ตอนที่ 5: สัญญาทาส

ตอนที่ 5: สัญญาทาส

แสงแดดยามสายที่ลอดผ่านม่านผืนหนาเข้ามาแยงตา ทำให้คนที่นอนขดตัวอยู่บนโซฟาต้องนิ่วหน้าด้วยความทรมาน

"อูย..."

ลูกหว้าครางในลำคอ รู้สึกเหมือนมีใครเอาค้อนปอนด์มาทุบหัว อาการปวดตุบๆ ที่ขมับเต้นเป็นจังหวะเดียวกับหัวใจ เธอกะพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับโฟกัส ภาพแรกที่เห็นไม่ใช่เพดานห้องนอนเล็กๆ ของเธอที่มีรอยน้ำรั่ว แต่เป็นโคมไฟระย้าดีไซน์โมเดิร์นที่ดูแพงระยับ

ที่นี่ที่ไหน?

เธอดีดตัวลุกขึ้นนั่งทันที... และนั่นคือความผิดพลาด ความวิงเวียนโจมตีจนโลกหมุนติ้ว เธอต้องรีบคว้าพนักโซฟาไว้ยึดเหนี่ยว

เมื่อสายตาเริ่มชิน เธอจึงพบว่าตัวเองอยู่ในเพนท์เฮาส์หรูหราแบบที่เห็นในซีรีส์ ผนังกระจกบานใหญ่เผยให้เห็นวิวเมืองมุมสูง เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นดูมีระดับและ... เต็มไปด้วยกลิ่นอายของผู้ชาย

ความทรงจำเมื่อคืนค่อยๆ ไหลย้อนกลับมาเหมือนภาพตัดต่อ ...ดื่มเหล้าที่บาร์ ...บุกไปหาผู้ชายคนหนึ่ง ...กอดเอวเขา ...และประโยคเด็ดที่ตะโกนใส่หน้าเขาว่า "สอนฉันสิ!"

"เฮือก!" ลูกหว้ายกมือปิดปาก ตาเบิกโพลงด้วยความสยดสยอง หน้าเธอร้อนวูบวาบจนแทบระเบิด

ตาย... ตายแน่ๆ ยัยลูกหว้า เธอทำบ้าอะไรลงไป!

"ตื่นแล้วเหรอ... ยัยขี้เมา"

เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นหูดังขึ้นจากทางด้านหลัง ลูกหว้าสะดุ้งสุดตัว หันขวับไปมองทันที

ออสติน ยืนพิงเคาน์เตอร์บาร์ในชุดลำลองแต่ยังคงความเนี้ยบ เสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมคอ กางเกงสแล็คสีเทา ในมือถือแก้วกาแฟควันฉุย สายตาคมกริบจ้องมองเธอด้วยแววตาตำหนิปนสมเพช

"บะ... บก.!" ลูกหว้าละล่ำละลัก รีบสำรวจเสื้อผ้าตัวเองทันที ยังอยู่ครบ โชคดีที่เมื่อคืนไม่ได้ถอดอะไรออกนอกจากรองเท้า

"ไม่ต้องทำท่าทางหวาดระแวงขนาดนั้น ผมไม่นิยมลักหลับคนเมาที่สภาพเหมือนศพเดินได้หรอกนะ" เขาพูดดักคออย่างรู้ทัน พลางเดินถือแก้วกาแฟมาวางลงบนโต๊ะตรงหน้าเธอ "ดื่มซะ จะได้สร่าง"

"ขะ... ขอบคุณค่ะ" ลูกหว้าหยิบแก้วกาแฟขึ้นมาจิบแก้เก้อ ไม่กล้าสบตาเขา "เอ่อ... เมื่อคืน หว้าต้องขอโทษจริงๆ นะคะที่มารบกวน แล้วก็... ที่พูดจาเลอะเทอะไป"

เธวางแก้วลงแล้วรีบลุกขึ้นยืน "งั้นหว้าขอตัวกลับก่อนนะคะ"

"เดี๋ยว"

คำเดียวสั้นๆ แต่เหมือนมีกรงเหล็กหล่นลงมาขวางทาง ลูกหว้าชะงักขาที่กำลังจะก้าวหนี

"คิดจะหนีงั้นเหรอ?" ออสตินเดินเข้ามาขวางหน้า กอดอกมองเธอด้วยสายตากดดัน "เมื่อคืนคุณเป็นคนท้าทายผมเองนะ คุณบอกให้ผมรับผิดชอบคำพูด แล้วก็ขอร้องอ้อนวอนให้ผมสอน... จำไม่ได้หรือไง?"

