บทที่ 38 วันนี้ฉันจะบอกเธอให้ว่าฉันมีสิทธิ์อะไร

บทที่ 38 วันนี้ฉันจะบอกเธอให้ว่าฉันมีสิทธิ์อะไร

“อ้า！”

นรมนร้องตกใจ ตัวล้มลง ร่างกายก็ร้อนผ่าวขึ้นมา

หัวใจลุกลนเพราะกลิ่นกายที่คุ้นเคยและความเฉื่อยชา

เมื่อก่อน เธอตั้งหน้าตั้งรอเฝ้าคอยที่จะได้ใกล้ชิดกับบุริศร์แบบนี้ ไม่ใช่การอยู่แต่บนเตียงเย็นๆเป็นกิจวัตร แต่น่าเสียดายตั้งแต่ที่ท้องตลอดจนคลอด พวกเขาไม่เคยได้เป็นแบบนี้เลย

บุริศร์รู้สึกได้แค่กลิ่นหอมที่เข้ามาในจมูก กลิ่นคุ้นเคยที่ไม่สามารคุ้นเคยได้อีกต่อไปราวกับความทรงจำข้างหมอนทุกครั้งที่ตื่นจากฝัน เขามองอย่างหลงใหลไปชั่วขณะหนึ่ง รู้สึกว่าราวกับเพ้อฝัน

“นรมน……”

บุริศร์พึมพำเสียงต่ำ ใบหน้าหล่อก้มต่ำลงช้าๆ ไปทางริมฝีปากแดงของนรมน

ทันใดนั้น เสียงกริ่งแสบหูก็ดังขึ้น นรมนตื่นจากฝัน ผลักบุริศร์ออก แต่หัวใจดวงนั้นกลับเต้นแรงขึ้นด้วยความเร็ว ราวกับเลือดที่สูบฉีดขึ้นมาเพียงชั่วพริบตา ทำให้เธอร้อนไปทั้งตัว บนหน้ายิ่งร้อนขึ้นเป็นไฟ

บุริศร์ถูกเธอผลักออกแบบนี้ จนอีกนิดเกือบจะตกเตียง ทำให้สร่างขึ้นมา แต่ก็ยังรู้สึกเสียดาย เขามองโทรศัพท์ข้างนรมนที่ยังดังอยู่ตลอด กำลังจะไปหยิบมา แต่นรมนไวกว่าเขาหนึ่งก้าว แล้วกดรับโทรศัพท์

“รเมศ？”

จินตนาการและฝันหวานทั้งหมดของนรมนดับสูญไปทันทีเมื่อมองเห็นสายโทรศัพท์ของรเมศที่โทรเข้ามา

เมื่อกี้เธอเลอะเทอะฟุ้งซ่านเกินไปแล้ว！

ทำไมถึงยังมีความคิดเพ้อฝันแบบนั้นกับบุริศร์อยู่นะ？

นรมนรีบลุกขึ้นนั่ง ถึงแม้จะลำบาก แต่ก็ปฏิเสธความช่วยเหลือและสัมผัสของบุริศร์ไปแล้ว กดปุ่มรับโทรศัพท์

เสียงของรเมศก็แผ่กระจายออกมาทันที

“แคทเธอรี เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม？ฉันได้ยินว่าเธอเกิดอุบัติเหตุในประเทศ ตอนแรกฉันวางแผนว่าจะไปดูเธอ แต่ว่าทางนี้เกิดเรื่องเกี่ยวกับกมลนิดหน่อย ฉันห่างไม่ได้”

เสียงของรเมศเร่งรีบ ความเป็นห่วงเป็นใยนั้นทำให้บุริศร์ที่อยู่ด้านข้างไม่ผ่อนคลายอย่างมาก

เวลานี้นรมนไม่มีเวลามาคิดพิจารณาใบหน้าและอารมณ์ของบุริศร์ เพียงแค่ได้ยินว่ากมลอาการไม่ดี นรมนลุกลี้ลุกลนไปหมดทั้งตัว

“กมลเป็นยังไงบ้าง？อาการหนักใช่ไหม？”

“เธอไม่ต้องกังวลนะ ตอนนี้กมลไม่เป็นอะไรแล้ว เพียงแต่ยังอยู่ห่างไม่ได้ เธอทางนั้น……“

