บทที่ 1 จุดเริ่มต้นของเด็กเลี้ยง (3)

“อะไรนะ!!” ยี่หวาตะโกนดังลั่น จนน้องๆ ที่วิ่งเล่นกันอยู่ได้แต่หันมามองอย่างสงสัยว่าพี่ๆ คุยอะไรกัน ไอลดาต้องลากเพื่อนออกมาอีกมุมเพื่อให้พ้นจากสายตาของทุกคน

“อย่าเสียงดังสิ เดี๋ยวคนอื่นก็รู้หมด”

“แกจะไม่ให้ฉันตกใจได้ยังไง แกคิดได้ยังไงไอ แกจะไปเป็นเด็กเสี่ยเนี่ยนะ เกิดมาก็ยังไม่เคยมีแฟน แกคิดเหรอว่าแกจะไหว” แม้ยี่หวาจะยังไม่เคยมีแฟนหรือสนใจกับเรื่องแบบนี้ แต่เธอก็พอเข้าใจโลกมาบ้างว่าผู้ชายสมัยนี้น่ากลัวมาก น่ากลัวชนิดที่ว่าไอลดาไม่มีทางตามทันเกมพวกนั้นแน่นอน

“ฉันไม่ได้อยากจะทำเลยนะ แต่เพราะมีเรื่องบ้านจิตตรากับเรื่องของแม่ครู มันทำให้ฉันคิดเรื่องนี้แล้ว ฉันไม่อยากให้น้องๆ ต้องไปลำบากที่อื่น และอยากหาเงินมารักษาแม่ครู ถ้าถึงตอนนั้นฉันอาจจะมีเงินสักก้อนพาน้องๆ กับแม่ครูไปอยู่ในที่ที่ดีขึ้น”

ไอลดาบอกอย่างมีเหตุผล เธอคิดมาเสมอว่าชีวิตของคนเราไม่ได้มีทางเลือกมากนัก บางครั้งมันก็บีบบังคับให้เราต้องทำในเรื่องที่ไม่ดี แม้ใจจะไม่อยากทำแค่ไหนก็ตาม แต่เพราะเกิดมาจนจึงต้องดิ้นรน มันไม่ใช่แค่ตัวของเธอเอง แต่มันเพื่อคนที่เธอรักทุกคน

“ไม่ได้นะไอ นี่มันชีวิตของแกนะ ถ้าแกก้าวเข้าไปมันจะเหมือนตกนรกทั้งเป็นนะ และแกก็ไม่รู้ด้วยว่าคนที่แกจะต้องไปเจอเขาเป็นคนยังไง แกทนไหวเหรอที่จะต้องนอนกับคนที่แกไม่ได้รัก” ยี่หวาบอกอย่างเป็นห่วงเพื่อนเพราะโลกใบนี้มันไม่ได้สวยงาม มันโหดร้ายกว่าที่คิด แม้ยี่หวาอยากจะช่วยไอลดาแต่ตัวเองก็ไม่ได้มีเงินขนาดนั้น เพราะภาระที่ต้องช่วยบิดามารดาบุญธรรมทำให้แทบไม่มีเงินมาจุนเจือบ้านแม่ครูเลยด้วยซ้ำ

“ฉันไม่รู้หรอกว่าจะต้องเจอกับอะไรบ้าง ฉันรู้แค่ว่านี่มันอาจเป็นวิธีที่จะหาเงินได้เยอะที่สุด แม้ฉันจะต้องทรมานแล้วให้คนอื่นมีความสุขฉันก็จะทำ” ไอลดาบอกด้วยน้ำเสียงเศร้า เธอก็ได้แต่หวังว่าถ้าตกลงรับงานไปแล้ว ขอให้เจอคนดีๆ ใครสักคนที่ไม่ทำให้เธอต้องเสียใจก็พอแล้ว

