ตอนที่ 1 .. จุดเริ่มต้นของความแค้น

...ณ ไร่รักษ์แมกไม้...

ไร่รักษ์แมกไม้เป็นไร่ปลูกดอกกุหลาบขนาดกลางอยู่ทางภาคเหนือ เดชและมยุริน สองสามีภรรยาเป็นผู้มาบุกเบิกพื้นที่ ปลูกพืชพันธุ์ไม้ดอก 70%เป็นแปลงดอกกุหลาบ 20%เป็นไม้ดอกอื่นๆ และไม้ผลทางเหนือ ส่วนอีก10%เป็นพืชผักสวนครัวและบ้านพักที่อยู่อาศัย ทั้งสองมีบุตรชายคนโตคือมธุรเดชหรือโมกข์ และบุตรสาวคนเล็กคือมธุรินหรือน้ำ เป็นพี่ชายน้องสาวที่มีอายุห่างกันถึง 10ปี

หลังจากเดชกับมยุรินประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ตกหน้าผาระหว่างเดินทางกลับมาที่ไร่เมื่อ 10ปีก่อน ในขณะนั้นโมกข์อายุ 20ปี เขากำลังศึกษาอยู่ที่มหาวิทยาลัยชื่อดังในเชียงใหม่ เขาตัดสินใจลาออกจากมหาวิทยาลัยในทันที เพื่อมาทำหน้าที่ดูแลไร่แทนพ่อกับแม่ที่เสียชีวิตและดูแลน้องสาวเพียงคนเดียววัย 10ปี เขาจึงรักและห่วงน้องสาวคนนี้มากยิ่งกว่าชีวิตของตัวเอง

ปัจจุบันโมกข์ชายหนุ่มวัย 30ปี เขามุ่งมั่นทำแต่งานอยู่กับไร่ ไม่ค่อยยุ่งเกี่ยวกับบุคคลภายนอก แม้แต่ตัวเองก็ไม่ค่อยจะใส่ใจดูแล ใบหน้าคร้ามไปด้วยหนวดเครา เขาทุ่งเททั้งแรงใจแรงกายไปกับการดูแลไร่กุหลาบและส่งเสียให้น้องสาวเพียงคนเดียวได้ศึกษาต่อในมหาวิทยาลัยชื่อดังในกรุงเทพฯ

ขณะนี้มธุรินน้องสาวของโมกข์วัย 20ปี กำลังฝึกงานอยู่ในบริษัทเอกชนแห่งหนึ่งที่กรุงเทพฯ

"นาย! นายครับ.." ภานุเดินไปตามแปลงกุหลาบที่มีลำต้นสูงประมาณ 1-1.5เมตร พร้อมกับตะโกนเรียกเจ้านายหนุ่ม

"นุ! ทางนี้..ว่าไง มีอะไรด่วน" โมกข์ที่กำลังเตรียมดินเพื่อปลูกดอกกุหลาบเพิ่มเอ่ยถามขึ้น เมื่อภานุเดินมาถึงแปลงที่เขากำลังเตรียมดิน

"มีโทรศัพท์สายด่วนมาจากกรุงเทพครับนาย" ภานุยื่นโทรศัพท์ให้กับเจ้านาย

"อืมม..ขอบใจ" โมกข์รับโทรศัพท์มาแบบหู

"ครับ..ผมมธุรเดชครับ" โมกข์ฟังอยู่ครู่นึงก็ต้องเอ่ยออกมาอย่างตกใจ

"ยัยน้ำ!" เมื่อได้รับรู้เรื่องที่ปลายสายแจ้งข่าว โมกข์ก็ทรุดคุกเข่าลงบนกองดินตรงหน้า

"ไม่! ไม่จริง!"