“ฉันไม่เป็นอะไร ไม่ต้องเป็นห่วงฉัน รเมศ ฉันแค่ได้รับบาดเจ็บที่ขาขวา พักฟื้นอีกไม่กี่วันก็ดีขึ้นแล้ว คุณตั้งใจดูแลกมลให้ดีก็พอดี”

ทั้งใจนรมนตอนนี้มีแต่กมล

เธออยู่ห่างจากลูกสาวเป็นหมื่นไมล์ อยู่ดูแลเธอข้างกายก็ทำไม่ได้ ความรู้สึกที่กัดเซาะหัวใจคนไม่ได้เป็นแม่ไม่มีวันเข้าใจหรอก

บุริศร์มองไปยังตาคู่แดงก่ำของนรมน ท่าทางคับอกคับใจนั่น ไฟร้อนนิรนามก็ปะทุขึ้นทันที

เธอคือผู้หญิงของเขา！แต่ตอนนี้เพราะว่ารับสายโทรศัพท์จากชายอื่นทำให้ท่าทางคับอกคับใจแบบนี้ขึ้น ตกลงเธอกับรเมศเป็นอะไรกัน？

รเมศยังมีเรื่องอยากพูดกับนรมน แต่โทรศัพท์ถูกบุริศร์แย่งไป พูดเสียงเย็นชา“ประธานรเมศดูแลคนในครอบครัวอย่างสบายใจเถอะครับ ส่วนนักออกแบบแคทเธอรี ทางนี้มีผมอยู่นะ ผมจะดูแลเธอเป็นอย่างดีแน่นอน”

“บุริศร์ คุณทำอะไรน่ะ？เอาโทรศัพท์คืนฉันมานะ！”

นรมนกังวลเรื่องกมล ยังอยากคุยกับรเมศอีกมาก ถ้าเป็นไปได้ เธอยังอยากพูดกับลูกสาวด้วยสักสองสามประโยค แต่คิดไม่ถึงว่าโทรศัพท์จะถูกบุริศร์แย่งไปแล้ว

ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงได้น่าเกลียจขนาดนี้？

บุริศร์ไม่สนใจว่าตอนนี้นรมนคิดยังไง ความหึงหวงทำให้เขาสูญเสียการควบคุม ยังไม่ทันรอรเมศพูดต่อ เขาก็กดตัดสายทิ้งทันที หลังจากนั้นก็ปิดเครื่องโทรศัพท์ไปแล้ว

นรมนไฟลุกทันที

“บุริศร์ คุณเป็นโรคเหรอ？นั่นมันโทรศัพท์ฉัน นั่นคือเจ้านายของฉัน เพื่อนของฉัน คุณมีสิทธิ์อะไรมาวางโทรศัพท์ฉัน？”

ตอนนี้นรมนเหมือนกับแมวที่ถูกคนเหยียบหาง ทั้งตัวเต็มไปด้วยเจตนาร้าย สายตาคุ้นเคยที่สาดแพร่กระจายออกมานั้นก็เหมือนกับดาบแหลมคมหนึ่งเล่มแทงเข้าที่กลางทรวงอกของบุริศร์

“มีสิทธิ์อะไรใช่ไหม？วันนี้ฉันจะบอกเธอให้ว่าฉันมีสิทธิ์อะไร！”

บุริศร์ยอมรับว่าถูกกระตุ้นเข้าแล้ว

เขาถือนรมนเป็นภรรยาของตัวเองมาตลอด ต่อให้ตอนนี้ใบหน้าเธอเปลี่ยน ต่อให้ตอนนี้เธอไม่อยากยอมรับตัวตนของเธอ แต่เธอเปลี่ยนไม่ได้คือสถานะภรรยาบุริศร์ของเขา！

เธอคนเดียวหายไปไร้ข่าวคราวมาห้าปี ตอนนี้กลับมาแล้ว คาดไม่ถึงว่าเธอจะมากุ๊กกิ๊กกับชายอื่นต่อหน้าเขา เธอคิดว่าบุริศร์เขาเป็นคนใจกว้างมากขนาดนั้นเลยจริงๆใช่ไหม？

