ตอนที่ 2 .. แผนการแก้แค้น

ระหว่างเดินทางกลับไปที่ไร่ โมกข์ก็นั่งครุ่นคิดวิธีที่จะแก้แค้นและทรมานลูกสาวของเสี่ยมงคลให้สาสมกับที่เสี่ยทำให้น้องสาวผู้เป็นที่รักที่เหลืออยู่เพียงคนเดียวต้องจากเขาไปอย่างไม่มีวันกลับ

"นายจะทำยังไงกับผู้หญิงคนนี้ครับ" ภานุเอ่ยถามขึ้นอย่างเป็นห่วง คนที่เป็นทั้งเพื่อนและเจ้านายของตัวเอง

"เสี่ยนั่นทำยังไงกับยัยน้ำ..ฉันก็จะทำและทรมานคนที่มันรักยิ่งกว่านั้น"

"แต่ถ้าเสี่ยมงคลแจ้งความขึ้นมาล่ะครับ"

"คนที่เห็นแก่หน้าตาทางสังคมและผลประโยชน์มาก่อนสิ่งอื่นใดแบบนั้น..มันไม่แจ้งความให้เสียชื่อเสียงลูกสาวหรือทำให้บริษัทมันเสียหายหรอกนะ"

"แต่.." ภานุยังคงกังวล

"ถึงมันจะแจ้งความ กว่าจะตามหาพวกเราเจอ วันนั้นฉันก็คงแก้แค้นพวกมันจนสาสมแล้ว"

"แต่..คุณผู้หญิงคนนี้เธอไม่ใช่เสี่ยนะครับ" ภานุพยายามจะเตือนสติเจ้านาย

"พ่อกับลูกสายเลือดเดียวกันก็คงจะเลวไม่ต่างกัน ที่สำคัญ..ทำให้คนที่มันรักเจ็บปวด มันก็ยิ่งเจ็บปวดมากกว่าร้อยเท่าพันเท่า" เมื่อความโกรธความแค้นเข้าปกคลุมจิตใจโมกข์ก็ไม่ฟังไม่สนใจอะไรทั้งนั้น

เมื่อเดินทางมาถึงไร่โมกข์หันไปสั่งภานุก่อนจะเปิดประตูก้าวลงจากรถ

"นายไปตามหน่อยบอกให้ไปเจอฉันที่เรือนไม้หลังเล็ก..เดี๋ยวนี้!"

"แล้ว..คุณผู้หญิงคนนี้ละครับนาย"

"ฉันจัดการเอง นายรีบไปทำตามที่สั่งก็พอ" โมกข์บอกพร้อมกับเปิดประตูรถจิ๊บด้านหลังอุ้มหญิงสาว แล้วเดินตรงไปยังเรือนไม้หลังเล็ก โมกข์เปิดประตูเดินเข้ามาด้านในแล้วปล่อยร่างเธอลงบนเตียงไม้ขนาดเล็กมุมห้อง

"สลบไปนานดีเหมือนกันนะ" โมกข์นั่งลงจับคางหญิงสาวหันไปซ้ายทีขวาทีอย่างพิจารณาใบหน้าของเธอชัดๆ

"ฉันจะรอดู คุณหนูบอบบางอย่างเธอจะทนฉันทรมานได้สักกี่น้ำ!"

"นายมีอะไรให้หน่อยทำเหรอคะ เรียกมาแต่เช้าตรู่เลย" หน่อยกระหืดกระหอบถามเจ้านายเพราะรีบวิ่งมาตามคำบอกของภานุ

"จัดการถอดเสื้อผ้าผู้หญิงคนนี้ออกให้หมดทุกชิ้น!" โมกข์สั่งพร้อมกับลุกขึ้นยืน ทำให้หน่อยเห็นว่ามีหญิงสาวอีกคนที่นอนหลับอยู่บนเตียง

"อะ..อะไรนะคะ..แล้ว..แล้วผู้หญิงคนนี้เธอเป็นใครคะนาย" หน่อยถามอย่างสงสัยอยากรู้

"ไม่ต้องรู้! ไม่ต้องถาม! เธอจะทำหรือจะให้คนอื่นมาทำ!" โมกข์มองหน่อยตาขุ่น

"เอ่อ..ทำค่ะทำ" หน่อยรับคำแล้วเดินเข้าไปหาหญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียง โมกข์ขยับให้หน่อยเข้าไปจัดการตามคำสั่ง ส่วนตัวเขาเดินไปปิดประตูแล้วยืนพิงโต๊ะเครื่องแป้งรอโดยไม่หันไปมอง

"นายคะ.."

"อืม..ว่าไง เรียบร้อยแล้วใช่มั้ย" เขาถามพร้อมกับจะหันไป

"เอ่อ..เรียบร้อยแล้วค่ะ แต่นายจะให้ผู้หญิงคนนี้นอนโป๊อยู่อย่างนี้เหรอคะ"

"เธอก็เอาผ้าห่มที่หัวเตียงปิดไว้สิ" โมกข์หงุดหงิดกับความซื่อของแม่บ้าน

"อ๋อ..ค่ะๆ" หน่อยเอื้อมมือไปหยิบผ้าห่มที่วางอยู่มาปิดเรือนร่างหญิงสาวเอาไว้

"เสร็จหรือยัง!"