"นะ... นั่นมันตอนเมาค่ะ!" ลูกหว้าเถียงเสียงอ่อย "หว้าไม่มีสติ หว้าไม่รู้ตัว..."

"แต่ผมมีสติ และผมจำได้ทุกคำ"

ออสตินขยับเข้าไปใกล้เธออีกก้าว ลูกหว้าถอยหลังหนีจนชนโซฟา เขาโน้มหน้าลงมาจนระดับสายตาเสมอกัน รอยยิ้มมุมปากของเขาดูเจ้าเล่ห์และอันตราย

"ผมตัดสินใจแล้ว... ผมจะรับคำท้าของคุณ"

"คะ?" ลูกหว้าเงยหน้ามองเขาตาค้าง "หมายความว่า..."

"ผมจะสอนคุณ... สอนให้คุณรู้จักความปรารถนา สอนให้คุณเขียนฉากรักที่เร่าร้อนที่สุด แต่..." เขาเว้นจังหวะ นิ้วเรียวยาวเชยคางมนของเธอขึ้นมาบังคับให้สบตา "มีข้อแลกเปลี่ยน"

"ข้อแลกเปลี่ยนอะไรคะ?" ใจของลูกหว้าเต้นแรงระรัว ไม่รู้ว่าเพราะกลัวหรือเพราะสายตาที่จ้องมองมากันแน่

"มันคือ 'สัญญาทาส' ระหว่างครูกับนักเรียน" ออสตินกล่าวเสียงเข้ม

"ข้อที่ 1... คุณต้องเชื่อฟังคำสั่งของผมทุกอย่าง ห้ามเถียง ห้ามขัดขืน ไม่ว่าผมจะสั่งให้ทำอะไร หรือให้หยุดเมื่อไหร่ คุณต้องทำตามทันที"

ลูกหว้ากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "แล้ว... ข้อ 2 ล่ะคะ?"

"ข้อที่ 2... ห้ามถามเรื่องส่วนตัวของผม และห้ามล้ำเส้นความเป็นส่วนตัวเด็ดขาด เราจะเจอกันเฉพาะเวลาเรียนเท่านั้น"

"และข้อที่ 3..." นัยน์ตาของออสตินเข้มขึ้น สื่อความหมายที่จริงจังที่สุด

"ห้ามหลงรักผมเด็ดขาด... นี่เป็นแค่การสอน เป็นแค่บทเรียนทางกาย ห้ามใช้ใจเล่น ถ้าคุณเผลอใจเมื่อไหร่... การสอนจบลงทันที เข้าใจไหม?"

ลูกหว้าเม้มปากแน่น ความรู้สึกท้าทายผุดขึ้นมาในอกอีกครั้ง เขาคิดว่าตัวเองวิเศษมาจากไหนถึงมั่นใจนักหนาว่าเธอจะตกหลุมรัก? ก็แค่หล่อ... แค่รวย... แค่จูบเก่ง (ตามข่าวลือ) ...โอเค ยอมรับก็ได้ว่าเขาน่าสนใจ แต่เธอเพิ่งอกหักมานะ!

"ตกลงค่ะ" ลูกหว้าตอบรับเสียงแข็ง จ้องตาเขากลับอย่างไม่ยอมแพ้ "หว้าจะทำตามทุกอย่าง และรับรองว่า... หว้าไม่มีทางหลงรักคนปากร้าย ใจดำ แถมยังหลงตัวเองแบบคุณแน่นอน!"

ออสตินเลิกคิ้วเล็กน้อย ดูเหมือนจะพอใจกับคำตอบที่อวดดีนั้น

"ดี... ปากเก่งให้ได้ตลอดรอดฝั่งนะ แม่นักเรียนดีเด่น"

เขาผละออกจากเธอ แล้วเดินไปหยิบกุญแจรถ

"ไปล้างหน้าล้างตาซะ วันนี้ผมว่าง... เราจะเริ่ม บทเรียนที่ 1 กันเลย"

"ตอนนี้เลยเหรอคะ!?" ลูกหว้าตาโต

"ใช่... การเรียนรู้ที่ดี ต้องเริ่มจากการ 'จ้องมอง' ให้ทะลุปรุโปร่ง" เขาหันมายิ้มที่มุมปาก "เตรียมใจไว้ให้ดีล่ะ ลูกหว้า... เพราะคลาสของผม ไม่มีคำว่าปรานี"