"เกิดอะไรขึ้นครับนาย" ภานุเห็นท่าทางโมกข์ไม่ดีก็ถามด้วยความเป็นห่วงเจ้านาย

"ทำไม..ทำไม!" โมกข์กำหมัดแน่นและต่อยลงบนดินครั้งแล้วครั้งเล่า น้ำตาที่เอ่อคลอค่อยๆ หยดลงบนพื้นดินแม้เพียงไม่กี่หยดแต่ความเสียใจความเจ็บปวดภายในใจนั้นมากมายยิ่งนัก โมกข์เงยหน้าฮึดขึ้นสูดลมหายใจเข้าปอดแล้วกัดฟันขบกรามบดกันแน่นก่อนจะหันไปสั่งการกับภานุ

"ยัยน้ำ..ฆ่าตัวตาย! นายไปเตรียมตัวเตรียมรถ อีกครึ่งชั่วโมงทุกอย่างต้องพร้อม เราจะเดินทางไปจัดการเรื่องของยัยน้ำที่กรุงเทพ"

"ครับ! นาย..ผมจะรีบไปจัดการให้" ภานุได้ยินดังนั้นและเห็นสภาพเจ้านายก็ไม่อยากซักถามอะไรอีก เขารีบไปจัดการทุกอย่างตามที่โมกข์สั่ง รวมไปถึงสั่งงานภายในไร่ให้แทนน้องชายของเขาดูแลไร่ในช่วงที่เขาไม่อยู่

โมกข์รู้สึกหมดสิ้นทุกอย่างในชีวิต ครั้งแรกที่เขาเสียน้ำตาคือเมื่อ10ปีก่อน เหตุการณ์ที่พ่อกับแม่เสียชีวิต นี่เป็นครั้งที่สองและคงเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาต้องเสียน้ำตาเพราะการสูญเสียคนที่รักไปอีกครั้ง และตอนนี้เขาไม่เหลือใครอีกแล้ว..

โมกข์กับภานุออกเดินทางจากไร่มาถึงกรุงเทพฯในตอนเช้า โมกข์มุ่งหน้าตรงไปยังโรงพยาบาลตำรวจเพื่อไปติดต่อขอรับศพของน้องสาวไปประกอบพิธีการทางศาสนาพร้อมกับสอบถามเรื่องราวผลการชันสูตรและการตัดสินคดีจากตำรวจ เมื่อได้ทราบรายละเอียดจากตำรวจโมกข์ก็ยิ่งตกใจและแปลกใจ เพราะมธุรินน้องสาวของเขานั้นกำลังตั้งครรภ์ได้ 2เดือน จากผลการชันสูตรมธุรินกินยานอนหลับมากเกินขนาด เธอเจตนาจะฆ่าตัวตายเพราะภายในห้องพักไม่มีร่องรอยการต่อสู้ใดๆ แต่มีจดหมายสั่งลาที่เขียนถึงโมกข์..

"ถึง..พี่โมกข์พี่ชายที่แสนดีของน้ำ" โมกข์เปิดอ่านจดหมายด้วยความเศร้าเสียใจ

"เมื่อพี่โมกข์ได้รับจดหมายฉบับนี้..น้ำก็คงจะจากพี่ไปไกลแล้ว น้ำขอโทษนะคะที่น้ำอ่อนแอเกินไปที่จะอยู่ต่อสู้กับความจริง ทุกอย่างเป็นเพราะตัวน้ำเอง น้ำขอให้ทุกอย่างจบไปกับน้ำ พี่โมกข์อย่าโกรธอย่าเสียใจกับการตัดสินใจของน้ำเลยนะคะ..รักพี่โมกข์" โมกข์อ่านจดหมายอย่างสับสน ไม่เข้าใจการตัดสินใจจบชีวิตของน้องสาว ความอยากรู้และความโกรธกรุ่นเต็มอยู่ภายในใจ