"เสร็จแล้วค่ะนาย"

"ขอบใจ..เธอออกไปได้แล้ว"

"ค่ะนาย" หน่อยเดินออกจากห้องมาอย่างงงๆ สงสัยใคร่รู้

"เดี๋ยวก่อนหน่อย!" โมกข์เรียกเธอไว้

"คะ นายมีอะไรให้หน่อยทำอีกเหรอคะ" เธอถามพร้อมกับรอฟังคำสั่ง

"เก็บเสื้อผ้านั่นออกไปทิ้งซะด้วย แล้วตอนเที่ยงเธอนำอาหารมาให้ฉันที่เรือนนี้ชุดนึงด้วย"

"ค่ะนาย" หน่อยรับคำสั่งก่อนจะเดินไปเก็บเสื้อผ้าของหญิงสาวบนเตียงแล้วออกจากห้องกลับไปยังเรือนพักคนงานที่อยู่อีกฝั่งหนึ่งของเรือนใหญ่...

...เรือนพักคนงาน...

หน่อยกลับมาถึงก็เคาะกระบอกไม้ไผ่ เรียกลุงป้าน้าอา และเพื่อนๆ คนงานในไร่ทุกคนให้ออกจากห้องพักมารวมตัวกัน

"มีอะไรนังหน่อย! เคาะทำไมตั้งแต่ยังไม่สว่าง" นา แม่ครัวของไร่เอ่ยถามขึ้น

"ฉันมีเรื่องจะเม้าท์ จะเล่าให้ฟัง"

"อะไรของแกนังหน่อย เดี๋ยวลูกเล็กเด็กแดง ก็ตื่นมางอแงกันทั้งไร่หรอก" แทนบ่นอย่างหงุดหงิดก่อนจะกลับเข้าไปในห้อง

"มีเรื่องเม้าท์ด่วนน่ะพี่แทน" หน่อยหันไปตอบผู้เป็นสามี

"เรื่องผู้ชายหรือเปล่ายะ ถ้าใช่รีบฝอยมาาาด่วน!" นิดกับอ้อยตั้งหน้าตั้งตารอฟัง

"แหม่ะ พอเรื่องเม้าท์ชาวบ้านแล้วรีบเชียวนะนังนิดนังอ้อย ทีเรื่องทำงานทำไร่น่ะชักช้ายืดยาด.." น้านงแขวะขึ้น

"ฉันรู้นะว่าน้าๆกับทุกคนก็อยากรู้" นิดหันไปโต้ตอบน้านง

"ย่ะ! แม่คนแสนรู้" น้ามลเอ่ยขึ้น

"ฉันไม่ใช่หมานะน้ามล"

"พอๆ หยุดๆ สรุปว่าจะเถียงกันหรือว่าจะให้ฉันเล่า"

"แล้วแกยืนอมอะไรอยู่ล่ะ รีบๆเล่ามาสิ!" น้านงบ่น

"นายโมกข์..พาผู้หญิงมาที่เรือนหลังเล็ก"

"ห๊าาา!" ทุกคนอุทานออกมาพร้อมกัน

"แกตาฝาดหรือเปล่านังหน่อย หรือว่าฝัน ฉันไม่เคยเห็นนายเคยพูดคุยหรือยุ่งเกี่ยวกับผู้หญิงคนไหนมาก่อนเลยนะ" กุ้งเอ่ยขึ้นอย่างสงสัย

"ใช่ๆ นังหน่อย มึงเอาอะไรมาเม้าท์มั่วๆ เดี๋ยวก็โดนไล่ออกกันหรอก" อ้อยเอ่ยขึ้นอีกคน

"เอ๊ย! นี่เรื่องจริงนะ ฉันขอนั่งยัน ยืนยัน นอนยันเลยว่านายพาผู้หญิงมาอยู่ที่เรือนหลังเล็กของนายจริงๆ ผู้หญิงสาวสวยหุ่นดี ผิวงี๊ดี๊ดีขาวอมชมพู

"จริงไม่จริงก็เป็นเรื่องของนาย เราเป็นแค่คนงานอย่าอยากรู้อยากเห็นให้มันมากนัก" ป้าพิมที่ผ่านมาได้ยินหน่อยเล่าให้คนงานฟัง ก็เอ่ยตักเตือนทุกคน

"เรื่องของนายก็ส่วนนาย ทุกคนแยกย้ายกันเตรียมตัวไปทำงานทำหน้าที่ของตัวเองได้แล้ว" ลุงทินอดีตหัวหน้าคนงานไล่ให้ทุกคนแยกย้ายกันไปทำงาน

ลุงทินกับป้าพิมเป็นคนงานเก่าแก่ตั้งแต่สมัยพ่อแม่ของโมกข์เริ่มมาบุกเปิกทำไร่ โมกข์เคารพนับถือท่านทั้งสองเหมือนญาติผู้ใหญ่ โมกข์ปลูกเรือนให้ทั้งสองอยู่ใกล้ๆ เรือนพักคนงาน ภานุลูกชายของท่านจะได้ควบคุมดูแลคนงานได้สะดวก

