บทที่1

ปึก ปึก ปึก

"อ๊าส์"เสียงเนื้อกระทบเนื้อจากแรงกระแทกดังปะปนกับเสียงครวญครางท่ามกลางความเงียบงัน แสงไฟสีวอร์มไวต์สาดส่องลงบนห้องนอนหรูภายในเพนต์เฮาส์อันกว้างใหญ่ที่กินพื้นที่ไปทั่วทั้งชั้นบนสุดของตึกแห่งนี้

"อือ ภูผา"

"อ๊าส์ ราตรี ฉันเสียว ซี๊ด"ฝ่ามือใหญ่ทั้งสองข้างบีบบั้นท้ายของหญิงสาวทั้งสองข้างจนแดงเป็นรอยนิ้วมือของเขาตามแรงอารมณ์ที่กำลังปะทุร้อนระอุอยู่ในตอนนี้

ดวงตาคมหรี่มองร่างสวยของแฟนสาวที่กำลังโยกขยับร่างกายจนกลีบสวยของเธอกลืนกินแก่นกายของเขาหายเข้าไปหมดทั้งลำอย่างง่ายดายด้วยน้ำเมือกใส่ที่เป็นเครื่องช่วยหล่อลื่นทำให้การขยับมันง่าย

ปึก! ปึก! ปึก!

เต้าอวบใหญ่ขนาดพอดีมือขยับสายไปมาขึ้นลงอย่างเป็นจังหวะแรงกระแทก ความเสียวซ่านแพร่กระจายในขณะที่ ราตรี แฟนสาวของเขาเปลี่ยนจากการโยกขยับมาเป็นการบดขยี้ทำให้แก่นกายของเขาเสียดสีเข้ากับโพรงอ่อนนุ่มด้านในของเธอ

"อือ เบาหน่อย จะแตก"

"จะรีบไปไหนล่ะ อ๊าส์ ของนายใหญ่เป็นบ้าเลยภูผา"

"แล้วเธอ อ๊าส์ ชอบไหมล่ะใหญ่ ๆ แบบนี้"ดวงตาที่มีเสน่ห์จ้องมองใบหน้าเย้ายวนของแฟนสาว ริมฝีปากสวยคลี่ยิ้มก่อนราตรีจะใช้ปลายลิ้นเล็ก ๆ ของเธอออกมาเลียริมฝีปาก

"ใหญ่ ๆ แบบนี้แหละดี เต็มร่องของฉันดี"

"ฉันคิดไม่ผิดเลยจริง ๆ ที่วันนั้นตามจีบเธอ อ๊าส์ "

"นายรักฉันไหมภูผา"เธอขยี้ร่องสวยจนสัมผัสได้ถึงแรงกระตุกที่กำลังส่งผลอยู่ภายใน ชายหนุ่มใช้ฝ่ามือใหญ่บีบขยำเต้าอวบของหญิงสาว พลางหยัดกายลุกขึ้นให้อยู่ในท่านั่งหันหน้าเข้าหา ดวงตาที่เขามองเธอยังคงเต็มเปี่ยมไปด้วยความรักไม่มีเปลี่ยนแปลง

"รักสิ ฉันรักเธอมากเลยราตรี รักแบบที่ไม่เคยรักผู้หญิงคนไหนมาก่อน"ชายหนุ่มจับมือซ้ายของเธอขึ้นมากุม จ้องมองแหวนทองคำขาวที่มีแหวนเพชรเม็ดเล็กประดับอยู่ด้วยความดีใจเมื่อได้มองมันทุกครั้ง

"ฉันยังยืนยันคำเดิมนะ ถ้าหาเรียนจบเราสองคนจะแต่งงานกัน"

"ฉันรักนายนะภูผา"ราตรีโน้มตัวเข้าหา ใช้แขนทั้งสองข้างโอบกอดร่างเปลือยเปล่าของชายหนุ่ม พลางซบใบหน้าลงบนไหล่หนาหลบซ่อนสายตาเจ็บปวดในตอนนี้

"ขยับให้หน่อยสิ ฉันเมื่อยขาแล้ว"

"อะไรกัน ไหนตอนแรกว่าจะทำให้ฉันเสร็จด้วยตัวของเธอเองไง"

"ไม่ล่ะ นอนอยู่เฉย ๆ ให้นายกระแทกแรง ๆ ยังเสียวกว่า"เธอรีบปรับสีหน้า ดันตัวออกมาส่งยิ้มยั่วให้ชายหนุ่ม

"นะคะภูผา ตรีอยากให้ภูผากระแทกตรีแรง ๆ "

"ได้เลยครับทูนหัว"