"พี่คงจะทำอย่างที่เธอขอไม่ได้หรอกนะ..พี่ไม่ยอมให้เธอตายฟรีๆ พี่จะทำให้คนที่เป็นสาเหตุให้เธอต้องตายได้รับความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสเช่นเดียวกัน!" โมกข์กำมือแน่น เขาอ่านจดหมายแล้วเขาไม่ได้ติดใจการตายของน้องสาว แต่เขาอยากรู้ต้นเหตุว่าใครทำให้น้องสาวของเขาท้อง จนกระทั่งเครียดจนเป็นสาเหตุให้เธอคิดสั้นฆ่าตัวตายแบบนี้ หลังจากจัดการเรื่องศพตามพิธีกรรมทางศาสนาเรียบร้อยแล้ว โมกข์กับภานุจึงเริ่มต้นสืบทุกอย่างจากอพาร์ทเม้นต์ที่พักของน้องสาวและโทรศัพท์มือถือของเธอ มธุรินมีเพื่อนแค่ไม่กี่คน โมกข์สะดุดที่รายชื่อหนึ่งในโทรศัพท์ของน้องสาว

"ป๋า!..รายชื่ออื่นๆ เป็นผู้หญิงมีเพียงชื่อนี้ที่น่าสงสัยที่สุด!" โมกข์เริ่มสืบจากเบอร์ที่เขาสงสัยจนได้ข้อมูลบุคคลนี้ที่น่าจะเป็นต้นเหตุให้น้องสาวของเขาตัดสินใจคิดสั้น

ป๋า..ในรายชื่อนั่นก็คือ.."เสี่ยมงคล" เป็นประธานบริษัทอสังหาริมทรัพย์ที่น้องสาวของเขาไปฝึกงานในแผนกบัญชี โมกข์ตามสืบจากเพื่อนในมหาวิทยาลัยและเพื่อนที่ฝึกงานจนตั้งข้อสงสัยและคิดว่าน้องสาวน่าจะท้องกับเสี่ยมงคลและเขาปักใจเชื่อว่าเสี่ยไม่ยอมรับเด็กในท้องจนทำให้น้องสาวของเขาต้องกินยาเพื่อฆ่าตัวตาย โมกข์เฝ้าติดตามเสี่ยมงคลอยู่หลายวันแต่เขาก็ยังคิดหาวิธีจะแก้แค้นและเข้าถึงตัวเสี่ยมงคลไม่ได้เลยเพราะเสี่ยมีทั้งลูกน้องและคนขับรถคอยประกบไปด้วยทุกครั้ง...

...คฤหาสน์วิจิตรสุวรรณ...

เสี่ยมงคลเจ้าของคฤหาสน์หลังใหญ่โต เขาเป็นเจ้าของบริษัทเอกชนด้านอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่ในกรุงเทพฯ เสี่ยมงคลมีลูกสาวเพียงคนเดียวก็คือ เก็จลดาหรือลดา สาวสวยวัย 26ปี ดีกรีนักเรียนนอก จบด้านการบริหารธุรกิจมาจากประเทศอังกฤษ เธอกลับมาช่วยป๊าบริหารงานเป็นรองประธานบริหารได้ปีเศษ

ลดาเป็นคนที่มั่นใจในตัวเองและรับผิดชอบ ไม่ยอมคน ดูเหมือนจะเป็นคนเอาแต่ใจเพราะป๊าตามใจเธอทุกอย่าง แต่จริงๆแล้วเธอกลับเป็นคนเรียบง่ายมีเหตุผลรู้จักยอมรับผิด ยอมรับความคิดเห็นของคนอื่นตามเหตุและผล

"ยัยหนู.." เสี่ยมงคลเอ่ยเรียกลูกสาว

"คะ!..ป๊ามีอะไรเหรอคะ" ลดาเอ่ยถามขึ้นขณะจะก้าวออกจากบ้าน

"เมื่อคืนป๊าฝันไม่ค่อยดี..เหมือนจะถูกพรากของรักไป..วันนี้ให้อาจหรือนายพงขับรถไปส่งนะลูก"

"ป๊าคิดมากไปหรือเปล่าคะ เราไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกับใคร ป๊าอย่ากังวลไปเลยค่ะ หนูดูแลตัวเองได้ค่ะ"

"แต่ป๊าไม่สบายใจ"

