10 ขอเป็นลูกมือ

“คุณบัวจะให้ผมเป็นลูกมือก็ได้นะครับ” ศุภกรณ์เอ่ยเสียงนุ่มกระซิบชิดใบหู ขณะที่มือหนายังวนเวียนอยู่กับการจัดระเบียบปมผ้ากันเปื้อนที่แผ่นหลังบาง บัวแก้วลอบอมยิ้มพึงพอใจในความใกล้ชิดที่ชายหนุ่มมอบให้ โดยที่เธอไม่รู้เลยว่าตอนนี้ศุภกรณ์กำลังพยายามข่มอารมณ์ดิบอย่างหนัก เมื่อสายตาคมกริบเหลือบไปเห็นความชูชันของปทุมถันคู่สวยที่ดันเนื้อผ้าออกมาอย่างชัดเจนทุกครั้งที่เธอหายใจ

“คุณกรณ์ทำเค้กเป็นด้วยเหรอคะ” หญิงสาวเอียงหน้ามาถามพลางเลิกคิ้วอย่างหยอกเย้า

“ไม่เป็นหรอกครับ... แต่ผมพร้อมจะเป็นลูกมือให้คุณบัวบัญชาได้ตามใจชอบเลย”

“แล้วเรื่องไปดูหนังล่ะคะ คุณรีบหรือเปล่า”

ศุภกรณ์ขยับยิ้มพราย สายตาที่จ้องมองเธอเต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้ง

“ที่จริง... ผมก็แค่อยากเห็นหน้าคุณบัวครับ ส่วนเรื่องดูหนังน่ะ มันเป็นแค่ข้ออ้างที่ผมใช้พาตัวเองมาหาคุณก็แค่นั้นเอง” คำสารภาพที่ตรงไปตรงมาทำให้แก้มเนียนของบัวแก้วซับสีระเรื่อ

“ปากหวานจังนะคะ... งั้นเดี๋ยวเราทำเค้กกันเสร็จเรียบร้อย แล้วค่อยออกไปดูหนังกันค่ะ”

“วันนี้วันเกิดใครหรือเปล่าครับ” เขาถามพลางขยับไปยืนพิงเคาน์เตอร์ครัวเพื่อลอบมองกิริยาของเธอ

“เปล่าหรอกค่ะ บัวแค่ชอบทำเป็นงานอดิเรก... เวลาได้ทำอะไรหวาน ๆ มันช่วยให้บัวผ่อนคลาย” เธอตอบพลางก้มลงหยิบถาดไข่ไก่และถุงอุปกรณ์จากชั้นวางด้านล่าง

จังหวะที่เธอก้มลงนั้นเอง ศุภกรณ์ถึงกับลืมหายใจ เสื้อยืดตัวยาวเลิกขึ้นตามแรงขยับเผยให้เห็นกางเกงขาสั้นรัดรูปที่โอบรัดบั้นท้ายกลมมนงามงอนไว้แน่นหนา ผิวขาวผ่องที่พ้นชายผ้าออกมานั้นดูนุ่มละมุนราวกับขนมหวานที่เธอกำลังจะทำ ชายหนุ่มเผลอกลืนน้ำลายเหนียวลงคอ ความรู้สึกรัญจวนใจแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กายจนยากจะดับได้

“เรื่องที่ผมชวนไปดูหนัง... หวังว่ามันจะไม่รบกวนเวลาพักผ่อนของคุณบัวมากเกินไปนะครับ” เขาแสร้งถามด้วยน้ำเสียงเกรงใจ ทั้งที่ในใจอยากจะเปลี่ยนจากดูหนังเป็นอย่างอื่นแทน

“ไม่รบกวนเลยค่ะ วันเสาร์อาทิตย์บัวว่างทั้งวัน ปกติก็ไม่ค่อยได้ออกไปไหนอยู่แล้ว...” บัวแก้วหัวเราะเบา ๆ เสียงหวานนั้นกังวานก้องในครัวที่เงียบสงบ

หญิงสาวเริ่มลงมือหยิบถ้วยและชามผสมออกมาวางเรียงรายอย่างคล่องแคล่ว ท่วงท่าการตอกไข่และการขยับร่างกายของเธอดูเป็นธรรมชาติและแฝงไปด้วยเสน่ห์ทางเพศอย่างน่าดึงดูด ศุภกรณ์ขยับเข้าไปยืนซ้อนข้างหลังเธอ

“คุณบัวดูเชี่ยวชาญมากนะครับ...”

กลิ่นหอมของวานิลลาเริ่มโชยมาปะทะจมูก ผสมปนเปกับกลิ่นกายสาวที่เริ่มร้อนผ่าวจากการขยับตัว บัวแก้วชะงักมือที่กำลังตีไข่ เธอรับรู้ได้ถึงความแข็งแกร่งของร่างกายชายหนุ่มที่ทาบทับอยู่ด้านหลัง ความร้อนจากอกแกร่งซึมผ่านแผ่นหลังของเธอจนขวัญอ่อน

“คุณกรณ์!!!... บัวจะทำงานไม่ถนัดนะคะ ถ้าคุณยังยืนเบียดบัวขนาดนี้” เธอประท้วงด้วยน้ำเสียงที่ไม่ได้จริงจังนัก มิหนำซ้ำยังจงใจเอียงคอเปิดทางให้ชายหนุ่มได้เข้าใกล้มากขึ้น

ศุภกรณ์ยกยิ้มร้าย เขาไม่เพียงไม่ถอย แต่กลับโน้มใบหน้าลงไปจนริมฝีปากเกือบชิดกับซอกคอขาวเนียน