บทที่ 39 ฉันไม่ถอดกางเกงเธอหรอก

บทที่ 39 ฉันไม่ถอดกางเกงเธอหรอก

นรมนรีบเช็ดน้ำตาให้แห้ง แต่ถูกบุริศร์คว้ามือไว้

“เป็นอะไร？”

เขาก้าวขึ้นมาข้างหน้า ก็เห็นว่านรมนถือโทรศัพท์อยู่ในมือ และในตอนนี้หน้าจอโทรศัพท์ก็ยังไม่ดับลง นั่นก็แสดงว่านรมนกำลังคุยกับรเมศอยู่ ชัดเจนว่าเมื่อยังวีดีโอคอลกันด้วย

บุริศร์มองไปยังตาคู่แดงก่ำของนรมน ยิ่งมองไปที่ท่าทางที่เธอแทบอยากจะฆ่าตัวเองโดยใช้สายตา ความโกรธที่เขาเพิ่งจะข่มมันลงไปเมื้อกี้ก็ปะทุขึ้นมาอีกครั้ง

“วีดิโคอลไปฟ้องรเมศใช่ไหม？ บอกเขาว่าฉันบุริศร์ไม่มีปัญญาดูแลเธอให้ดี ทำให้เธอกลับมาก็เกิดเรื่องเลยใช่ไหม？รเมศปลอบใจเธอไหมล่ะ？ได้ให้เธอรีบกลับอเมริกาเลยไหม？หรือจะพูดว่าเธอบอกเขาว่าเมื่อกี้ฉันขโมยจูบเธอไป เขาอยากจะนั่งเครื่องบินข้ามคืนมาจัดการฉันเลยใช่ไหม？”

คำพูดของบุริศร์ยิ่งทำให้อารมณ์ของนรมนไม่เป็นสุขเพิ่มขึ้นไปอีก โดยเฉพาะที่เขาพูดถึงเรื่องจูบเมื่อกี้นั่น

นั่นทำให้เธอใจลอยไม่ได้สติ จนกระทั่งคิดถึงรอยจูบ

คิดถึงท่าทางอิดโรยของกมลอีกครั้ง นรมนเกลียดบุริศร์มาก เกลียดตัวเองมาก

“บุริศร์ ออกไปจากฉัน！ออกไป！”

ตอนนี้เธอไม่อยากแกล้งความเกลียดชังที่มีต่อเขาอีกต่อไปแล้วถ้าหากว่าการฆ่าคนไม่ผิดกฎหมายล่ะก็ เธอก็จะฆ่าเขาจริงๆ！

แต่เธอทำไม่ได้!

เพื่อกมลเธอก็ทำไม่ได้！

นรมนโกรธจนสั่นไปทั้งตัว ท่าทางปฏิเสธขับไล่นั้นเหมือนจะมีกระดูกโผล่ออกมาจากข้างใน ทำให้บุริศร์ตกใจ

“เธอเกลียดฉันขนาดนั้นเลยเหรอ？นรมน ตกลงเธอ……”

“ประธานบุริศร์ แย่แล้วครับ คุณชายน้อยเกิดเรื่องแล้ว”

ประโยคของบุริศร์ยังถามไม่หมดปาก พฤกษ์ก็บุกเข้ามาแล้ว

ตอนที่เขาเห็นท่าทางดาบปะทะธนูกันของบุริศร์กับนรมนในตอนนี้ เหงื่อก็ซกออกมาทันที

เขามาผิดเวลาใช่ไหม？

สายตาของบุริศร์แหลมคมราวกับปลายธนู ยิ่งทำให้พฤกษ์ยืนไม่อยู่ เขาเพียงแค่ยื่นหัวเข้ามาแล้วพูด “ประธานบุริศร์ครับ ที่บ้านส่งข่าวมาว่า คุณชายน้อยเป็นไข้ครับคุณชายน้อย”

“เกิดอะไรขึ้น？”

ถึงแม้บุริศร์จะเกลียดที่ พฤกษ์มาขัดจังหวะประโยคคำถามของตัวเอง แต่ได้ยินข่าวว่ากิจจาเป็นไข้ เขาก็เป็นห่วงและรีบร้อน