ชายหนุ่มจัดให้คนรักตามคำขออย่างเต็มใจ เขาจับพลิกให้เธออยู่ใต้ร่างในท่าคลานเข่า ดวงตาของเขาหลุบต่ำมองช่องทางรักสีแดงที่เคลือบน้ำเมือกใส หัวใจของชายหนุ่มเต้นกระหน่ำอย่างบ้าคลั่งไม่สามารถยับยั้งชั่งใจได้

ภูผาขยับถอยร่างกายห่างออกไป ก่อนเขาจะโน้มร่างกายจนใบหน้านั้นใกล้กับบั้นท้ายของราตรี

แผล็บ แผล็บ แผล็บ

"อือ ผา"ราตรีร้องครางออกมาเมื่อร่องสวยของเธอกำลังถูกปลายลิ้นสากของภูผาตวัดเลียจนเปียกชุ่มไปด้วยน้ำลายจนร่างกายของเธอเริ่มอ่อนปวกเปียกจนต้องโน้มตัวลงฟุบใบหน้าที่เปียกชื้นไปด้วยหยาดเหงื่อลงบนหมอนใบหนา

"อือ"เสียงครางในลำคอดังเล็ดลอดออกมายามเมื่อปลายลิ้นตวัดเลียถี่ขยี้เม็ดเสียวจนร่างกายของราตรีขยับส่ายไปมา แต่ก็โดนฝ่ามือใหญ่ของภูผาจับล็อกขาทั้งสองข้างเอาไว้ไม่ให้เธอขยับไปไหนได้

"ผา ไม่นะ ตรีเสียวจะตายอยู่แล้ว อือ"

"ทนหน่อยที่รัก ร่องของเธอหวานเป็นบ้า"ชายหนุ่มเอ่ยชม ริมฝีปากของเขามีทั้งคราบน้ำคาวและคราบน้ำลายติดปะปนกันอยู่ เมื่อครู่เขาได้ใช้ปลายลิ้นห่อเข้าหาก่อนจะกดแทรกเข้าไปด้านใน ทำให้มีน้ำหวานไหลออกมาให้เขาได้ดื่มกินเป็นบางส่วน

"โดนไปไม่รู้กี่ที รูยังแดงและฟิตดีเหมือนเดิม"

"ยังตอดเอ็นของนายดีเหมือนเดิมด้วยนะผา"ราตรีเอี้ยวตัวหันหน้ากลับมา พร้อมส่งสายตาท้าทายให้ชายหนุ่ม หญิงสาวส่ายบั้นท้ายไปมาเชิญชวนให้เขาขยับเข้ามามอบความสุขที่เสียวซ่านให้กับเธอ

"ยั่วเก่งแบบนี้แล้วผาจะหนีตรีไปไหนได้"ชายหนุ่มใช้มือจับประคองแก่นกายกดแทรกเข้าไปในร่องสวยที่ชื้นแฉะ

สวบ!

"อือ แน่นไปหมดเลยผา อ๊าส์"

"ตอดดีที่สุดเลยเมียจ๋า"

"ทำแรง ๆ เลยนะ ตรีอยากให้ผามีความสุข"

"ได้ตามคำขอเลยครับเมีย"

คบกันมาตั้งแต่ปีหนึ่งจนถึงปีสี่ และตอนนี้ทั้งสองก็ได้เรียนจบเป็นที่เรียบร้อย ไม่มีอะไรที่จะต้องมานั่งอายในเมื่อความต้องการทั้งสองฝ่ายตรงกัน

ปึก! ปึก! ปึก!

บั้นท้ายกลมของราตรีเริ่มแดงเมื่อโดนแรงกระแทกจากท่อนขาของชายหนุ่ม ฝ่ามือใหญ่สอดเข้ามากุมเต้าอวบทั้งสองข้างพลางบีบขยำอย่างมันมือ ความรู้สึกของราตรีในตอนนี้น่ะหรือ เธอเสียวซ่านแทบจะขาดใจตายเสียให้ได้ ร่างกายร้อนรุ่มกระสับกระส่าย ริมฝีปากเผยอ้าเปล่งเสียงครวญครางออกมาไม่หยุด

"ฮึก ผา"

"อ๊าส์ ตรี"

เสียงครางเรียกชื่อของทั้งสองดังขึ้นท่ามกลางเสียงอันน่าอัศจรรย์ที่ดังกระแทกไม่ยอมหยุดตลอดทั้งคืนไปเกือบจนฟ้าสาง ไม่ว่าพวกเขาจะเดินทางไปถึงจุดแห่งความสุขครั้งแล้วครั้งเล่าสักเท่าไหร่ แต่ความต้องการนั้นก็ไม่มีวันที่จะเลือนรางจากไปได้ กว่าภูผาจะปล่อยให้ราตรีได้มีเวลาพักเวลาก็ล่วงเลยเข้าสู่วันใหม่มาหลายชั่วโมง

