บทที่ 3 เคลิบเคลิ้ม

ณ ห้างหรูใจกลางเมือง

“เอาอะไรเพิ่มอีกไหมคะ”

น้ำเสียงอบอุ่นเอ่ยถามหลังจากเห็นฉันเพิ่งวางช้อนส้อม

“ไม่แล้วค่ะ เฮียทิศล่ะคะเอาอะไรเพิ่มไหม...??”

“ไม่แล้วเหมือนกันค่ะ งั้นเราเช็กบิลกันเลยไหม นี่หนังก็ใกล้จะฉายแล้วด้วย” คนตัวโตพูดพร้อมกับมองนาฬิกาหลักสิบล้านที่อยู่ตรงข้อมือ

กระทั่งเวลาผ่านไปจนหนังจบ...

“สนุกไหมคะ...” (^-^) เฮียทิศถามฉันก่อนที่เขาจะส่งมือมาขยี้ผมนุ่มยาวสลวยเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู

“สนุกมากเลยค่ะ ว่าแต่เฮียทิศเถอะค่ะ มาดูหนังที่ลูกจันอยากดูสนุกไหม ลูกจันรู้นะคะว่าเฮียทิศไม่ชอบหนังแนวนี้”

“สนุกซิคะ” (^-^)

“สนุกจริงหรอคะ ไม่ใช่พูดเอาใจลูกจันนะ เพราะว่าลูกจันเห็นแต่เฮียทิศ...” ฉันที่กำลังเจื้อยแจ้วถึงกับหยุดปากเพราะกลัวหลุดพูดในสิ่งที่น่าอายออกไป

“เห็นแต่อะไรหรอคะ...หืมมมม ~~” คนตรงหน้าหันมาทำตาเจ้าเล่ห์ใส่ทันที จนฉันที่หน้าร้อนผ่าวถึงกับกลอกตาหลุกหลิกไม่หยุด

“มะ...ไม่มีอะไรค่ะ” ฉันก้มหน้างุดไม่กล้าเงยหน้าขึ้นไปมองสายตาชวนวูบวาบนั้นเลย

“บอกเฮียมานะคะ มีความลับกับเฮียหรอ เฮียเสียใจนะ” คนตัวโตที่มักจะรู้จุดอ่อนฉันดีใช้คำพูดที่ฉันต้องยอมเขาเสียทุกครั้งไป