นรมนมองที่สายตา หัวเราะเยาะตัวเองอยู่ในใจ

“เห็นหรือยัง？นี่คือผู้ชายที่เมื่อก่อนเธอเคยรักหมดทั้งหัวใจ！นี่คือพ่อแท้ๆของลูกเธอ！ตอนนี้กลมเป็นตายเท่ากัน เขาเคยรู้สักนิดไหม？ถึงต่อให้รู้ เขาจะเป็นห่วงกานต์กับกมลเหมือนกับลูกของเขมิกาได้ยังไงกัน？”

บุริศร์กลับไม่รู้ความคิดของนรมนในตอนนี้ เห็นพฤกษ์พูดอย่างอึกอักกลืนไม่เข้าคายไม่ออก แววตาก็ลุกวาว เสียงต่ำตะโกนอย่างใจร้อน

“นายรีบพูด กิจจาเป็นอะไร？”

“ประธานบุริศร์ เพราะเรื่องที่คุณชายถูกชายน้อยถูกประธานตำหนิที่โรงเรียนอนุบาลคุณเขมิกาเลยดุคุณชายน้อยครับ พร้อมกับได้ยินว่าที่ความลับบริษัทรั่วไหลนั้นเพราะว่าคุณชายน้อยมีส่วนเกี่ยวข้องในเวลาเดียวกัน คุณเขมิกาโกรธจึงตีคุณชายน้อย ตอนนั้นคุณชายน้อยปากแข็งยังไงก็ไม่ยอมพูด คุณเขมิกาเลยลงโทษไม่อนุญาตให้เขาทานข้าว แต่คาดไม่ถึงว่าเขามาคุชายน้อยจะเป็นไข้ครับ ”

พฤกษ์เล่าสาเหตุผลรับของเรื่องราวทั้งหมดอย่างเร็ว

สีหน้าของบุริศร์ยุ่งเหยิงอย่างมาก

“เขมิกา！ใครให้เธอมีอำนาจทำอะไรก็ได้กับทายาทตระกูลโตเล็ก？บอกเขมิกา ถ้าเกิดเรื่องอะไรไม่ดีขึ้นกับกิจจา ให้เธอไปโลง！”

และเป็นเพราะว่าเขาทะเลาะกับนรมนเมื่อกี้เลยอารมณ์เสีย อารมณ์โกรธของบุริศ์ฉุนเฉียวมาก

เขาไม่เคยมีอาการควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่แบบนี้มาหลายปีมากแล้ว

พฤกษ์ถอยหลังออกไปอย่างกล้าๆกลัวๆ แล้วรีบโทรศัพท์หาเขมิกา

นรมนเห็นท่าทางเป็นกังวลแบบนี้ของบุริศร์ พูดเสียงเย็นชา：“ในเมื่อประธานบุริศร์มีเรื่องที่บ้าน ก็กลับไปจัดการเรื่องที่บ้านเถอะค่ะ ถึงยังไงสุขภาพของทายาทตระกูลโตเล็กก็สำคัญที่สุด”

เธอไม่ได้อยากพูดจาเสียดสีขนาดนี้ แต่เธออดไม่ได้จริงๆ

กานต์ของเธอ กมลของเธอไม่เคยได้รับความรักความเมตตาของบุริศร์เลยสักนิด แม้กระทั่งได้รับความทุกข์ทรมานเพราะพ่อแท้ๆคนนี้ซะมากกว่า เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ววันนี้ นรมนก็รู้สึกว่าไม่เป็นธรรมอยู่ในใจ

บุริศร์มองมาที่นรมน เห็นว่าเธอหันหลังไปไม่สนใจเขา เขาไม่พูดอะไร เพียงแค่โค้งตัวลงไปอุ้มนรมนขึ้นมาใหม่

“นี่คุณทำอะไร？บุริศร์ คุณวางฉันลงนะ！คุณจะทำอะไรอีก？”

นรมนตกตระหนักขึ้นมาทันที

เหมือนว่าตอนนี้บุริศร์จะทำให้คนเดาทางไม่ออก ตอนนี้สับสนงงงวยไปหมดแล้ว โดยเฉพาะคือเมื่อกี้ยังทะเลาะกันอยู่เลย นรมนไม่อยากอยู่กับเขาแล้ว