บุริศร์จับนรมนดึงเข้ามา แล้วจูบลงโดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น

ริมฝีปากเชอรี่นั้นที่เขาคิดถึงมานานและนานมาก นานจนปวดไปหมดทั้งใจ แต่ผู้หญิงไร้หัวใจคนนี้ กลับมาเล่นซ่อนหากับเขาแล้วทิ้งไป ตอนนี้ยังคิดจะไปยั่วแหย่ผู้ชายคนอื่นอีกเหรอ？

เขาไม่อนุญาต！

ได้รับแรงกระตุ้นอย่างรุนแรงของบุริศร์ นรมนสู้ไม่ไหว อีกทั้งยังไม่ทันได้ระวังตัว ช่วงเวลาที่ถูกบุริศร์จูบเข้านั้น ทั้งสองคนชะงักไป

ความรู้สึกที่คุ้นเคยนั้น ความรู้สึกแบบนั้นราวกับว่าหัวใจและจิตวิญญาณไหลแผ่ไปทั่วร่างกาย กระจายไปทั่วทั้งแขนและขา

บุริศร์จำกลิ่นของนรมนได้！

ต่อให้เธอกับใบหน้าก่อนไม่เหมือนกัน ต่อให้เธอไม่ยอมรับตัวตนที่เธอเคยเป็น แต่ว่าเขาจำได้ไม่ผิดแน่

นี่คือภรรยาของเขา！

บุริศร์จูบนรมนอย่างโลภมาก อยากที่นำความคิดถึงทั้งหมดห้าปีที่มีส่งผ่านจูบนี้ไปให้นรมน

นรมนตกใจในตอนเริ่ม สิ่งที่ตามมาจากนั้นคือเหตุการณ์ไฟไหม้เมื่อห้าปีก่อนครั้งนั้น รวมทั้งท่าทางป่วยขั้นอันตรายทุกครั้งของกมล

ผู้ชายคนนี้ไม่คู่ควรกับความจริงใจของเธอเลยสักนิด！

เขาไม่คู่ควร！

นรมนผลักบุริศร์ไม่ออก เลยกัดเข้าอย่างแรงด้วยความโมโห

“โอ๊ย——”

บุริศร์รู้สึกเจ็บที่ลิ้น ปล่อยนรมนออกอย่างไม่รู้ตัว ตามด้วยตบเข้าที่หน้าอย่างดัง

“บุริศร์ คุณมันเลว！”

นรมนรู้สึกได้เพียงว่ามือชา และเหมือนจะชาไปทั้งแขนแล้วด้วย แต่เห็นได้ว่าการตบครั้งนี้แรงขนาดไหน

อย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด หน้าบุริศร์บวมขึ้นมาแล้ว

แต่บุริศร์กลับเหมือนว่าไม่รู้สึก เขามองนรมน มองไปที่สายตาเกลียดชังของเธอ นึกถึงตอนเมื่อกี้ที่เธอรับสายโทรศัพท์ของรเมศอย่างรีบร้อนกับเสียงที่อ่อนโยนคำพูดละมุนละไม หัวใจของเขาถูกแผดเผาอย่างทรมาน

“ฉันเลว！ไม่ว่าเธอต้องการจะทำอะไร ต้องการอะไรจากฉัน เพียงแค่เธอเอ่ยปากฉันก็จะให้เธอทั้งหมด แต่ว่าฉันจะไม่ให้เธอไปไหนทั้งนั้น จะไม่แน่ๆ！”

บุริศร์พูดจบก็ลุกออกไป

ประจวบกับพฤกษ์ที่รีบเข้ามาพอดี และชนเข้าไปที่หน้าอกของบุริศร์เข้า

“ประธานบุริศร์ หน้าท่าน……”

“ยุ่ง！”

บุริศร์ค้อนใส่เขาไปหนึ่งที แล้วหมุนเท้าเดินออกไปจากห้องคนไข้

อากาศภายในห้องเหมือนจะยังมีกลิ่นของบุริศร์หลงเหลือไว้อยู่ แต่นรมนปฏิเสธตัวเองในการตกอยู่ในห้วงความสุขของคำพูดของบุริศร์

