5 ตีตราจอง

“ฉันจะประมูลเธอเอง... ยี่สิบร้านพอมั้ย” คำประกาศกร้าวของตุลธรทำเอาเอมิกาเบิกตากว้าง ร่างบางสั่นสะท้านด้วยความโกรธระคนอับอาย

“คุณ...คุณรู้เรื่องนี้ได้ยังไง!”

เมื่อความลับถูกเปิดโปง เอมิกาจึงจำใจเล่าความจริงทั้งหมดให้เขาฟังด้วยหยาดน้ำตา ตุลธรนิ่งฟังด้วยใบหน้าเรียบเฉย ทว่าแววตาเข้มขึ้นด้วยความแค้นเคืองเพื่อนรัก เขาจัดการต่อสายหาลูกน้องคนสนิททันที สั่งการด้วยเสียงเฉียบขาดให้ลากคอแทนไทมาจากสนามบินให้ได้ ก่อนจะหันมาจัดการแม่กวางน้อยตรงหน้าต่อ

“ไอ้แทนบอกว่าห้าทุ่มคืนนี้เธอมีนัดประมูล บอกชื่อเว็บมา ฉันจะลงประมูลด้วย!”

แม้จะตกใจแต่เอมิกาก็ถูกความดุดันและคำข่มขู่ของเขาต้อนให้มุม เธอจำต้องส่งสมาร์ตโฟนให้เขาดูหน้าเว็บไซต์ของเอเจนซี่อย่างเลี่ยงไม่ได้

ตุลธรไม่รอช้า เขาพาเธอออกจากบาร์มุ่งตรงสู่คฤหาสน์หรูส่วนตัวทันที บรรยากาศภายในห้องทำงานที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงคลิกเมาส์และจังหวะหัวใจที่เต้นรัวของคนสองคน จนกระทั่งเวลาล่วงเลยผ่านห้าทุ่ม ตุลธรกระตุกยิ้มอย่างผู้ชนะ เมื่อตัวเลขสุดท้ายจบลงที่ 25 ล้านบาท

“เรียบร้อย... คราวนี้เธอก็เป็นของฉันโดยสมบูรณ์” เขาละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ หันมาจ้องมองร่างบางที่นั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟาด้วยแววตาเจ้าเล่ห์และรุ่มร้อน

“ฉันโอนเงินผ่านระบบเรียบร้อยแล้ว หักเปอร์เซ็นต์เอเจนซี่เสร็จเมื่อไหร่เงินคงเข้าบัญชีเธอ... และคืนนี้ ฉันควรจะได้พิสูจน์สินค้าให้คุ้มกับเงินที่จ่ายไป เธอพร้อมมั้ย”

ตุลธรขยับกายเข้าไปหาช้าๆ ท่าทางคุกคามนั้นทำให้เอมิกาสะดุ้งเฮือก เธอรวบรวมความกล้าเงยหน้าขึ้นขอร้องทั้งน้ำตา

“ได้โปรด... ฉันยังไม่พร้อมค่ะ ตอนนี้แม่ฉันยังป่วยหนักอยู่ในโรงพยาบาล ฉันไม่มีอารมณ์จะทำเรื่องแบบนั้นจริงๆ ขอเวลาให้ฉันหน่อยได้มั้ยคะ”

ความเปราะบางและสายตาเว้าวอนนั้นทำให้หัวใจที่เคยแข็งกระด้างของเพลย์บอยหนุ่มอ่อนวูบลงอย่างน่าประหลาด เขาจ้องมองใบหน้าสวยอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ

“ก็ได้... ฉันจะให้เวลาเธอ แต่อย่าคิดเบี้ยวแบบไอ้แทนเด็ดขาด” เขาพ่นลมหายใจทิ้งพลางแค่นยิ้ม

“และเธอต้องมาพักอยู่กับฉันที่นี่เท่านั้น เข้าใจมั้ย” เอมิกาพยักหน้ารับอย่างจำยอม แม้ในใจจะค่อนขอดว่าเขาก็คงเหมือนผู้ชายคนอื่นๆ ที่หวังเพียงร่างกายของเธอ แต่การรอดพ้นจากการเสียตัวในค่ำคืนนี้ได้ก็นับว่าโชคดีที่สุดแล้ว

“แม่เธอป่วยเป็นอะไร” ตุลธรถามขึ้นขณะที่เดินนำเธอไปส่งที่ห้องนอน ที่เพิ่งสั่งให้คนแม่บ้านจัดเตรียมไว้

“มะเร็งรังไข่ค่ะ...” เธอตอบเสียงแผ่ว ตุลธรชะงักเท้า เขาหันมามองเธอด้วยสายตาที่อ่านยากขึ้น

“พรุ่งนี้พาฉันไปเยี่ยมแม่เธอหน่อยสิ”

เอมิกาขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ ‘เขาจะไปทำไม? หรือกลัวว่าเธอจะโกหกเรื่องแม่ป่วย?’ แต่เมื่อสบเข้ากับดวงตาคมปลาบที่จ้องเขม็งราวกับจะจับผิด เธอจึงได้แต่ตอบรับเบาๆ

“ค่ะ...”

เมื่อแผ่นหลังกว้างเดินพ้นประตูไป เอมิกาก็ทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่มพลางถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ทว่าความสงบก็อยู่ได้ไม่นาน ตุลธรเดินกลับเข้ามาอีกครั้งพร้อมกับชุดนอนของเขาในมือ

“คืนนี้ใส่ชุดของฉันไปก่อน เธอไม่ได้เตรียมอะไรมาเลยนี่...”

เขายื่นเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งให้เธอ สายตาคมปลาบกวาดมองร่างบางพลางจินตนาการถึงผิวขาวเนียนภายใต้ผ้าบางเบาของเขา จินตนาการนั้นทำให้เขารู้สึกร้อนวูบที่ลำคอ จนต้องรีบหมุนตัวออกไปจากห้องก่อนที่ความอดทนจะสิ้นสุดลง