บทที่ 6 ความรู้สึกของควินต์

ควินต์~

ผลัวะ!

เสียงไม้ฝาดลงมาบนแผ่นหลังกว้างอย่างหนักหน่วงโชคดีที่ร่างสั่นเทาราวกับลูกนกอยู่ในอ้อมกอดผมได้ทันเวลาไม่เช่นนั้นเขาคงไม่ปลอดภัย ผมวิ่งเข้ามาราวกับว่ามีปีกบนเท้าทั้งที่ยืนดูเหตุการณ์เงียบ ๆ ก็ดีอยู่แล้วทว่าในใจอยากรู้นักว่าเขาจะอดทนได้สักกี่น้ำกัน

แม้ว่าความรู้สึกและการกระทำของผมมันช่างขัดแย้งกันอย่างสิ้นเชิง ผมรู้สึกกระวนกระวายใจทุกครั้งที่เห็นเขาผู้นั้นเผชิญกับสิ่งอันตรายราวกับว่าสิ่งสำคัญกำลังจะถูกทำลายด้วยมือผมเอง ผมยิ่งเกลียดความสกปรกจนเข้ากระดูกดำแต่วินาทีนั้นผมกับโอบกอดเขาไว้โดยไม่รังเกียจเลยสักนิด ก่อนจะผงะออกจากเขาอย่างรวดเร็ว

"ขะ..ขอโทษครับคุณควินต์"คนงานทิ้งไม้ลงทันทีด้วยความหวาดกลัว

"ไสหัวไป!!"น้ำเสียงราบเรียบแต่ดูน่าเกรงขามเอ่ยขึ้นทั้งที่แววตายังคงจ้องมองคนเบื้องหน้าที่ก้มต่ำอย่างหวาดหวั่น

"ค่ะ..ครับ/ค่ะ" ทุกคนต่างแยกย้ายกันไปคนละทิศละทางด้วยความตกใจ

"เป็นอะไรหรือเปล่า"

"..."

ใบหน้าเรียวแหงนหน้าขึ้นมองผมดวงตาคู่นั้นเอ่อล้นไปด้วยน้ำใสมันทำให้ผมแทบหายใจไม่ออกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"ยืนนิ่งทำบ้าอะไร สู้สิ?"เสียงเข้มเอ่ยขึ้นด้วยความไม่พอใจ

" ผมทำไม่ได้....ผมต้องชดใช้" คำตอบอันแผ่วเบาของเขา ทำให้อีกคนเจ็บปวด

"นายมัน จริง ๆ เลย"

"ข้อตกลงของเรายังเหมือนเดิมใช่ไหมครับ" น้ำเสียงสั่นเครือเอ่ยขึ้น

"โธ่โว้ย! มานี่" ชายหนุ่มกระชากแขนร่างเล็กสุดแรงเดินตรงไปยังห้องอาบน้ำอันกว้างขวางของตนเอง ซึ่งเป็นที่สงวนของเขาแต่เพียงผู้เดียวเท่านั้น โดยไม่ทันสังเกตเห็นพ่อบ้านที่กำลังมองเห็นเหตุการณ์ทุกอย่าง ใบหน้าเผยยิ้มกรุ้มกริ่มออกมาอย่างปลื้มใจคล้าย ๆ ว่าได้รับของขวัญชิ้นใหญ่

"ทำร้ายเขาเองดันมาเจ็บเองซะงั้น จริง ๆ เลย"

อ่างอาบน้ำขนาดใหญ่พอ ๆ ให้คนสองคนแช่ตัวได้ทั้งวันร่างสูงจัดเตรียมทุกอย่างเองกับมือกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของสบู่เตะเข้าจมูกโด่งเป็นกลิ่นดอกกุหลาบที่ชื่นชอบ มือหนายังคงตีฟองจนกระจายไปทั่วอ่างอาบน้ำ ร่างเล็กสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ เมื่อเขาปลดกระดุมเสื้อเผยให้ร่างกายอันกำยำ

"คุณจะทำอะไร?"

"อาบน้ำไง หรือจะอยู่แบบนี้ก็ได้! แต่เหม็นฉิบ"

ร่างอันเปลือยเปล่าลงไปแช่ในอ่างอาบน้ำอย่างสบายอารมณ์ ทิ้งให้เขายืนนิ่งทว่าด้วยท่าทาง เก้ๆ กังๆ ทำให้ชายหนุ่มเลิกคิ้วชนกันดวงตาคมเพ่งมองร่างเล็กอย่างขุ่นเคืองเล็กน้อย

"ถอดเสื้อผ้า แล้วลงมาซะ! เดี๋ยวพ่อบ้านนำเสื้อผ้าตัวใหม่มาให้ " น้ำเสียงแข็งกระด้างทำให้อีกคนยอมแต่โดยดี ชายหนุ่มรับรู้ถึงความอบอุ่นเมื่อร่างกายทั้งคู่กระทบกันด้วยความบังเอิญ ถึงอ่างอาบน้ำจะกว้างมากพอ แต่เมื่อผู้ชายสองคนลงไปด้วยกัน เนื้อหนังย่อมเบียดเสียดกันเป็นเรื่องธรรม

"ขอบคุณ ที่ช่วยผมไว้" น้ำเสียงเหนื่อยๆ กล่าวขอบคุณอย่างซาบซึ้งใจราวกับว่ายังมีความดีซ่อนอยู่ในตัวเขาผู้นี้ ไม่มีแม้เสียงตอบรับแต่อย่างใด ภีมจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพบุตรด้วยความชื่นชม พลันสายตาสังเกตเห็นครีมอาบน้ำกลิ่นกุหลาบที่น่าสนใจ

"กลิ่นกุหลาบ ของแบรนด์อะไรกัน" ชายหนุ่มค่อย ๆ โน้มตัวไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง ใช้มือคว้าขวดครีมอาบน้ำไว้ได้เผยยิ้มกว้างออกมาอย่างลืม

"คิดอาจจะเป็นขโมยแล้วเหรอ"

เสียงเข้มดังขึ้นสายตาของทั้งคู่สบตากันด้วยความบังเอิญก่อนที่ชายตัวสูงร่างกำยำจะดึงคนตัวเล็กเข้ามาแนบชิดอกกว้างและกอดจูบอย่างอ่อนหวานริมฝีปากนั้นช่างอ่อนโยนและบริสุทธิ์เหมือนสายลมเย็นในฤดูใบไม้ผลิ มือบางนั้นเผลอสัมผัสร่างกำยำอย่างลืมตัว ความร้อนแผ่ซ่านไปทั้งตัวเหมือนกำลังเริ่มต้นบทรักอันเร่าร้อนอีกครั้ง