บุริศร์คนก่อนไม่มีทางพูดแบบนี้กับเธอแน่ ดังนั้นตอนนี้ที่บุริศร์พูดกับเธอแบบนี้ ก็เพราะว่าเธอคือนักออกแบบของบริษัทHJกรู๊ปจำกัด เพราะว่าเขาต้องการใช้อำนาจของตัวเองกับบริษัทHJกรู๊ปจำกัดเพื่อจะสร้างความสัมพันธ์ระหว่างประเทศให้กับบริษัทฮัวยูกรุ๊ปจำกัดใช่ไหมล่ะ？

เป็นแบบนี้แน่นอน！

ไม่อย่างงั้นบุริศร์จะพูดกับผู้หญิงแปลกหน้าคนนึงแบบนั้นได้ยังไงกัน？

ถึงแม้เธอจะทำตัวให้เขาสงสัยเพื่อดึงดูดเขา แต่เธอรู้ชัดกว่าใครว่าหัวใจของบุริศร์นั้นเย็นชาขนาดไหนแข็งขนาดไหน

เธอเคยใช้เวลาถึงสามปีแต่ไม่ได้ช่วยเพิ่มความร้อนให้กับหัวใจของเขาขึ้นมาเลย ขนาดชีวิตลูกของตัวเองแท้ๆยังไม่มีค่าพอที่จะทำให้เขามีความสงสารต่อเธอเลยแม้แต่น้อย ตอนนี้จะเป็นไปได้ยังไงกันเพียงเพราะสงสัยและข้อน่าสงสัยเล็กน้อยก็ดึงดูดบุริศร์ได้แล้วเหรอ？

นรมนยิ้มเยาะขึ้นมา แต่ในตามีน้ำตาเต็มอยู่

ที่แท้ก็ได้รู้ว่าช่างเป็นเรื่องที่ยากมากเหลือเกินที่จะเข้าถึงใจชายที่ตัวเองใช้แรงทั้งหมดที่มีไปรักช่างเป็นเรื่องที่ทำลายหัวใจเหลือเกิน ที่น่าเศร้าที่สุดก็คือเขาไม่เคยรักเธอเลย แล้วต่อให้ตอนนี้มาดีกับเธอมากเป็นร้อยเท่า ก็เพียงเพราะสถานะของเธอในตอนนี้ก็เท่านั้น

ผู้ชายเป็นอย่างที่คิดกันหมดจริงๆ！

นรมนเช็ดน้ำตาของตัวเอง แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดเครื่องอีกครั้ง หลังจากเปิดเครื่องเสร็จก็โทรหารเมศอย่างเร็ว

รเมศรับทันทีที่โทรติด

“แคทเธอรี เขาไม่ได้ทำให้เธอลำบากใจใช่ไหม？”

“ไม่หรอก สำหรับเขาแล้ว ตอนนี้ฉันก็แค่คนแปลกหน้าคนนึง รเมศ กมลเป็นยังไงบ้าง？อาการป่วยหนักขึ้นใช่ไหม？”

นี่คือสิ่งที่นรมนกังวลใจอยู่ตลอด

รเมศยิ้มแล้วพูด“ไม่หรอก กมลแค่มีอาการหายใจลำบาก ตอนที่ผมได้ข่าวว่าเธอเกิดอุบัติเหตุ ผมรีบมากเลยนะ สั่งให้เลขาจองตั๋วไว้แล้วเรียบร้อย แต่เพราะว่าผมรีบไม่ได้อยู่ข้างกมลตอนก่อนออกเดินทาง เลยทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ ดังนั้นผมเลยกลับมาแล้ว คุฯสบายใจเถอะ ตอนนี้กมลดีมากเลยล่ะ”

“ฉันวีดีโอกับเธอได้ไหม？”

“ได้สิ แต่บุริศร์ไม่อยู่เหรอ？”

รเมศกังวลเล็กน้อย

“เขาออกไปแล้ว พฤกษ์มีธุระต้องการพบเขามาก ฉันอยากดูกมล”

“ได้ คุณรอแป็ปนะ”

