดค่ำ เธอจึงหันไปเรียกหน่อย

"พี่หน่อย!..ฉันปวดท้องจ้ะ"

"ค่ะๆ..รีบไปห้องน้ำกันเถอะค่ะ" หน่อยพาลดาเดินไปยังเรือนของคนงานเพื่อเข้าห้องน้ำ ในระหว่างที่อยู่ในห้องน้ำลดาก็คิดหาวิธี..

"พี่หน่อย.." ลดาตะโกนเรียกออกมาจากห้องน้ำ

"คะ นายหญิง มีอะไรคะ"

"คือว่า..ฉัน..ฉันเป็นเมนส์น่ะ พี่หน่อยมีผ้าอนามัยมั้ยจ๊ะ"

"ค่ะ มีค่ะ นายหญิงรอแป๊บนึงนะคะ เดี๋ยวหน่อยจะรีบไปเอามาให้" หน่อยบอกแล้วรีบเดินไปยังห้องพักของเธอ เธอลืมสิ่งที่โมกข์กำชับไว้เสียสนิท ลดาได้โอกาสเธอค่อยๆ เปิดประตูออกจากห้องน้ำ เมื่อไม่มีใครอยู่เธอจึงรีบวิ่งออกไปจากจุดนั้นทันที

โมกข์กลับมาจากตรวจงานอีกแปลงหนึ่ง เมื่อไม่เห็นหญิงสาวกับหน่อยก็นึกเอะใจถามคนงานก็ได้ความว่าทั้งสองไปห้องน้ำ เขาจึงเดินตรงมายังเรือนพักคนงาน พอใกล้ถึงเรือนคนงานหน่อยก็วิ่งหน้าตาตื่นมาหาเขา

"นายคะ นาย.."

"แล้วยัยตัวแสบล่ะ" โมกข์เอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นหน่อยอยู่คนเดียว

"นายหญิงหนีไปแล้วค่ะ!" หน่อยตอบไปอย่างหวาดกลัวและยังตกใจอยู่

"ไปทางไหน!" โมกข์ถามด้วยเสียงเคร่งขรึม

"ไม่ทราบค่ะ แต่น่าจะไปทางแปลงองุ่น" โมกข์ได้ยินดังนั้นเขาหมุนตัวรีบวิ่งตามไปทันที

ลดาพยายามวิ่งหนีแบบไม่คิดชีวิตไม่หันไปมองทางด้านหลัง วิ่งเรื่อยมาจนจะพ้นจากเขตไร่ เธอเห็นรั้วถัดไปเป็นป่าเชิงเขา ลดาวิ่งจนเหนื่อยหอบ เธอคิดว่าไม่มีใครรู้ไม่มีใครสังเกตเห็นว่าเธอหนีออกมา เธอจึงหยุดวิ่งแล้วเดินเลาะไปตามรั้วเรื่อยๆ แต่เดินไปได้เพียงนิดเดียว เธอก็ได้ยินเสียงของโมกข์ดังขึ้นทางด้านหลัง

"เธอคิดว่าจะหนีออกไปจากไร่นี้ได้ง่ายๆ อย่างนั้นเหรอ!"

"แก.." ลดาหันมาเห็นโมกข์ก็รีบมุดรั้วออกไปแล้ววิ่งตรงเข้าป่าไปทันที

โมกข์ก็วิ่งตามมาจะคว้าตัวเธอไว้ ด้วยความเป็นป่ารกมีเศษไม้บ้างกิ่งไม้บ้างขวางทางอยู่เต็มไปหมด ลดาวิ่งไปก็ยกมือขึ้นมาบดบังใบหน้าปัดกิ่งไม้ออก เธอไม่ได้สังเกตว่าใกล้ต้นไม้ใหญ่นั้นมีรากไม้โผล่ขึ้นมาทำให้เธอสะดุดรากไม้เข้าอย่างจังจนล้มลง ลดาพยายามจับต้นไม้พยุงตัวลุกขึ้น โมกข์ก็วิ่งตามมาถึงตัวเธอและคว้าตัวเธอไว้ได้ทันพอดี

