บทที่ 4 เผลอหลับ NC

“เป็นอะไรหรือเปล่าเคียวโกะ ไม่สบายหรือ”

เขาไม่พูดเปล่าแต่ยกมือขึ้นแตะหน้าผากของ เด็กสาว มันทำเอาคนที่กำลังคิดเรื่องบัดสีอยู่สะดุ้งสุดตัวราวกับถูกของร้อนลวก

“มะ ไม่ ไม่ค่ะ....สบายดี”

“ก็ดีงั้นช่วยฉันจัดเอกสารฝั่งโน้นหน่อย”

หล่อนเหลือบสายตาหันไปมองโต๊ะอีกฝั่งที่มีกองเอกสารตั้งอยู่อย่างไร้ระเบียบ

“เดี๋ยวนะทำไมฉันต้องทำ”

หล่อนกำลังจะอ้าปากพูดมากกว่านี้แต่เขาชิงพูดก่อนด้วยท่าทางที่สุขุมจริงจัง

“ฉันเป็นอาจารย์และเธอเป็นนักเรียนมันคงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรถูกไหม รีบทำซ่ะจะได้รีบกลับบ้าน”

เขาพูดจบก็หมุนตัวกลับไปทำงานที่โต๊ะทำงานตัวโตโดยไม่แม้แต่จะเหลียวมองหล่อนแม้แต่น้อย

“ค่ะ”

หรือหล่อนจะคิดระแวงมากเกินไปเพราะเท็ตสึยะ ยาชิตะ ในยามนี้ดูจริงจังกับการทำงาน เขาคงไม่คิดทำอะไรพิเรนท์อย่างวันนั้นอีก

หล่อนเดินตรงไปที่โต๊ะอีกฝั่งพร้อมกับทรุดตัวลงนั่งมือบางหยิบจับเอกสารแยกประเภทตามความเข้าใจแม้ภายในอกจะกรีดร้องตั้งคำถามด้วยความน่าตระหนก

“เท็ตสึยะจะไม่ทำอะไรหล่อนจริงๆ นะหรือ”

มันควรน่ายินดีไม่ใช่หรือแต่ทำไมร่างกายสาวถึงปวดร้าวเบ่งบานอย่างประหลาด

ดวงตากลมโตแอบชำเลืองมองคนที่ตั้งหน้าตั้งตาทำงานเท็ตสึยะ ยาชิตา ใบหน้าที่ดูสุขุมจริงจังมันน่าดึงดูดไม่น้อยจึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่เขาจะฮอตในหมู่เด็กนักเรียน

ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดพวงแก้มเนียนใสของหล่อนในยามนี้ช่างน่ารำคาญนักเพราะมันรบกวนเวลาการหลับนอนของหล่อนอย่างไงเล่า

“อือ…อือ อย่ากวน คนจะนอน”

ป้ามิกิทำไมถึงได้ตามกวนหล่อนนัก

“ป้ามิกิ เคียวโกะขอนอนอีกแป๊บนะคะ”

ดูเหมือนป้าจะไม่เข้าใจเพราะมือไม้ของป้ามิกิในวันนี้ไม่ได้แตะที่ท่อนแขนของหล่อนอย่างเช่นทุกวันแต่กลับตะปบบลงบนหน้าอกของหล่อนแล้วออกแรงขยำ

สติที่มีมันกลับสู่ร่างทันที หล่อนไม่ได้อยู่ที่บ้านแล้วใครล่ะที่กำลังป้วนเปี้ยนกับร่างกายของหล่อน ดวงตากลมโตที่ปิดสนิทรีบลืมขึ้นทันที

“ตื่นแล้วหรือเคียวจัง”

“นาย !!!”

มือบางทั้งสองข้างรีบดันใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ห่างเพียงไม่ถึงหนึ่งเซนติเมตร ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดใบหน้าจนหล่อนขนลุกไปทั้งกาย

“ขยับออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ ทำบ้าอะไรของนายเนี่ย”

สายตาและท่าทางของเขามันต่างจากอาจารย์เท็ตสึยะเมื่อครู่อย่างมาก ดวงตาคมกริบมันเต็มไปด้วยประกายบางอย่าง รอยยิ้มมุมปากผุดพรายขึ้น

“ไม่ฉันไม่ขยับเธอมีปัญหาอะไรไหมเคียวจัง”

ท่าทางลักษณะแบบนี้ล่ะ…ใช่เลยเท็ตสึยะ ยาชิตะ ตัวจริงที่คอยตามกลั่นแกล้งหล่อนอยู่แบบนี้

ร่างสาวนอนราบอยู่กับพื้นในขณะที่ถูกเขาคร่อมทับเอาไว้ทั้งตัว

“เอามือของนายออกไปจากเนื้อตัวฉันเดี๋ยวนี้”