“ไอ...” ยี่หวามองหน้าเพื่อนด้วยความสงสารเพราะรู้ดีว่าไอลดารักแม่ครูและรักที่นี่มากจนไม่อยากเสียใครไป แม้อยากจะช่วยแต่คงช่วยได้ไม่มากนักเพราะครอบครัวบุญธรรมก็มีบุญคุณกับเธอเช่นเดียวกัน

“ให้ฉันทำเถอะนะยี่หวา อย่าห้ามฉันเลย ฉันรู้ว่ามันไม่ดี แต่ตอนนี้ฉันไม่รู้ว่าจะหาเงินเยอะๆ มาจากไหนแล้ว มันก็มีแค่ร่างกายของฉันเท่านั้นแหละที่ช่วยหาเงินให้ฉันได้ สำหรับคนอื่นที่ทำแบบนี้ฉันเชื่อนะว่าพวกเขาก็มีความจำเป็น คงไม่มีใครอยากมาใช้ชีวิตเป็นเด็กเสี่ยแบบนี้ตลอดไปหรอก” ไอลดาบอกเสียงเศร้า และนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนที่จะทำให้เธอมีความคิดที่จะทำอาชีพนี้

ย้อนกลับไปสองวันก่อน

ไอลดาเป็นนักศึกษาคณะเศรษฐศาสตร์ เธอมีความรู้ความสามารถจนอาจารย์ต่างยอมรับ แต่ก็มีเพื่อนบางคนที่ไม่ค่อยชอบคนที่มาจากบ้านเด็กกำพร้า แต่ถึงกระนั้นไอลดาก็พยายามไม่สนใจเพราะรู้ดีว่าตัวเองมาที่นี่เพื่อเรียนและจบไปทำงานมีเงินเดือนเยอะๆ

“ไอ...” เสียงเรียกของใครบางคนดังขึ้นขณะที่ไอลดากำลังนั่งอ่านหนังสือเธอจึงหันไปมอง คนตรงหน้าคือ ‘พี่โอ๋’ รุ่นพี่คณะมนุษยศาสตร์ที่เธอรู้จักตอนไปทำกิจกรรมของมหาวิทยาลัย พี่โอ๋เป็นผู้หญิงแปลกๆ ที่ไม่ค่อยมีเพื่อนเท่าไหร่ แต่พี่โอ๋บอกว่ามีแค่ไอลดาคนเดียวที่ยอมคุยด้วย

“สวัสดีค่ะพี่โอ๋” เสียงหวานร้องทัก ก่อนที่หญิงร่างอวบจะเดินเข้ามาหาไอลดาพร้อมมองไปรอบๆ ห้องสมุดว่ามีใครจ้องมองไหม “มีอะไรหรือเปล่าคะ”

ท่าทีที่มีพิรุธของสาวรุ่นพี่ทำให้ไอลดาต้องถามออกมาอย่างสงสัย พร้อมกับขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจว่าทำไมพี่โอ๋ต้องทำท่าทางแบบนี้ด้วย

“คะ...คือพี่เข้าเรื่องเลยนะ”

“ค่ะ”

“คะ...คือมีคนสนใจเลี้ยงน้องไอนะ” พี่โอ๋กระซิบบอกพร้อมกวาดสายตาไปรอบๆ เพื่อดูว่าไม่มีใครจับจ้องมาทางนี้

“อะไรนะคะ!!” ไอลดาร้องเสียงดังเพราะตกใจกับสิ่งที่พี่โอ๋กำลังบอก จนมาคิดแล้วว่าทำไมพี่โอ๋ถึงไม่ค่อยมีเพื่อนคบเท่าไหร่ นั่นอาจเป็นเพราะเรื่องนี้ด้วย

“อุ๊ย...เบาๆ สิจ๊ะน้องไอ” พี่โอ๋ยกนิ้วชี้ขึ้นแนบชิดปากเพื่อเป็นการส่งสัญญาณให้ไอลดาเงียบเสียงลง เพราะตอนนี้มีคนเริ่มหันมามองพวกเธอสองคนแล้ว