"จ้ะ..ลุงกับป้า" ทุกคนเอ่ยขึ้นก่อนจะแยกย้ายกันไปทำงาน

"เดี๋ยว! พี่นา.." หน่อยเอ่ยเรียกแม่ครัวเอาไว้

"มีอะไรอีกนังหน่อย" นาถามอย่างหงุดหงิด

"ตอนเที่ยงพี่จัดปิ่นโตแยกไว้ให้ฉันเถานึงด้วยนะ"

"จะเอาไปไหน ทำไมไม่ไปกินในไร่พร้อมกัน"

"นายสั่งให้เอาไปให้คุณผู้หญิงคนนั้นน่ะ"

"นี่เรื่องจริงเหรอวะ" นาหันไปกระซิบถามหน่อย

"จริง100%สิจ๊ะ ฉันไปทำงานก่อนนะ เดี๋ยวใกล้เที่ยงฉันจะแวะมาเอาปิ่นโต" หน่อยย้ำก่อนที่ต่างคนต่างก็แยกย้ายกันไปทำงาน

ลดารู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในตอนสาย เธอยกมือขึ้นจับศีรษะเพราะรู้สึกมึนๆ ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ นี่เธออยู่ที่ไหน! เธอพยายามนึกเหตุการณเมื่อวานก็จำอะไรไม่ได้ เธอเอาศอกค้ำยันที่นอนพยายามจะลุกขึ้นนั่ง

"แก! แกเป็นใคร!" ด้วยความตกใจที่เห็นชายแปลกหน้า หน้าตาโหดมีหนวดเคราครึ้มยืนจ้องมองเธออยู่ เธอจึงลุกขึ้นนั่งตัวเกร็งโดยอัตโนมัติ แต่ก็ต้องตกใจยิ่งกว่าเดิมเพราะสภาพของเธอนั้นไม่มีเสื้อผ้าแม้แต่ชิ้นเดียว เธอรู้สึกเย็นวูบไปทั้งร่างจนต้องรีบดึงผ้าห่มมากระชับปิดกายไว้แล้วกระเถิบถอยหลังไปจนติดกับหัวเตียง

"แก! นี่แกทำอะไรฉัน!"

"ก็ทำอย่างที่ควรทำนั่นแหล่ะ ผู้หญิงสวยๆ หุ่นดีๆ อยู่กับผู้ชายสองต่อสอง..เขาจะทำอะไรกันบ้างล่ะ"

"แก..ไอ้โจรป่าเถื่อน..แกจับฉันมาทำไม!"

"จับมาทำงานในไร่และทำงาน..บนเตียง!..มั้ง" โมกข์จงใจมองหญิงสาวด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยาม

"ไอ้คนป่า..ไอ้ทุเรศ..ไอ้คนเลว.." เก็จลดามองซ้ายมองขวาหาของใกล้ตัว แต่ไม่มีอะไรที่พอจะใช้เป็นอาวุธได้เลย เธอจึงหยิบหมอนปาใส่เขา โมกข์ก้าวมายังเตียงและจ้องมองเธอด้วยแววตาขึงขัง

"อย่าเข้ามาใกล้ฉันนะไอ้โจรป่า!" เธอส่งเสียงห้าม แต่เขาก็ยังก้าวมาช้าๆ

"ช่วยด้วย! ช่วยด้วย! ช่วยฉันด้วยค่ะ" ลดากำผ้าห่มแนบอกเอาไว้แน่น พยายามหันซ้ายขวาตะโกนขอความช่วยเหลือ

"ตะโกนจนหมดเสียงก็ไม่มีใครมาช่วยเธอหรอก ที่นี่มีแต่คนของฉันและป่าเขา เก็บแรงไว้ทำงานในไร่และ..สนุกกันอย่างอื่นจะดีกว่า" โมกข์ก้มลงหยิบหมอนและปาใส่หน้าเธออย่างไม่ใยดี ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องไป

"อ๊าย! เดี๋ยวสิ ไอ้โจรป่า..ไอ้หน้าหนวด..แกจับฉันมาทำไม มาบอกฉันก่อน.." ลดานั่งฮึดฮัดขัดใจที่ทำอะไรไม่ได้ โล่งใจที่โจรนั่นออกไปก็โล่งใจ แต่เธอจะลุกไปไหนก็ยังไม่ได้เลย มองรอบห้องก็ว่างเปล่า เธอจึงล้มตัวลงนอนอย่างอ่อนเพลีย ทำไมเธอรู้สึกมึนๆ และปวดเมื่อยไปทั้งตัวแบบนี้นะ หรือว่าที่ไอ้โจรนั่นพูด..

"ไม่! ไม่จริง..ฉันยังไม่ได้เป็นเมียไอ้หน้าโหดนั่นหรอกใช่มั้ย!" เธอคิดพร้อมกับสำรวจร่างกายตัวเอง