ตอนที่3 ทะลุมิติมาพร้อมกัน

องค์รัชทายาทเว่ยจางหมิ่นที่เดินเที่ยวชมตลาดกับคุณหนูจางอวี้หลันอย่างผ่อนคลายและสบายใจ โดยไม่มีเซียวจื่อหลานมารบกวนให้ขุ่นเคืองใจ แต่ว่าเขากลับรู้สึกแปลก ๆ เกิดขึ้นภายในใจ ในเมื่อไม่มีนางมาขัดขวางแล้วเหตุใด เขาถึงไม่มีความสุขอย่างที่ควรจะเป็นกันนะ

นางคงจะคิดได้แล้วสินะว่า สิ่งที่นางทำไปทั้งหมดมันดูไร้สาระและไร้ประโยชน์สิ้นดี เขาไม่มีทางจะเปลี่ยนใจไปชอบนาง การกระทำของนางที่ดูไร้การอบรมจากตระกูลที่ดี นางเที่ยวระรานกลั่นแกล้งคุณหนูจางสารพัด เพียงเพราะรู้ว่าเขามีใจให้กับจางอวี้หลัน

หากว่าเขาไม่เกรงใจบิดาของนางที่เป็นสหายคนสนิทของฮ่องเต้ เขาคงสั่งลงโทษนางไปแล้ว แต่ว่าพอไม่เห็นนางก็ดูแปลก ๆ ไปเหมือนกัน หรือว่าเขาจะคุ้นชินที่มีนางมาคอยตามติดเป็นเงา พอไม่มีนางขึ้นมาเลยรู้สึกว่ามีบางสิ่งบางอย่างขาดหายไป

ส่วนจางอวี้หลันนางเอกของเรื่อง ยามนี้นางคอยสังเกตท่าทีของรัชทายาทอยู่ตลอดเวลา เหตุใดวันนี้เขาถึงเอาแต่เงียบขรึมและมีเรื่องให้คิดอยู่ตลอดเวลา หรือว่าเขาจะคิดถึงนางร้ายเซียวจื่อหลาน

จะเป็นไปได้อย่างไรในเมื่อนางเป็นนางเอกในนิยายที่พระเอกในเรื่องหลงรัก และในตอนจบของนิยาย ยังถูกกำหนดให้เขาและนางก็ได้ครองคู่กันอย่างมีความสุข เขาคงมีเรื่องอื่นให้คิดนางอย่าเพิ่งตีโพยตีพายไปเองจะดีกว่า

แต่ว่าท่าทีของเขาในวันนี้ กลับทำให้นางที่ทะลุมิติมาอยู่ในร่างของนางเอกรู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก พระเอกคงไม่มีทางไปตกหลุมรักนางร้ายได้หรอก ในเมื่อเรื่องราวถูกกำหนดเอาไว้แล้วว่าพระเอกและนางเอกจะได้ครองคู่กันในตอนจบ

จวนชินอ๋อง

หลังจากส่งจางอวี้หลันที่จวนเรียบร้อยแล้ว รัชทายาทเว่ยจางหมิ่นก็แวะมาที่จวนของชินอ๋อง พอมาถึงเขาก็นั่งลงพร้อมถอนใจออกมาอย่างแรง จนชินอ๋องที่นั่งอ่านตำราอยู่ต้องหันมามองเขาอย่างสนใจ

“ถูกคุณหนูเซียวตามตอแยให้รำคาญใจอีกแล้วรึ?”

“วันนี้นางไม่มาแปลกมากเลย ข้ากำลังให้หนิงเจาไปสืบดูว่าเกิดอะไรขึ้น” ชินอ๋องได้ยินก็หัวเราะออกมา

“เจ้านี่ก็แปลกเวลานางมาวุ่นวายเจ้าก็ไม่พอใจ พอนางไม่มาวุ่นวายเจ้า เจ้าก็อยากรู้ว่าเหตุใดนางถึงไม่มา ข้าว่าเจ้าอาจจะชอบนางเข้าให้แล้วกระมัง”

“ไม่มีทางข้าก็เพียงอยากรู้ว่าเหตุใดนางถึงไม่มา หากว่านางตัดใจจากข้าได้แล้วจริง ๆ ข้าจะได้สบายใจ” ชินอ๋องได้ฟังก็ส่ายศีรษะ ก่อนจะหันไปให้ความใส่ใจกับตำราในมือ โดยไม่สนใจเรื่องของรัชทายาทอีก

