ตอนที่ 4 .. ลิ้นกับฟัน

...เวลาผ่านไปหลายนาที ไม่มีวี่แววว่าหญิงสาวจะออกมาจากห้อง โมกข์เปิดประตูเข้าไปก็เห็นเธอนั่งนิ่งอยู่บนเตียงในสภาพเดิม

"นี่เธอกล้าจะลองดีท้าทายขัดคำสั่งของฉันใช่มั้ย!" ลดายังคงนั่งนิ่งเฉยทำไม่รู้ไม่ชี้

"ไป!" โมกข์เดินเข้าไปกระชากแขนลากเธอลงจากเตียง

"ไม่! ฉันไม่ไป ไม่ทำอะไรทั้งนั้น จนกว่าแกจะบอกว่าแกจับฉันมาทำไม เพราะอะไร" ลดาฝืนตัวไม่ให้อีกฝ่ายลากไป

"ฉันเคยบอกเธอแล้วใช่มั้ยว่าให้เรียกผัวว่ายังไง.." โมกข์ใช้อีกมือบีบปากลดาอย่างลงโทษ

"โอ๊ยยย! ฉันเจ็บนะ ปล่อย!" ลดาพยายามสะบัดหน้าออกจากมือของโมกข์ แต่เขาจับคางเธอไว้แน่น

"แก..ไอ้.." ลดาพูดออกมาได้แค่นั้นโมกข์ก็กระชากตัวเธอมาปะทะอกแกร่งของเขาก่อนจะก้มลงประกบริมฝีปากปิดปากลงโทษเธอทันที

"อ่อยอ๊ะ ไอโฮกฮิด(ปล่อยนะ! ไอ้โรคจิต)" ลดาพยายามผลักอกทุบไหล่โมกข์แต่เขาก็ยังจูบบดขยี้ริมฝีปากเธออย่างไม่ปราณีจนเธอหายใจติดขัดเหมือนจะขาดอากาศหายใจ โมกข์จึงยอมผละปากออกจากปากเธอ

“ฮือ ฮือ..” ลดาหายใจหอบแรงๆ

"ทีนี้จะยอมออกไปทำงานได้หรือยัง!" โมกข์กระชากแขนลดาเดินไปยังประตู เธอกัดริมฝีปากตัวเองสูดลมหายใจฮึดสู้ เธอดิ้นรนขัดขืนฝืนตัวไว้ไม่ให้เขาลากออกไปจากห้อง เธอจับขอบประตูไว้แน่น โมกข์ออกแรงดึงตัวเธอออกมาจนพ้นประตู ลดาก็ทั้งทุบทั้งข่วนเขาจึงก้มลงยกเธอขึ้นพาดบ่าแล้วจับขาล็อคไว้แน่นก่อนจะเดินตรงไปทางไร่แปลงกุหลาบ แม้ว่าขาจะถูกรวบไว้แต่มือของเธอยังคงเป็นอิสระ ลดาจึงทั้งทุบทั้งตีหลังโมกข์เป็นพัลวัน โมกข์เดินไปเรื่อยๆ จนมาถึงแปลงที่คนงานกำลังเตรียมดินเพื่อปลูกต้นกุหลาบ คนงานนับ 30คน หยุดทำงานหันมามองทั้งคู่เป็นจุดเดียวกันอย่างสงสัยและอยากรู้อยากเห็นผู้หญิงที่นายพามาอยู่ด้วยที่เรือนหลังเล็ก จังหวะเดียวกับที่ลดาก็พยายามจะดันตัวออกจากตัวโมกข์ เธอจึงกัดเขาเข้าที่ไหล่

"แสบจริงๆ นะยัยตัวแสบ!" เมื่อเดินมาถึงแปลงที่เตรียมพื้นที่ไว้สำหรับปลูกกุหลาบ โมกข์จึงปล่อยตัวลดาทิ้งลงบนกองดิน

"โอ๊ย! ไอ้คนบ้า ไอ้หน้าโหด ทิ้งลงมาได้ ฉันเจ็บนะ!"