บุริศร์ถอนหายใจไปหนึ่งครั้ง พูดอย่างจนปัญญา：“เธอจะเข้าห้องน้ำไม่ใช่เหรอ？หรือเปลี่ยนใจจะอยู่บนเตียงแล้ว？”

ถูกเขาพูดใส่แบบนี้ นรมนถึงนึกเรื่องที่เธอจะไปเข้าห้องน้ำเมื่อกี้ได้ แต่จะให้เขาอุ้มตัวเองเข้าไป ยังไงนรมนก็ไม่ยอมเด็ดขาด

“คุณให้พยาบาลพิเศษมาช่วยฉัน ฉันไม่ต้องการคุณ！”

“เธอวางใจเถอะ ฉันไม่ถอดกางเกงเธอหรอก ”

บุริศร์อุ้มเธอไปจนถึงชักโครกห้องน้ำก็หลีกตัวออกมา

“เสร็จแล้วเรียกฉันนะ”

นรมนคาดไม่ถึงเมื่อกี้ยังเป็นบุริศร์ที่บุ่มบ่ามกับตัวเองอยู่เลย ตอนนี้กลับสุภาพขึ้นมาแบบผู้ดี เธอรีบปิดประตูห้องน้ำ พยุงตัวเองขึ้นมาโดยจับกำแพงห้องน้ำ ถอดกางเกงออก

หลังทำธุระเสร็จ เธอก็ใช้แรงที่เหลืออยู่สวมกางเกงขึ้นมาอีกครั้ง และไม่อยากเรียกที่จะเรียกบุริศร์เข้ามาอีก

ถึงแม้จะเคยใช้ชีวิตร่วมกันมาก่อน แต่ถึงยังไงมันก็เป็นเรื่องเมื่อห้าปีก่อน ถึงแม้ว่าแผนการตอนนี้ของเธอคือการทำให้บุริศร์ตกหลุมรักเธอใหม่อีกครั้ง แต่เธอก็มักจะควบคุมอารมณ์และโทสะของตัวเองไม่อยู่ ยิ่งไปกว่านั้นคือเธอหมดหนทางอดทนกับสัมผัสของเขาที่มีต่อเธอ

จะทำยังไงดีนะ？

ทำไมเธอถึงได้เปล่าประโยชน์ขนาดนี้？

นรมนหงุดหงิดใจ แต่อยู่ๆเธอก็ได้เสียงประตูห้องที่ถูกคนเปิดออกจากคนด้านนอก

เธอตกใจรีบเงยหน้าขึ้นมา ก็เห็นว่าบุริศร์เดินเข้าแล้ว

“คุณเข้ามาทำไม？”

“ก็ได้ยินเสียงเธอทำธุระเสร็จแล้วก็เลยเดินเข้ามา แล้วเธอก็ไม่เรียกฉัน กลัวว่าเธอจะล้มลงไปกองกับพื้นแล้วทำให้เธอเจ็บหนักเข้าไปอีก ”

คำพูดของบุริศร์ทำให้ใบหน้าของร้อนผ่าว

“ฉันไม่ต้องการคุณ ฉันบอกแล้วไง คุณนี่ทำไม……นี่！บุริศร์ คุณปล่อยฉันลงนะ！”

นรมนยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกบุริศร์ถูกอุ้มขึ้นอย่างแรง แล้ววางลงบนเตียงใหม่อีกครั้ง

“ถ้าเธอเหนื่อยก็นอนพักสักหน่อยนะ อยากทำอะไรก็บอกฉัน อย่าคิดว่าฉันจะไปจากที่นี่ ”

บุริศร์พูดจบ ก็นั่งลงบนโซฟาด้านข้างนรมน หยิบโน๊ตบุ๊คออกมาเปิดแล้วจัดการงาน

เห็นว่าเขาเปิดคลิปการประชุมแล้ว แล้วมีก็เสียงลอดออกมา แต่เหมือนว่าบุริศร์จะไม่ได้อยากจะหลีกเลี่ยงจากนรมน สถานการณ์ปัจจุบันของบริษัทตอนนี้ปรากฏเป็นผลไม้สีแดงๆอยู่ตรงหน้านรมน