ไม่นานนักหนิงเจาก็เข้ามารายงาน “ทูลรัชทายาทจากที่กระหม่อมไปสืบมา คุณหนูเซียวจื่อหลานวันนี้ไม่ได้ออกไปไหน แต่พรุ่งนี้นางจะไปไหว้พระกับฮูหยินผู้เฒ่าที่วัดตงซานพ่ะย่ะค่ะ”

รัชทายาทได้ฟังก็พยักหน้ารับรู้ พรุ่งนี้เขารับปากกับคุณหนูจางอวี้หลันว่าจะไปไหว้พระกับนางที่วัดตงซ่านเหมือนกัน นางคงจะไม่คิดเข้าข้างตัวเองว่าเขาตามนางไปหรอกนะ

“พรุ่งนี้เจ้าจะไปไหว้พระที่วัดตงซานหรือไม่?”

“อืม…คงต้องไปเพราะเสด็จย่าให้ข้าไปเป็นเพื่อน” รัชทายาทพอได้ยินเช่นนั้น ก็ระบายยิ้มออกมาอย่างพอใจ หากราชวงศ์ไปไหว้พระด้วยเช่นนี้ หากนางพบเจอเขาอยู่ที่นั่นจะได้ไม่คิดเข้าข้างตัวเองว่า เขาหาเรื่องตามนางไปที่นั่น

จวนตระกูลเซียว

เสนาบดีเซียวเมื่อกลับมาถึงจวนก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นบุตรสาวทั้งสองคน มายืนรอเขาอยู่ที่หน้าประตูจวน นี่มันเกิดอะไรขึ้น! ฟ้าฝนคงจะตกหนักเสียแล้วกระมัง ที่บุตรสาวทั้งสองคนของเขามายืนรอ แล้วพวกนางไปสนิทสนมกันตั้งแต่เมื่อใด ปกติก็ต่างคนต่างอยู่ไม่สนใจกันเลยสักนิด แปลกเกินไปแล้ว

“ท่านพ่อ” จื่อหลานและจื่อลู่รีบเข้ามากอดแขนคนละข้างแล้วพาเดินเข้าไปพร้อมกัน เมื่อมาถึงห้องโถงจื่อลู่ก็รีบเทน้ำชามาให้เขาอย่างเอาใจ

เซียวจื่อหยวนมองท่าทีของพวกนางอย่างแปลกใจ พอเขาหันไปมองมารดา นางก็ส่งยิ้มมาให้อย่างอ่อนโยน แต่แล้วเขาก็ต้องชะงักตกใจเมื่อจื่อหลานและจื่อลู่คุกเข่าลงพร้อมกัน

“ท่านพ่อต่อแต่นี้ไปพวกข้าให้สัญญาว่า จะปรับปรุงตัวเองเสียใหม่ และจะไม่เอาแต่ใจเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้วเจ้าค่ะ”

เมื่อเขาได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้มออกมาด้วยความปลาบปลื้มดีใจ พวกนางเสียมารดาไปตั้งแต่เล็ก ๆ ฮูหยินผู้เฒ่าและเขาช่วยกันเลี้ยงดูพวกนางมาอย่างตามใจ ผลที่ได้จึงเป็นอย่างดีเห็น

ถึงพวกนางจะเอาแต่ใจและร้ายกาจไปบ้าง แต่เขาก็รักดั่งแก้วตาดวงใจ ใครจะว่าอย่างไรเขาไม่ใส่ใจ แต่มาวันนี้สิ่งที่ไม่คาดคิดว่าจะเกิดขึ้นก็ได้เกิดขึ้นแล้ว น้ำตาแห่งความตื้นตันใจและปลาบปลื้มยินดีไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

“ลูกรักขอบใจมาก ขอบใจจริง ๆ”

“ข้าเองก็จะปรับปรุงตัวด้วยเช่นกัน” หญิงชราเอ่ยขึ้นมาอย่างรู้สึกละอายใจ เซียวจื่อหยวนหันมายิ้มขอบคุณให้กับมารดา วันนี้ช่างเป็นวันที่ดีที่สุดของเขาเลย

บ่าวในจวนต่างพากันยืนมองด้วยความดีใจเช่นกัน พวกนางดูมีความตั้งใจจริง นับเป็นโชควาสนาของบ่าว ที่ไม่ต้องมาทนอารมณ์เอาแต่ใจของคุณหนูอีกต่อไป