"วันนี้หนูต้องออกนอกพื้นที่ไปคุยงานกับลูกค้าหลายที่ด้วยน่ะค่ะ ให้น้าอาจกับน้าพงคอยดูแลป๊าจะดีกว่า"

"จะเอาอย่างนั้นเหรอลูก" เสี่ยมงคลถามลูกสาวอย่างลังเล

"ค่ะป๊า..ถ้าให้น้าอาจกับน้าพงไปรอหนู เดี๋ยวลูกค้าก็หนีหายกันหมดพอดีค่ะ เขาจะคิดไปว่าเราไม่ไว้ใจเขา"

"ถ้าอย่างนั้นก็ระมัดระวังตัวดีๆ ด้วยนะลูก"

"ค่ะป๊า" ลดาหอมแก้มป๊าของเธอก่อนจะเดินไปยังโรงจอดรถ และขับรถออกจากบ้านเพื่อไปทำงาน

วันนี้เป็นอีกวันที่โมกข์กับภานุมาดักซุ่มติดตามเสี่ยมงคลตั้งแต่เช้า เขาจึงได้เห็นหญิงสาวขับรถออกจากคฤหาสน์หลังใหญ่

"ผู้หญิงคนนั้น..เป็นใคร?..ภานุ"

"คุณลดา..เธอเป็นลูกสาวคนเดียวของเสี่ยมงคลครับนาย"

"สวย..แต่น่าเสียดายไม่น่าเป็นลูกสาวของเสี่ยตัณหากลับนั่นเลย"

"เราจะทำยังไงกันต่อดีครับนาย"

โมกข์ครุ่นคิดเพียงครู่เดียวเขาก็เอ่ยกับภานุ

"นุ..รีบขับรถตามผู้หญิงคนนั้นไป!"

"เราจะตามเธอไปทำไมครับ" ภานุขับไปก็เอ่ยถามเจ้านายอย่างสงสัย

"เราเข้าไม่ถึงตัวไอ้เสี่ยนั่น จัดการเสี่ยไม่ได้..เราก็จะจัดการกับคนที่มันรักมันหวงที่สุดนี่แหล่ะ ฉันจะทำให้ไอ้เสี่ยนั่นเจ็บปวดกว่าที่ฉันได้รับเป็นร้อยเท่าพันเท่า!" แววตาของโมกข์ที่มองตามรถของหญิงสาวเต็มไปด้วยความโกรธแค้น

ลดามาคุยงานกับลูกค้าหลายแห่ง จนกระทั่งเธอขับรถมาถึงตึกร้างแห่งหนึ่งที่ลูกค้าเสนอขายเพื่อประเมิณสภาพและราคา โมกข์กับภานุจึงได้โอกาสได้จังหวะจัดการตามแผนที่โมกข์คิดขึ้น เมื่อสักครู่ที่ผ่านมา ภานุตรวจเช็กบริเวณโดยรอบไม่มีกล้องวงจรปิดและไม่มีผู้คน ในขณะที่ลดากำลังให้ความสนใจอยู่กับตึกตรงหน้าโดยไม่สังเกตและไม่คิดว่ากลางวันแสกๆ แบบนี้จะมีใครมุ่งหมายมาปองร้ายเธอ ก่อนที่เธอจะเปิดประตูก้าวขึ้นรถก็มีมือหนายื่นผ้าเช็ดหน้ามาปิดปากและจมูกของเธอ ลดายกมือขึ้นจับมือนั้นโดยอัตโนมัติ แต่เพียงไม่กี่วินาทีเธอก็หมดสติไปอย่างไม่รู้สึกตัว มือหนารีบผละจากหน้าของเธอมารับตัวเธอไว้แล้วอุ้มเดินไปยังรถที่จอดรออยู่อย่างรวดเร็ว

โมกข์กับภานุจัดการให้ลดานอนในส่วนหลังของรถ ใบหน้าและแววตาโมกข์ที่มองเธอเต็มไปด้วยความโกรธแค้นอยากจะฆ่าจะแกง ก่อนที่เขาจะสั่งให้ภานุออกรถมุ่งหน้ากลับไปยังไร่...