“ประธานบุริศร์ ความของบริษัทเรารั่วไหล จะกู้คืนตอนนี้ก็ไม่ทันแล้ว จากที่คำนวณดูคร่าวๆตอนนี้แล้วเราเสียหายไปสองร้อยล้าน ตอนหลังมาแผนการลงทุนของพวกเราก็ถูกเปิดโปง ตอนนี้จะทำยังไงต่อ？”

“ประธานบุริศร์ประธานบุริศร์ มีบริษัทคู่แข่งเริ่มขุดค้นของพวกเราแล้วนะครับ ยิ่งไปกว่านั้นพวกเรายังต้องลงหุ้นใหญ่ แต่สภาพการณ์ตอนนี้ไม่มั่นคงอย่างมาก ”

“ประธานบุริศร์ครับ เรื่องการเกิดอุบัติเหตุของนักออกแบบแคทเธอรีไม่รู้ว่าทำไมเรื่องถึงได้แดงออกไป ตอนนี้ข้างนอกกำลังกังวลใจเกี่ยวกับการผลิตด้านความปลอดภัยของพวกเรา มีนักธุรกิจหลายคนต้องการถอดถอนใบสั่งซื้อสินค้า ”

ผู้จัดการแต่ละคนต่างรายงานบุริศร์เกี่ยวกับสถานการณ์ช่วงนี้ของบริษัทอย่างรวดเร็ว บุริศร์ คิ้วของบุริศร์ขมวดกันแน่น รอจนพวกเขาพูดเสร็จจึงพูดด้วยเสียงต่ำ：“ให้แผนกด้านความปลอดภัยตรวจสอบค้นหาตัวคนที่แฮกข้อมูลบริษัทต่อไป ส่วนเรื่องค่าเสียหายของด้านคดีการลงทุน ให้ยกเลิกทั้หมด แล้วเปลี่ยนโครงการ ส่วนคดีอุบัติเหตุทดลองรถของแคทเธอรี แจ้งความกับตำรวจ ให้พวกเขามาตรวจสอบ ส่วนเรื่องการถอดถอนใบสั่งซื้อ ให้ถอนไปโดยไม่มีข้อยกเว้น ”

“แต่ถ้าทำอย่างนี้ บริษัทเราต้องสูญเสียเงินจำนวนมากนะครับ ”

ฝ่ายการเงินอดไม่ได้ที่จะเตือน

บุริศร์พูดเสียงต่ำ：“ตระกูลโตเล็กอยู่ที่เมืองชลธีนี้มาเป็นร้อยปีตระกูลโตเล็ก เนื้อนัยของบริษัทฮัวยูกรุ๊ปจำกัดไม่ถึงกับพังลงในพริบตาหรอก เรื่องที่นักออกแบบแคทเธอรีเกิดอุบัติเหตุอย่างไม่คาดคิดนี้แคทเธอรี คนอื่นมีกังวลเกี่ยวกับสมรรถนะของรถยนต์นั้นไม่ใช่เรื่องแปลก กดดันกับทางตำรวจ ให้รีบมาไขคดี ”

“ครับ！”

บุริศร์ยังคงเปิดคลิปการประชุมต่อไป แต่นรมนไม่อยากฟังแล้ว

ตอนแรกเธอสงสัยว่าอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นกับเธอนั้นบุริศร์จะมีส่วนเกี่ยวข้อง แต่ตอนนี้ดูแล้วไม่น่าจะเป็นเขา

นึกย้อนไปถึงเเรื่องรถทดลองเบรกแตก ตาของนรมนหรี่ขึ้นมา

เธอกลับมาที่เมืองชลธีด้วยโฉมหน้าที่ใหม่ทั้งหมดเมืองชลธี ไม่มีเรื่องบาดหมางกับใคร จะมีเพียงแค่กับเขมิกาและบุริศร์เท่านั้น

ถ้าไม่ใช่บุริศร์ที่อยากให้เธอตาย คนน่าสงสัยก็เหลือเพียงแค่เขมิกาแล้วแหละ

จะเป็นเธอไปได้ไหม？

นรมนครุ่นคิด โดยที่ไม่เห็นว่าบุริศร์ได้วางสายวีดีโอไปเรียบร้อยแล้ว แล้วกำลังมองมาที่เธอ

“คิดอะไรอยู่？”