วันต่อมาที่วัดตงซาน รถม้ามากมายหลายคันเริ่มทยอยเข้ามาจอดยังหน้าวัด เพราะวันนี้เป็นวันขึ้นปีใหม่ ผู้คนจึงนิยมออกมากราบไหว้ขอพรกันเป็นประจำอย่างเช่นทุกปี ผู้คนจึงหลั่งไหลกันมาเป็นจำนวนมาก

เซียวจื่อหลานและเซียวจื่อลู่ช่วยกันประคองฮูหยินผู้เฒ่าเดินเข้าวัด โดยมีชิงอีและชิงเยียนเดินถือของที่นำมาไหว้พระตามหลังมาอีกที

บรรยากาศในวัดร่มรื่นเย็นสบาย ทำให้ทุกคนที่ก้าวเข้ามารู้สึกผ่อนคลายมากยิ่งขึ้น ในส่วนที่ทุกคนจะกราบไหว้พระขอพรต้องขึ้นบันไดไปอีกหลายสิบขั้น จื่อลู่มองขึ้นไปอย่างตื่นตาตื่นใจ นางจะขอพรให้ครอบครัวที่นางมาอยู่ รอดพ้นจากภัยอันตรายทั้งปวงและพบเจอแต่ความสุข

หลังจากกราบไหว้ขอพรเสร็จแล้ว จื่อลู่และจื่อหลานก็พาท่านย่ามานั่งให้อาหารปลา แต่แล้วสายตาของจื่อลู่ก็เหลือบไปเห็นกลุ่มคนที่เดินออกมาจากวัด ร่างนี้ไม่ค่อยได้ออกไปไหนมาไหนมากนักนางจึงไม่ค่อยรู้จักผู้ใด แต่ว่าสตรีและบุรุษที่เดินคู่กันมานั้น ร่างนี้รู้จักเพราะนางคือจางอวี้หลันและองค์รัชทายาท

ดูเหมือนกลุ่มคนของราชวงศ์ จะตรงเข้ามานั่งไม่ไกลจากพวกนางมากนัก จื่อลู่จึงรีบหันไปมองจื่อหลานทันที จื่อหลานที่รู้อยู่แล้วว่าพวกเขาจะต้องมาไหว้พระ จึงไม่ได้ตกใจแต่อย่างใด นางยังคงรักษาใบหน้าที่นิ่งสงบเอาไว้ได้อย่างดีเยี่ยม

เมื่อเช้านางรีบเข้าไปหาเซียวจื่อลู่ตั้งแต่เช้าตรู่ เพราะเมื่อนางตื่นมาก็พบว่า ตนมาอยู่ในร่างของนางร้ายเซียวจื่อหลานนางร้ายในนิยาย นางจึงรีบไปสารภาพความจริงว่ากับจื่อลู่ทันที เพราะในความทรงจำของร่างนี้ นางจดจำท่าทางและคำพูดของเซียวจื่อลู่ได้อย่างแม่นยำ นางมั่นใจว่าจื่อลู่ก็ทะลุมิติมาเช่นเดียวกันกับนาง การกล่าวอ้างว่าฝันเห็นเง็กเซียนฮ่องเต้ ดูก็รู้ว่านางปั้นเรื่องขึ้นมา นางจึงรีบมาไต่ถามเพื่อให้แน่ใจ

หลังจากถามไถ่เรื่องราวที่มาที่ไป พวกนางทั้งสองคนถึงกลับตกตะลึง พวกนางนั่งรถเมล์คันเดียวกันและอ่านหนังสือนิยายเรื่องเดียวกัน แถมยังตุยพร้อมกันอีกด้วย

และที่สิ่งที่น่าเหลือเชื่อไปกว่านั้นคือ พวกนางทะลุมิติมาอยู่ในร่างนางร้ายเหมือนกันและเป็นพี่น้องกันอีกด้วย เมื่อได้คุยกับคนที่มาจากที่เดียวกันทุกอย่างก็ดูเหมือนจะง่ายขึ้น เพราะเซียวจื่อหลานคนใหม่ไม่ได้ชอบองค์รัชทายาท การจะเลิกยุ่งเกี่ยวกับเขาจึงไม่ใช่เรื่องยากอะไร

จื่อลู่และจื่อหลานคิดว่า หากพวกนางช่วยกันเปลี่ยนแปลงเรื่องราวของนางร้ายไม่ให้เป็นเหมือนกับในนิยาย จุดจบของนางร้ายอาจไม่เศร้าเกินไปนัก