"แล้วที่เธอกัดไหล่ฉัน เธอคิดว่าฉันไม่เจ็บเหรอยัยตัวแสบ!" ทุกคนมองมาอย่างสนใจ

"ถ้าใครแอบช่วยผู้หญิงคนนี้..ฉันจะไล่ออก!" โมกข์หันไปบอกกับคนงานในไร่ทุกคน

"ทำงานได้แล้ว!" โมกข์เห็นทุกคนยืนนิ่งจึงสั่งให้ทำงานก่อนจะหันไปทางหน่อย

"หน่อย!..บอกยัยนี่ด้วยนะว่าต้องทำอะไรบ้าง แล้วก็เฝ้าเอาไว้อย่าให้คลาดสายตาเด็ดขาด"

"ได้ค่ะนาย"

"ฉันขอเตือนให้เธอระวังไว้ให้ดีนะ ให้แทนช่วยเฝ้าจับตาไว้ด้วยเพราะยัยนี่แสบมากกก!" โมกข์หันไปชี้หน้าลดา เธอก็มองเขาด้วยแววตาโกรธเคืองราวจะกินเลือดเขา ก่อนจะกำดินปาใส่โมกข์

"ยัยตัวแสบ!" โมกข์เดินเข้ามาบีบคางลดาทันที

"เอ่อ..นายคะ" หน่อยเห็นท่าไม่ดีจึงเรียกเจ้านายไว้

"อะไร!" โมกข์หันไปถามหน่อยอย่างหงุดหงิด

"เอ่อ..เดี๋ยวหน่อยสอนงานและควบคุมคุณผู้หญิงคนนี้ทำงานเองค่ะ"

"ดี!" โมกข์ปล่อยมือจากคางลดาแล้วเดินไปยังแปลงกุหลาบใกล้ๆ เพื่อดูคนงานใส่ปุ๋ย

หน่อยอธิบายไปก็ทำให้ลดาดูไปด้วยว่าต้องทำยังไงบ้าง

“ขั้นแรกเราต้องเตรียมดินก่อนนะคะ”

“อือ..” ลดาไม่ค่อยจะสนใจฟังและทำตามหน่อยเท่าไหร่นักเพราะเธอมองสำรวจไปรอบๆบริเวณที่เธออยู่

"หนี! ฉันจะต้องหาทางหนีให้ได้" ลดาพึมพำออกมาเบาๆ

"นายหญิง..ว่าอะไรนะคะ"

"นายหญิง! ฉันไม่ใช่นายหยงนายหญิงอะไรทั้งนั้น พี่เข้าใจผิดแล้ว"

"ก็คุณเป็นเมียนาย ก็ต้องเป็นนายหญิง"

"ไม่ใช่! ฉันไม่ได้เป็นเมียไอ้โจรป่าไอ้หน้าโหดนั่น"

"ค่ะ..ไม่ใช่ก็ไม่ใช่" หน่อยส่ายหน้าแล้วหันไปขุดดินต่อ...

ลดาใช้จอบขุดดินไปก็มองไปรอบๆ เห็นแต่แปลงดินแปลงต้นกุหลาบสุดลูกหูลูกตา อีกฝั่งหนึ่งเป็นแปลงองุ่น แล้วทางออกจะอยู่ทางไหน? มองไปด้านหลังเป็นเรือนไม้หลังใหญ่ร่มรื่นไปด้วยต้นไม้และไม้ดอกไม้ประดับ เธอเพิ่งเห็นว่าเรือนไม้หลังเล็กที่เธอถูกขังนั้น อยู่เยื้องถัดไปจากเรือนไม้หลังใหญ่ทางด้านหลังไม่ไกลมากนัก อีกฝั่งน่าจะเป็นเรือนพักคนงานเป็นห้องหลายสิบห้องและโรงครัว ติดกับเรือนที่เธออยู่ทางด้านขวาเป็นลำธารทางนั้นไปไม่ได้แน่ๆ ถัดจากลำธารก็เป็นแนวป่าทึบเชิงเขา ดั้งนั้นทางหนีทางเดียวที่เป็นไปได้คือเธอจะต้องไปทางซ้าย ลดาคิดไปพร้อมกับก้มหน้าขุดดินไปพลางคอยมองทุกคนภายในไร่ไปด้วยเพื่อรอจังหวะที่ทุกคนเผลอ...