"ผา"ร่างบอบบางอ่อนแรงนอนหันหน้ามองคนรัก ริมฝีปากแห้งเปล่งเสียงแหบเรียกชื่อของชายหนุ่ม ดวงตาสังเกตมองจังหวะลมหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอของอีกฝ่าย เมื่อเห็นว่าคนรักได้หลับเข้าสู่ห้วงภวังค์แห่งความฝันเป็นที่เรียบร้อยเธอจึงค่อย ๆ ดึงท่อนแขนใหญ่ที่โอบกอดร่างของเธอออกไป

"ฮึก"น้ำตาที่อัดอั้นมานานหลายวันค่อย ๆ ไหลออกมา ราตรีกลับมานั่งบนเตียงใหญ่หลังจากที่เธอพาร่างกายไปใส่เสื้อผ้าจนเสร็จ

"ตรีไปก่อนนะผา"ตอนนี้เธอไม่กล้าแม้แต่ที่จะยื่นฝ่ามือไปสัมผัสเนื้อตัวของคนรัก น้ำตาแห่งความเสียใจยังคงไหลออกมาไม่หยุด ยิ่งมองใบหน้าของภูผานานเท่าไหร่ หอกแหลมที่เสียบอยู่กลางใจยิ่งกดลึกลงไปอีก

'ลูกชายของฉันควรจะมีอนาคตที่ดีกว่านี้'เสียงของชายวัยกลางคนดูทรงอำนาจพูดขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในร้านกาแฟในโซนที่ให้ความเป็นส่วนตัว

'เธอรู้ไหมว่าภูผาปฏิเสธการไปเรียนต่อปริญญาโทที่เมืองนอกก็เพราะเธอ'ปลายเล็บจิกเข้าที่หลังฝ่ามือจนมีเลือดซึมออกมา แต่ทว่า ณ ตอนนั้น ราตรีเธอกลับไม่รู้สึกเจ็บแม้แต่น้อย ความเจ็บปวดจากแผลที่หลังฝ่ามือมันเทียบไม่ได้กับบาดแผลที่อยู่ในใจของเธอในตอนนี้

'ถ้าเธอรักภูผาลูกชายของฉันจริง ก็ช่วยออกไปจากชีวิตของลูกชายฉันจะได้ไหม หวังว่าเธอจะเข้าใจความรู้สึกของคนเป็นพ่ออย่างฉันนะ'

'ค่ะ หนูเข้าใจ'ราตรีตกปากรับคำพลางน้ำตาไหล คนรักเป็นถึงทายาทของนักธุรกิจใหญ่ ต่างจากเธอที่เป็นเพียงแค่ลูกสาวชาวสวนธรรมดา

'ค่ะ หนูจะไปจากภูผาตามความต้องการของคุณ'

อนาคตของเขามันดีกว่าความรักที่ไร้ราคาจากเธอ แหวนหมั้นที่เขาเคยสวมให้ด้วยมือของตัวเองถูกเธอถอดวางไว้พร้อมกับจดหมายขอลา

ถึงภูผา

ถ้านายได้อ่านจดหมายฉบับนี้ นั่นก็แปลว่าสิ่งที่ฉันเขียนต่อไปจากนี้ ฉันตัดสินใจมาดีแล้ว

เราจบความสัมพันธ์กันแค่เพียงเท่านี้เถอะนะภูผา โลกของฉันกับนายมันต่างกันจนเกินไป ต่างกันจนฉันไม่สามารถที่จะพาตัวเองเข้าไปอยู่ในโลกของนายได้ การจากลาครั้งนี้มันไม่ได้เกิดจากความโกรธหรือความเกลียด ต่อจากนี้ไปฉันอยากให้นายใช้ชีวิตอย่างมีความสุขโดยที่ไม่มีฉัน ถ้าหากมีโอกาสเราคงจะได้พบเจอกัน ลาก่อน

รัก ภูผา

เพล้ง เพล้ง เพล้ง

"มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกนะราตรี"ดวงตาของชายหนุ่มแสดงถึงความเกรี้ยวโกรธปนเสียใจออกมา ฝ่ามือใหญ่สั่นเทาบีบกำกระดาษที่อยู่ในมือจนยับ

"กูไม่เลิก ให้ตายยังไงมึงก็ไม่มีทางหนีกูพ้น"

"..."

"ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินหามึง กูก็จะทำ"