5

“เออ มีอะไรให้ช่วยอีกก็บอกข้าได้” ศักดิ์บอกกับเพื่อนรักที่ห่างหายกันไปนาน

เกรียงไกรหันมายกมือขึ้นโยกศีรษะเด็กสาวเบา ๆ แล้วบอกลา “ปู่ขอตัวก่อนนะ”

“ค่ะ” พิศเพลินรอกระทั่งร่างสูงของเพื่อนสนิทปู่เดินผ่านประตูรั้วที่กั้นระหว่างสวนของปู่เธอและสวนของคนที่เพิ่งเดินจากไป จึงได้หันมาสอบถามข้อมูลเพิ่มเติมจากปู่ “ปู่ไกรเขาจะอยากเอาปุ๋ยไปทำไมเหรอคะ?”

“เห็นว่าจะเริ่มทำสวนสานต่อที่แม่มันทำไว้น่ะ” ศักดิ์เล่าให้หลานสาวฟังอย่างไม่ปิดบัง

“เอ๊ะ! แต่เท่าที่จำได้ ปู่เล่าให้หนูฟังว่าปู่ไกรเขาไปเป็นทหารแล้วก็ไปสร้างครอบครัวที่จังหวัดอื่นไม่ใช่เหรอ?” นั่นคือสิ่งที่เธอจำได้ว่าปู่เคยพูดระหว่างกินข้าวเย็นกันเมื่อปีก่อน ๆ ที่เธอมาเยี่ยมเยียนที่นี่

“ก็เกษียณแล้วน่ะ”

“แล้วปู่ไกรเขาไม่มีครอบครัวเหรอจ๊ะ?”

“เท่าที่รู้ก็เคยแต่งงานมาก่อนนะ พอเมียคนแรกตายก็ครองโสดมายาว ๆ จนเมื่อสองปีก่อนไปตกหลุมรักกับสาวรุ่นลูก แต่ก็โดนเขาหลอกสวมเขา จนต้องซมซานกลับมาบ้านเกิดหลังจากเกษียณนี่แหละ” นั่นคือสิ่งที่ศักดิ์ได้รับการถ่ายทอดมาจากเจ้าตัวอย่างเกรียงไกรเอง

“อ๋อ... อย่างนี้นี่เอง” สรุปก็คือ ‘โสด’ สินะ

“แล้วนี่ทำไมถึงดูอยากรู้เรื่องของไอ้ไกรขนาดนั้นน่ะ ฮึ เรา?” คำถามของปู่ทำให้เด็กสาวต้องกวาดสายตามองนั่นมองนี่ไม่ยอมสบตา

“ก็... แค่ไม่ได้เจอปู่ไกรนาน หนูก็ถามไปตามประสาแหละปู่” เด็กสาวบ่ายเบี่ยง “เดี๋ยวหนูไปทำอาหารเย็นก่อนดีกว่า”

ว่าแล้วพิศเพลินก็ผินหลังเดินไปยังห้องครัวซึ่งอยู่ใต้ถุนบ้าน จัดแจงเตรียมอาหารมื้อเย็นอย่างที่ปากว่า แต่สมองยังคงวนเวียนอยู่กับเรื่องของเกรียงไกรตลอดเวลา

สายตาพราวระยับที่มองมามันทำให้เธอรู้สึกร้อนรุ่มแปลก ๆ แม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่คิดอะไร เพราะเธอคือหลานสาวของเพื่อนรัก แต่เธอนี่สิที่อดคิดไปไกลไม่ได้

ให้ตาย! นี่เธอเป็นโรคใคร่คนแก่หรือไง? นึกว่ามันจะมีแต่โรคใคร่เด็กเสียอีก

แต่... ก็คนแก่น่ากิน น่าขย่มขนาดนั้น มันคงไม่แปลกที่เธอจะรู้สึกอยากทอดกายให้เขาหรอก ร่องรอยรอบดวงตาและตรงหน้าผากที่มันบ่งบอกหลักฐานของการผ่านโลกมามาก มันยิ่งเย้ายวนใจเธอมากขึ้น พิศเพลินอยากจะรู้นักว่า ประสบการณ์ที่ผ่านมาของปู่เกรียงไกรจะทำให้เธอเร่าร้อนได้แค่ไหน

เด็กสาวสะบัดหน้าไล่ความคิดบ้าบอนั้นออกไปจากหัว

หยุดนะพิศเพลิน นั่นเพื่อนปู่นะ ท่องเอาไว้ว่า ‘เพื่อนปู่’ เธอจะเงี่ยนกับเพื่อนของปู่ไม่ได้เด็ดขาด! เด็กสาวพร่ำเตือนตัวเอง ขณะที่พยายามดึงความคิดให้ไปอยู่ที่การเตรียมอาหารเย็น

“นังหนู ช่วยเอากับข้าวไปให้ปู่ไกรเขาหน่อยสิลูก” เสียงของจันทร์ ย่าแท้ ๆ ของเธอดังมาจากในครัว หลังจากที่กินข้าวกินปลากันเสร็จแล้ว จึงนึกได้ว่าบอกหลานให้แบ่งอาหารไว้ให้เพื่อนบ้านอยู่ชุดหนึ่ง

“จ้ะย่า” พิศเพลินรีบวางมือจากจานชามที่นำไปแช่เอาไว้เพื่อเตรียมล้าง แล้วตรงไปยังตู้กับข้าวที่แบ่งอาหารเอาไว้สำรับหนึ่งสำหรับเกรียงไกรตามคำสั่งของปู่กับย่า

ศักดิ์รู้สึกแปลกใจเล็กน้อยกับอาการกระตือรือร้นของหลานสาว ปกติใช้อะไรจะต้องทำหน้างอแล้วบ่นกระปอดกระแปดก่อนจะลุกไปทำได้ แต่กระนั้นก็ไม่เก็บสิ่งนั้นมาใส่ใจ คิดว่าอาจเป็นเพราะหลานสาวดีใจที่ได้เจอเกรียงไกรอีกครั้ง ก็ทั้งคู่เจอกันครั้งล่าสุดตั้งแต่เด็กสาวอายุเพียงแปดขวบ และตอนนั้นเธอก็ติดเกรียงไกรเอามาก ๆ จนคนเป็นปู่แท้ ๆ อย่างเขาอิจฉาไม่ได้ที่หลานดูจะรักเพื่อนมากกว่าปู่อย่างเขา

“รีบไปรีบกลับล่ะ มืดค่ำแล้วงูเงี้ยวมันเยอะ” ศักดิ์ยังไม่วายตะโกนไล่หลังหลานสาวอย่างเป็นห่วง แม้ว่าจะมั่นใจว่าหลานจะไม่มีอันตรายจากผู้คนแน่ ๆ แต่กับสัตว์มีพิษล่ะก็ไม่แน่

“จ้า!” พิศเพลินตะโกนตอบกลับไป แต่สายตามุ่งมั่นอยู่ที่การเดินไปยังบ้านของเกรียงไกรซึ่งอยู่ไม่ห่างออกไป หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นที่จะได้เจอและพูดคุยกับเกรียงไกรอีกครั้ง