จนโมกข์เดินกลับมาบริเวณที่ลดากำลังทำงานอยู่อีกครั้ง..

“ทำอะไร!”

“ไม่มีตาหรือไง! ไม่เห็นเหรอว่าฉันกำลังขุดดินอยู่”

“ปากดีนักนะ..มานี่!” โมกข์กระชากแขนลดาลากเธอให้เดินตามเขาไป

“นายคะ..” หน่อยพยายามห้าม อยากจะช่วยหญิงสาว

“เธอทำงานอยู่ตรงนี้ เดี๋ยวยัยตัวแสบนี่..ฉันสอนงานให้เอง ไป!”

“ไม่ไป!” ยิ่งลดาขืนตัวไว้ โมกข์ก็ยิ่งบีบไหล่เธอแรงขึ้นพร้อมกับฉุดกระชากลากถูเธอไปตามร่องกุหลาบ

“โอ๊ย! ฉันเจ็บนะไอ้หน้าโหด ปล่อย! “

“ตุบ!” ลดาถูกลากมาแล้วผลักลงบนเนินดินอีกแปลง

“คนป่าเถื่อน!”

“แค่นี้ยังน้อยไปสำหรับลูกสาวไอ้เสี่ยตัณหากลับนั่น”

“แกว่าอะไรนะ” ลดาเงยหน้าจ้องโมกข์อย่างโกรธเคือง

“ไม่ต้องถาม! ขุดดินเตรียมดินแปลงนี้..ทำงานของเธอให้เสร็จ”

ลดาก้มมองแปลงดินตรงหน้า หันซ้ายหันขวาก็ไม่มีอุปกรณ์หรือว่าเครื่องมืออะไรเลยสักชิ้น เธอจึงเงยหน้าไปมองเขาอีกครั้ง

“มองอะไร อยากให้ฉันจูบอีกหรือไง”

“ไอ้คนบ้า! ไหนเครื่องมือล่ะ”

“มือเธอนั่นแหละ ขุดไป ขุดให้เสร็จ เผื่อจะล้างบาปให้กับมือเลวๆของพ่อเธอได้บ้าง” ลดากำดินในมือแน่น เธอเหลือบมองโมกข์ด้วยความขุ่นเคือง

“ไม่ต้องคิดที่จะปาดินใส่ฉัน ฉันจะจับเธอแก้ผ้าตรงนี้ หรือจะลอง! ทำงานไป อย่าอู้!”

ลดาได้แต่กัดฟันก้มหน้าใช้มือเรียวบางค่อยๆ ขุดตะกุยดินทีละนิดไปเรื่อยๆ จนเธอรู้สึกเจ็บนิ้วเจ็บเล็บไปหมด แดดก็ร้อน เหงื่อก็ไหล ทำไมเธอต้องมาทำอะไรแบบนี้ นึกอยากจะร้องไห้

แต่ต้องอดทนเพราะไม่อยากเห็นสายตาเยาะหยันของไอ้หน้าโหดนั่นไม่ว่าจะเจ็บจะเหนื่อยแค่ไหนเธอก็จะกัดฟันสู้ เธอจึงก้มหน้าทำต่อไปเงียบๆ เธอจะต้องหาทางหนีไปให้ได้

“ลุกขึ้น!” โมกข์ออกคำสั่งเสียงขรึม

“อะไรอีกล่ะ จะให้ฉันไปทำอะไรอีก”

“ไปแปลงโน้น” โมกข์พาเธอไปทำงานกับหน่อยเหมือนเดิม แล้วเขาก็เดินหายไป...