"ยัยตัวแสบ!" โมกข์จับแขนทั้งสองข้างของลดาแล้วตรึงเธอไว้กับต้นไม้

"ปล่อยฉันไปเดี๋ยวนี้เลยนะ" ลดายกมือขึ้นปัดสะเปะสะปะจนเล็บข่วนโดนใบหน้าของโมกข์

"หยุด!" เขาสั่งเสียงขรึม แต่เธอก็ยังปัดป่ายไม่หยุด

"ฉันบอกให้หยุดไง!" โมกข์ขึ้นเสียงสั่งด้วยความกรุ่นโกรธ

"ไม่! ถ้าแกไม่ปล่อยฉันก็ไม่หยุด" ลดายังคงพยายามสะบัดมือไปบนใบหน้าของโมกข์

"ไม่หยุดใช่มั้ยยย.." โมกข์ขบกรามด้วยความโกรธก่อนจะจับข้อมือลดาบีบไว้แน่นแล้วยกขึ้นไปตรึงไว้กับต้นไม้บนศีรษะของเธอแล้วก้มลงจูบบดขยี้ริมฝีปากเธออย่างรุนแรงเร่าร้อน

"อ่าอ๊ะ ไอโฮกอิด(อย่านะ ไอ้โรคจิต)" ลดาส่งเสียงห้ามอู้อี้อยู่ในลำคอ แต่โมกข์ก็ไม่ฟัง เขายังคงจูบเธออย่างดุดันลงโทษ

"อ่อยอ๊ะ!(ปล่อยนะ!)" เสียงลดาเริ่มแผ่วลง

"ฮื้อ.." เมื่อเธออ่อนแรงลง จากจูบดุดันรุนแรงที่เขาอยากจะลงโทษ เมื่อได้จูบริมฝีปากนุ่มหวานของเธออารมณ์ความรู้สึกโกรธของโมกข์ก็เริ่มจะอ่อนลงเช่นกัน แรงจูบค่อยๆ อ่อนโยนขึ้น

"อ่อยอั้นอ้ายแอ้ว(ปล่อยฉันได้แล้ว)" ลดาคิดว่าถ้าปล่อยให้เขาจูบอยู่แบบนี้ต่อไป เธอคงจะไม่รอดแน่

"อ๊อย(โอ๊ย!)" โมกข์ได้ยินเสียงลดาร้องออกมาและสีหน้าท่าทางของเธอบ่งบอกถึงความเจ็บ เขาจึงผละหน้าถอนริมฝีปากออกจากริมฝีปากนุ่ม แล้วก้มมองลงไปยังเท้าของเธอก็เห็นข้อเท้าเธอเขียวช้ำและบวมขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

"โอ๊ยยย!" ลดาพยายามจะวางเท้าแนบกับพื้นเพื่อจะยืนทรงตัว แต่ก็ต้องร้องออกมาพร้อมกับหน้าตาที่เหยเกเพราะความรู้สึกเจ็บแปลบที่ข้อเท้า เธอเซไปมาเพราะยืนด้วยขาข้างเดียว โมกข์จึงจับแขนเรียวพยุงเธอไว้

"เป็นไงล่ะ หาเรื่องจนข้อเท้าแพลง" โมกข์เอ่ยเยาะหยันออกมา

"โอ๊ย!" ลดายังพยายามจะก้าวเดิน แต่เมื่อเธอทิ้งน้ำหนักลงบนเท้าก็รู้สึกเจ็บ

"เจ็บแล้วยังจะอวดดีอีก มานี่.." โมกข์ก้มย่อตัวลงยกเธอขึ้นพาดบ่า ลดาก็ยังคงดิ้นขลุกขลักบนบ่าของเขา

"ฤทธิ์มากนักนะยัยตัวแสบ"

"ทิ้งฉันไว้ในป่านี่เลยสิ" ลดายังคงดิ้นจะลงจากบ่าของโมกข์

"อยู่นิ่งๆ เดี๋ยวก็จับไปทุ่มลงหน้าผาซะเลย"

"เอาเลยสิ แกจะฆ่าจะแกงฉันยังไงก็รีบทำเลย"

"ไม่ละ คิดดูอีกทีถ้าเธอตายเร็วไปฉันก็ไม่สะใจ คนอย่างเธอต้องโดนลงโทษให้สาสม!"