ตอนที่ 1: ต้นฉบับที่ถูกฉีก

ตอนที่ 1: ต้นฉบับที่ถูกฉีก

เสียงปึกกระดาษหนาหนักกระแทกลงบนโต๊ะกระจกราคาแพง ดังสะท้อนก้องในห้องทำงานที่เงียบกริบราวกับป่าช้า

"ลูกหว้า" สะดุ้งเฮือก ไหล่เล็กที่ลู่ลงอยู่แล้วยิ่งห่อเข้าหากันโดยอัตโนมัติ เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองบุรุษผู้นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่... ผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็น 'เพชฌฆาต' แห่งวงการสิ่งพิมพ์

"ออสติน" บรรณาธิการบริหารหนุ่มไฟแรงผู้มีใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพเจ้าปั้นแต่ง แต่แววตานั้นกลับคมกริบและเย็นชายิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลก เขานั่งไขว่ห้างพิงพนักเก้าอี้หนังสีดำสนิท นิ้วเรียวยาวที่ควงปากกาหมึกซึมราคาแพงหยุดชะงัก ก่อนจะประสานมือวางไว้บนหน้าตัก ท่าทางสงบนิ่งแต่แผ่รังสีคุกคามจนอากาศในห้องเย็นเฉียบลงไปอีกสิบองศา

"นี่คือสิ่งที่คุณเรียกว่า... นิยายรักอีโรติก?"

น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบ แต่ฟังดูเชือดเฉือนยิ่งกว่ามีดโกนอาบน้ำผึ้ง

"คะ... ค่ะ บก." ลูกหว้าตอบเสียงตะกุกตะกัก มือที่วางอยู่บนหน้าตักบีบกันแน่นจนชื้นเหงื่อ "หว้าตั้งใจเขียนมากเลยนะคะ รีเสิร์ชข้อมูลมาแน่นมาก ทั้งทฤษฎีจิตวิทยา ท่าทาง แล้วก็..."

"ทฤษฎี?" ออสตินทวนคำ มุมปากหยักได้รูปยกขึ้นเล็กน้อย คล้ายจะยิ้มแต่ไม่ใช่ยิ้ม มันคือการเยาะหยัน "คุณลูกหว้า... คนอ่านเขาไม่ได้อยากมานั่งอ่านคู่มือวิชาสุขศึกษาหรอกนะ เขาอยากอ่านความปรารถนา

ความกระหาย ความเร่าร้อนที่ทำให้เลือดในกายสูบฉีด... ซึ่งงานของคุณไม่มีสิ่งเหล่านั้นเลยแม้แต่นิดเดียว"

เขาเอื้อมมือไปหยิบต้นฉบับปึกนั้นขึ้นมา แล้วพลิกเปิดไปยังหน้าที่คั่นไว้ด้วยโพสต์อิทสีแดง

"ฉากเลิฟซีนของคุณ..." เขาอ่านบรรทัดหนึ่งด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์ "เขาจูบเธออย่างดูดดื่ม ลิ้นพันกันไปมาเหมือนงูสองตัว..."

ออสตินปิดแฟ้มดัง ปัง! จนลูกหว้าสะดุ้งโหยงอีกรอบ

"เหมือนงู? คุณใช้อะไรคิด เปรียบเทียบได้สยองพองเกล้าขนาดนี้" เขาถอนหายใจยาว พลางถอดแว่นสายตากรอบทองออกวางบนโต๊ะ เผยให้เห็นนัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มที่จ้องมองเธอทะลุปรุโปร่ง "ถามจริงๆ เถอะ... คุณเคยมีเซ็กซ์ หรืออย่างน้อย... เคยจูบกับผู้ชายจริงๆ สักครั้งไหม?"

คำถามตรงไปตรงมานั้นทำให้ใบหน้าของลูกหว้าแดงก่ำลามไปถึงใบหู เธออ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ

"ระ... เรื่องส่วนตัวแบบนั้น มันไม่เกี่ยวนี่คะ จินตนาการสำคัญกว่าความรู้!" เธอเถียงข้างๆ คูๆ ทั้งที่ในใจเต้นรัวเหมือนกลองเพล

"จินตนาการที่ว่างเปล่า ก็เหมือนอาหารที่ไม่มีรสชาติ" ออสตินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงโปร่งภายใต้สูทคัตติ้งเนี้ยบกริบเดินอ้อมโต๊ะมายืนตรงหน้าเธอ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงเจือกลิ่นกาแฟจางๆ ลอยมาแตะจมูกลูกหว้า มันเป็นกลิ่นที่หอมจนน่าหลงใหล แต่ก็อันตรายจนไม่กล้าเข้าใกล้

เขาโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ใช้แขนข้างหนึ่งเท้ากับพนักเก้าอี้ที่เธอนั่งอยู่ เป็นการกักขังเธอไว้กลายๆ ลูกหว้าตัวแข็งทื่อ เผลอกลั้นหายใจเมื่อใบหน้าคมคายเลื่อนเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นจัด

"งานเขียนของคุณมันแห้งแล้ง... จืดชืด... เหมือนอกไก่ต้มที่ลืมใส่เกลือ" เสียงกระซิบของเขาชิดใบหูเธอ "คุณบรรยายฉากร่วมรักได้เหมือนหุ่นยนต์ประกอบร่าง ไม่มีอารมณ์ร่วม ไม่มีความเย้ายวน... ผมอ่านแล้วนอกจากจะไม่เกิดอารมณ์ ยังรู้สึกเหมือนกำลังอ่านคู่มือซ่อมเครื่องซักผ้า"

"บก.!" ลูกหว้าอุทานด้วยความอับอาย น้ำตาแห่งความเจ็บใจเริ่มรื้นขึ้นมาที่ขอบตา

ออสตินผละออก แล้วกลับไปยืนกอดอกมองเธอด้วยสายตาเย็นชาเช่นเดิม

"กลับไปซะ แล้วอย่าส่งต้นฉบับขยะแบบนี้มาให้ผมตรวจอีก จนกว่าคุณจะไปหาประสบการณ์จริงมา... หรือไม่ก็เลิกเขียนแนวนี้ไปเขียนนิทานก่อนนอนเถอะ หน้าตาจืดๆ แบบคุณ น่าจะเหมาะทางนั้นมากกว่า"

คำพูดนั้นเหมือนตบหน้าฉาดใหญ่ ลูกหว้ากำหมัดแน่น เธอลุกขึ้นยืน คว้าต้นฉบับบนโต๊ะมากอดไว้แนบอก มองเขาด้วยสายตาตัดพ้อปนโกรธเคือง

"สักวัน... หว้าจะเขียนฉากเลิฟซีนที่ทำให้บก. ต้องร้องขอชีวิตให้ได้ คอยดู!"

เธอกล่าวทิ้งท้ายด้วยเสียงสั่นเครือ ก่อนจะสะบัดหน้าเดินกระแทกส้นเท้าออกจากห้องไป โดยไม่ทันสังเกตเห็นแววตาของเสือร้ายที่มองตามหลังมา

ออสตินมองประตูที่ปิดลง มุมปากกระตุกยิ้มขึ้นมาวูบหนึ่ง เป็นรอยยิ้มที่อ่านความหมายไม่ออก

"ทำให้ผมร้องขอชีวิตงั้นเหรอ?" เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางหยิบปากกาขึ้นมาหมุนเล่น "หึ... แค่จ้องหน้าผมคุณยังตัวสั่นเป็นลูกนกตกน้ำ... จะเอาอะไรมาทำให้ผมคลั่งได้ ยัยเด็กอนุบาล"