3 สารภาพมาซะดี ๆ

“บอกความจริงมา...คนสวย” น้ำเสียงของตุลธรทุ้มต่ำ ทว่ามันกลับเย็นยะเยือกจนคนฟังขนลุก เขาขยับใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกับพวงแก้มเนียน กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นเหล้าราคาแพงจากตัวเขา ยิ่งทำให้เอมิการู้สึกเหมือนถูกนักล่าต้อนจนมุม

“คือว่า...” เธอพยายามเค้นเสียงออกมาจากลำคอที่แห้งผาก

“ไอ้แทนมันจ้างให้เธอมาเท่าไหร่!” หญิงสาวหลบสายตาคมกริบที่จ้องจะฉีกร่างเธอเป็นชิ้นๆ

“เล่าทุกอย่างมาให้ละเอียด... เดี๋ยวนี้!” เขาเค้นเสียงสั่ง มือหนาที่โอบไหล่บางอยู่เริ่มเพิ่มแรงบีบเล็กน้อยเป็นการเตือน

“จริงๆ แล้ว... เมื่อก่อนแม่ของเอมมี่เคยเป็นภรรยาลับๆ ของท่านสุพจน์ คุณพ่อของคุณแทนไทค่ะ” เอมิกาสารภาพความจริงออกมาในที่สุด

“คุณแทนไทเป็นพี่ชายบุญธรรมจริง ๆ ค่ะ”

“คำก็พี่ชายสองคำก็พี่ชาย” ตุลธรแค่นยิ้มสมเพช

“ฉันว่าไอ้แทนมันกะจะเอาตัวเธอมาขัดดอก แลกกับหนี้ห้าล้านที่มันติดฉันไว้มากกว่าล่ะมั้ง!”

“เรื่องหนี้สินเอมมี่ไม่รู้เรื่องจริงๆ นะคะ! ที่มาวันนี้พี่แทนแค่ขอร้องให้ช่วยมาอำพี่เล่นๆ ก็เท่านั้น ไม่คิดเลยว่าเขาจะชิ่งหนีไปแบบนี้”

“หึ!...งั้นก็ดี... ในเมื่อมันไม่อยู่ เราคงต้องไปที่นอนนุ่ม ๆ คุยกันสักหน่อยแล้วล่ะ”

“แต่เอมมี่ต้องไปแล้ว!” หญิงสาวโพล่งออกมาด้วยความตระหนก เธอชำเลืองมองนาฬิกาข้อมือด้วยท่าทางลุกลี้ลุกลน เพราะอีกไม่นานจะถึงเวลาสำคัญ... เวลาที่เธอจะต้องประมูลพรหมจรรย์ผ่านเว็บไซต์เพื่อหาเงินมารักษาแม่

“ถ้าเธอกล้าก้าวขาออกจากที่นี่แม้แต่ก้าวเดียว... รับรองได้เลยว่าสมองสวยๆ ของเธอได้กระจุยกระจายอยู่กลางร้านนี้แน่ ๆ” คำขู่ราบเรียบทว่าจริงจังทำให้เอมิกาชะงักกึก เธอจ้องใบหน้าคมเขม็งด้วยความหวาดกลัวผสมตัดพ้อ ก่อนจะจำใจทรุดตัวลงนั่งที่เดิมพลางลอบถอนหายใจยาว

“ดูแล้วเธอก็ไม่ใช่คนโง่นี่นา... ทำไมถึงยอมให้ไอ้แทนมันหลอกใช้ได้ง่ายๆ แบบนี้” เขาถามพลางมองสำรวจเรือนร่างเย้ายวนในระยะประชิดอย่างถือวิสาสะ

“ฉันมีความจำเป็นบางอย่างค่ะ...” เธอตอบเสียงเรียบ พยายามเปลี่ยนสรรพนามเพื่อสร้างระยะห่าง ไม่ยอมเรียกเขาว่าพี่อีกต่อไป

“แปลกดีนะ ผู้หญิงสมัยนี้... ยอมทำทุกอย่างเพื่อเงิน”

“ท่านสุพจน์เคยช่วยเหลือฉันกับแม่ในวันที่ลำบากที่สุด...” เอมิกาเม้มริมฝีปากแน่น

“ฉันก็แค่ตอบแทนเท่าที่พอจะทำได้”

“เรื่องครอบครัวเธอฉันไม่สนหรอก แต่หนี้ห้าล้านที่ไอ้แทนมันเบี้ยวฉัน... เธอจะต้องเป็นคนรับผิดชอบ!”

“แต่ฉันไม่ได้เป็นหนี้คุณนะ! ทำไมฉันต้องชดใช้ด้วย!” หญิงสาวเริ่มหมดความอดทน เธอจ้องตาเขาอย่างไม่ลดละ

“งั้นเธอก็พาฉันไปลากคอพี่ชายของเธอสิ”

“ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าเขาอยู่ไหน! เราไม่เคยเจอกันมาเป็นปีแล้วตั้งแต่ท่านสุพจน์เสีย... จนเมื่อวานพี่แทนติดต่อมา ขอให้ฉันช่วยหลอกคุณ ฉันก็นึกว่าแค่เรื่องสนุกๆ เท่านั้น”

ระหว่างที่บรรยากาศกำลังคุกรุ่นและเสียงถกเถียงเริ่มแรงขึ้น ท่ามกลางความสับสนของเอมิกาที่กังวลเรื่องการประมูลที่ใกล้เข้ามา... จู่ ๆ เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ของตุลธรก็ดังขึ้น