รเมศวางสาย แล้วต่อสายวีดีโอคอลในวีแชทมา นรมนกดรับอย่างรวดเร็ว

วีดีโอจากฝั่งนั้นปรากฏภาพของเด็กผู้หญิงอายุประมาณสี่ขวบขึ้นมา

เด็กผู้หญิงหน้าสะสวย ราวกับตุ๊กตา แต่สีผิวนั้นขาวซีดเกินไป ทำให้คนที่เห็นกลุ้มใจ

“กมล”

“มามี้！”

เสียงของกมลอิดโรย แต่ก็นำมาด้วยความตื่นเต้นและมีความสุข

“มามี้ มามี้กับพี่ไปไหนกัน？พ่อบุญธรรมบอกว่ามามี้ไปต่างประเทศกัน ทำไมถึงไม่พากมลไปด้วยล่ะคะ？”

กมลกอดตุ๊กตาแพนด้าสีเทา พิงอยู่บนเตียง ปากเล็กเบะลง หน้าไม่พอใจ

นรมนรู้สึกใจแตกสลาย

“มามี้กับพี่ชายมาที่นี่ทำงานค่ะ ยังต้องอยู่ที่นี่สักพักถึงจะกลับ พอกลับไปแล้วมามี้จะเอาของเล่นกลับไปให้กมล ของอร่อยด้วยดีไหมคะ？”

“มามี้ไม่พาหนูไปด้วย เป็นเพราะสุขภาพหนูไม่ดีใช่ไหมคะ？”

อารมณ์ของกมลดาวน์ลง น้ำตาที่เอ่อล้นในดวงตาคู่นั้นแวววาวเป็นประกาย

“ไม่ใช่ค่ะไม่ใช่ มามี้มาทำงานจริงๆ ถ้าไม่เชื่อลูกถามพ่อบุญธรรมได้เลยนะ กมล มามี้คิดถึงลูกมากนะ แล้วก็รักลูกมากด้วย รอมามี้กลับไปแล้ว อาการป่วยของลูกดีแล้ว ถ้าตอนนั้นมามี้จะพาลูกเที่ยวรอบโลกเลย ลูกอยากไปที่ไหน มามี้จะพาลูกไปที่นั่นดีไหมคะ？”

นรมนไม่อยากร้อง เธอไม่อยากให้ลูกสาวเห็นท่าทางปวดร้าวใจของตัวเอง แต่จมูกกลับฟึดฟัดอย่างอดไม่ได้

ถ้าหากว่าห้าปีก่อนเธอได้รู้จักกับความไร้เมตตาของบุริศร์เร็วกว่านี้อีกหน่อย ล้มเลิกความรักที่สิ้นหวังนี้ได้เร็วกว่านี้อีกหน่อย ลูกของเธอก็คงจะไม่ต้องพบเจอกับความยากลำบากอย่างนี้ใช่ไหม？

เพียงแค่นึกถึงกมลที่นอนอยู่แต่ในโรงพยาบาลตั้งแต่เกิด สี่ปีแล้ว แม้กระทั่งสวนสนุกเธอก็ไม่เคยได้ไปเธอหัวใจผู้เป็นแม่คนนี้เจ็บปวดจนแทบจะทนไม่ไหว

กมลเห็นน้ำตาในตาของนรมน ก็ยิ้มแล้วพูดขึ้นทันทีอย่างรู้ความ “มามี้ มามี้ทำงานอย่างสบายใจเถอะ หนูจะอยู่เป็นเด็กดีรอมามี้กับพี่กลับมา ถึงตอนนั้นหนูจะออกไปเที่ยวด้วยกันกับพี่”

“โอเค！กมลต้องเชื่อฟังพ่อบุญธรรมนะ มามี้ต้องไปทำงานแล้ว”

“บ๊ายบายค่ะมามี้！”

กมลมองไปที่นรมนแล้วโบกมือ

นรมนกลัวว่าตัวเองจะร้องไห้ออกมา เลยรีบตัดสายวีดีโอ แต่แล้วน้ำตาก็ร่วงลงมาอยากอดไว้ไม่อยู่

แต่แล้วตอนนี้ บุริศร์ก็ผลักประตูแล้วเดินเข้ามา

อัพเดทครั้งหน้า วันที่21 ธ.ค. 2019

จะมาในเร็วๆนี้ โปรดอดใจรอก่อน