บุริศร์เอ่ยปากอย่างกะทันหันบุริศร์ นรมนจึงตกใจ

“ไม่ได้คิดอะไรค่ะ แค่กำลังคิดว่าใครกันที่ไม่ชอบฉันได้ขนาดนี้ ถึงขนาดกับอยากให้เธอตาย รถที่ทดลองวันนั้น เบรกรถมีปัญหา แต่ประธานบุริศร์บอกว่ารถคันนั้นมีคนไปตรวจสอบระบบความปลอดภัยอยู่ตลอดนี่คะ ประธานบุริศร์ งั้นก็เป็นไปไม่ได้ที่จะเกิดปัญหาขึ้นในวันทดลองรถ หรือว่าในรถไม่มีกล้องเหรอคะ？”

คำพูดของนรมนทำให้บุริศร์ส่ายหน้าแล้วพูด ：“วันนั้นวีดีโอใช้การไม่ได้ชั่วขณะ ฉันได้กำลังตรวจสอบแล้ว เธอวางใจเถอะ เรื่องนี้ฉันไม่ให้ได้รับบาดเจ็บเปล่าๆหรอก”

“งั้นก็ต้องขอบคุณประธานบุริศร์ด้วยนะคะ ฉันเหนื่อยแล้ว ต้องการพักผ่อน ถ้าหากว่าประธานบุริศร์มีเรื่องต้องทำประธานบุริศร์ ก็เชิญออกไปด้านนอกด้วยนะคะ ฉันต้องการความสงบ”

นรมนขับไล่บุริษณ์อย่างที่ไม่มีความเกรงใจเลยสักนิด บุริศร์

แล้วบุริศร์ก็ไม่โกรธด้วย ：พูดเสียงต่ำ“โอเค ฉันจะไปตรงระเบียงทางเดิน ถ้าเธอมีเรื่องอะไรก็เรียกฉันได้ตลอดนะ ”

พูดจบ เขาก็ถือคอมออกไปจากห้องคนไข้

นรมนยังคงอึ้งอยู่เล็กน้อย

ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน คนหยิ่งยโสอย่างประธานบุริศร์จะเพราะผู้หญิงคนหนึ่งไม่ให้รบกวนเลยทำกับตัวเองแบบนี้？

นึกถึงสามปีที่เคยแต่งงานกันมา วันไหนบ้างที่ไม่ใช่เธอยอมรับเขา？

มาวันนี้ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว

เพราะว่าเธอไม่ใช่ภรรยาของเขาแล้ว ดังนั้นสิ่งที่ควรจะได้รับเลยไม่เหมือนกันแล้วใช่ไหม？

เคยคิดว่าตัวเองตกลงแล้วทำให้บุริศร์เกลียดไปมากแค่ไหน？

นรมนรู้สึกได้เพียงแค่เจ็บปวดใจ และไม่อยากคิดอีกต่อไป

เขาดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปรงตัวเอง แล้วก็สะลึมสะลือหลับไป

บุริศร์เห็นว่าเธอหลับแล้ว บุริศร์จึงเดินเข้ามา แล้วจับผ้าห่มของเธอดึงลงมา กลัวว่าเธอจะอึดอัดจนหายใจไม่ออก

เธอยังคงเหมือนเดิมกับเมื่อก่อน ไม่พอใจแล้วชอบกลบตัวเองอยู่ในผ้าห่ม เหมือนอย่างกับนกกระจอกเทศ วันนี้เปลี่ยนใบหน้าแล้ว แต่ทำไมนิสัยไม่ดีแบบนี้ถึงไม่เปลี่ยนเลยนะ？

บุริศร์ยิ้มชอบอกชอบใจบุริศร์ ปรับอุณหภูมิในห้องให้พอเหมาะ ขณะที่กำลังจะหันหลังออกจากห้องไป ก็คิดอะไรบางอย่างขึ้นได้อย่างกะทันหัน

เขาดึงผมของนรมนออกเบามือแล้วใส่ลงไปในกระเป๋า หลังจากนั้นก็เปิดประตู แล้วพูดกับพยาบาลพิเศษด้านนอก：“ฉันมีเรื่องต้องกลับไปทำธุระหน่อย ดูแลคุณนรมนเป็นอย่างดี ถ้าหากว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้น ให้โทรหาฉันทันที！”