“คะ...คือพี่โอ๋จะบอกว่า...” ไอลดาตกใจกับสิ่งที่พี่โอ๋บอกเพราะไม่คิดไม่ฝันว่าจะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับเธอด้วย และไม่คิดว่าพี่โอ๋ที่รู้จักจะเป็นพวกแม่เล้าที่หาเด็กๆ ให้กับเสี่ย

“คือพี่ไม่ได้จะดูถูกอะไรน้องไอนะ เพราะพี่รู้ว่าน้องไอเรียนเก่ง แต่พี่พอทราบมาบ้างว่าบ้านที่น้องไอพักเป็นสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าและกำลังจะโดนเวนคืน พี่เลยคิดว่าน้องไอน่าจะเดือดร้อนเรื่องเงินพอสมควร อย่าหาว่าพี่ดูถูกเลยนะแต่ถ้าน้องไอสนใจบอกพี่ได้เลยนะ มีคนเขารอน้องไออยู่”

ว่าจบพี่โอ๋ก็ยื่นนามบัตรมาให้ไอลดาโดยในนั้นมีเบอร์โทร.ติดต่อ ซึ่งไอลดารับมาเพราะไม่อยากให้เสียน้ำใจ ถึงยังไงพี่โอ๋ก็มาถามความคิดเห็นของเธอก่อนไม่ใช่บังคับให้ทำ

“คือ...”

“น้องไอเป็นคนสวย น้องไอไม่ต้องกลัวนะ คนที่เขาสนใจน้องไอเขาไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้น ถ้าน้องไอเดือดร้อนเรื่องเงินท่านช่วยน้องไอได้ทุกอย่างเลย” คำพูดของพี่โอ๋ทำให้ไอลดาเริ่มฉุกคิดบางอย่างแต่ก็ต้องสลัดความคิดนั้นออกไป เพราะการเป็นเด็กเสี่ยเธอรู้ดีว่าผลที่ตามมาหลังจากนี้ต้องเจอกับอะไรบ้าง ชีวิตมันไม่ได้สวยหรูอย่างที่ใครคิด เพราะการเป็นเด็กเสี่ยมันก็คือเมียเก็บที่มีไว้ปรนเปรอบำเรอแค่เรื่องบนเตียงเท่านั้น ไม่มีหัวใจเข้ามาเกี่ยวข้อง

“คือไอ...”

“อย่าเพิ่งปฏิเสธพี่เลย น้องไอเก็บไปคิดก่อนก็ได้จ้ะ ถ้าน้องไอสนใจโทร.มาหาพี่ตามนามบัตรเลยนะ ท่านรอน้องไออยู่”

“ท่านนี่คือใครเหรอคะ ท่านคนนั้นรู้จักไอด้วยเหรอ” ไอลดาถามอย่างสงสัยเพราะว่าพี่โอ๋พูดราวกับว่าผู้ชายคนนั้นเคยเจอเธออย่างนั้นแหละ

“ไม่รู้สิ ตอนพี่เอารูปคู่ของน้องไอกับพี่ให้ท่านดู ท่านก็บอกว่าสนใจน้องไอเลยนะ แต่พี่บอกไปแล้วว่าน้องไอไม่ได้ทำงานนี้ตั้งแต่แรก อาจจะไม่รับปาก พี่เลยมาถามความสมัครใจของน้องไอก่อน เพราะพี่รู้ว่าเรื่องนี้มันทำใจลำบาก แต่น้องไอไม่ต้องห่วงนะท่านไม่ได้มีเมียอยู่แล้ว น้องไอไม่ได้จะไปเป็นเมียน้อยของใครแน่นอน” พี่โอ๋บอกลิ้นพันด้วยกลัวว่าไอลดาจะไม่อยากทำเพราะคิดว่าผู้ชายที่สนใจเป็นพวกแก่ตัณหากลับที่มีเมียแล้วอยากมีเด็กเลี้ยง