มีหรือที่เขาจะทำตามแน่นอนว่ามือหนาไม่ได้ขยับไปจากหน้าอกอวบของหล่อนแม้แต่น้อยแต่กลับออกแรงขยำขยี้มากยิ่งขึ้น

“อ๊ะ ยะ อย่า อ๊ะ”

พยายามรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีเพื่อผลักไสเขาแต่มือทั้งสองข้างถูกตรึงเอาไว้ด้วยมือหนาทั้งสองข้างที่แข็งแกร่งไม่ต่างจากคีมเหล็ก

“อย่าทำแบบนี้ นายอย่าแกล้งฉันจะได้ไหม”

“ฉันไม่ได้แกล้ง”

ปากหนาหนักงาบงับปลายถันของหล่อนผ่านเสื้อผ้าแต่มันกลับถูกจุดจนหล่อนต้องหลุดเสียงครางกระเส่า

“อ๊า อ๊ะ… ยะ อย่า นายหยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ”

ปากหนาหนักกดน้ำหนักลงมากยิ่งขึ้นกว่าเดิม ฝ่ามืออุ่นร้อนบีบเคล้นคลึงหน้าอกอวบมันนุ่มหยุ่นสู้ฝ่ามือเขาราวกลับมีสปริงภายใน

“อ่า นุ่มเด้ง สู้มือมาก เรียกฉันว่าเท็นสิเคียวจัง อ่า….”

หล่อนกัดฟันแน่นความปั่นป่วนในร่างสาวมันพวยพุ่งขึ้นสูงจนกลีบสาวฉ่ำแฉะไปด้วยน้ำเสี้ยน

“มะ ม่ะ ไม่ หยุด อ๊ะ ปล่อยฉัน อ๊ะ อย่าแกล้งฉัน”

หล่อนรู้ตัวว่ากำลังจะถูกเขาปลุกปั่นอย่างเมื่อครั้งก่อน ที่หล่อนนอนแบให้เขาเลียกลีบอย่างสิ้นสภาพบนโต๊ะทำงานแต่กลับหยุดยั้งความรู้สึกเหล่านี้ไม่ได้แม้แต่น้อย

ไม่ว่าจะเป็นฝ่ามือ กลิ่นกาย ทุกสิ่งที่เป็นเขาร่างกายของหล่อนมันตอบสนองมากกว่าการสั่งการด้วยสมองของหล่อนเสียด้วยซ้ำ

“ฉันทำอะไรให้ อ๊ะ อย่า ทำไมนายต้องมาคอยแกล้งฉัน เกลียดอะไรฉันนัก อ๊ะ”

มือหนาล้วงต่ำใต้กระโปรง เรียวขางามหนีบเข้าหากันแต่เขากลับฉีกมันออกอย่างอุกอาจ

ฝ่ามืออุ่นร้อนตะปบลงบนโหนกเนินนางแพนตี้ สีหวานของเด็กสาวที่เปียกชื้นเป็นคราบทำเขาน้ำลายสอ

“ฉันเคยบอกหรือว่าเกลียดเธอ”

เสื้อสีขาวถูกถลกขึ้นไปกองเหนือหน้าอกความอวบอัดที่ห้อหุ้มด้วยบราเซียร์สีหวานปรากฏแก่สายตา เขาเคยเห็นหน้าอกผู้หญิงมามากแต่ไม่เคยมีใครทำให้รู้สึกลำคอแห้งผาดเต็มไปด้วยความกระหายถึงเพียงนี้

“อ๊ะ อ่า….`อย่า”

หล่อนไม่ทันได้ตั้งคำถามอะไรอีกเพราะมือหนาแหวกบราเซียร์ให้เห็นปลายถันสีหวาน

“อ่า…ชมพูเสียด้วย โอ้ววว ขอเลียหน่อยนะ อ่า”

ลิ้นแกร่งตวัดเลียถี่ระรัวที่ปลายถันพร้อมกับดูดดึงขบเม้มจนมันแข็งชันเป็นไต

“หยุดนะ อ๊ะ อย่า ฉันเกลียดนาย อ๊ะ เกลียด”

คำพูดของหล่อนทำให้คนที่กำลังก้มหน้าตะโบมเลียเต้าอวบต้องหยุดชะงักแล้วเงยหน้าหล่อเหลาที่ยามนี้ปราศจากแว่นตา

“เกลียดฉันอย่างนั้นหรือเคียวโกะ”

ใบหน้าหล่อเหลาราบเรียบไม่แม้แต่จะแสดงอารมณ์ใด ไม่มีแววของรอยยิ้มทะเล้นอย่างตอนแรกให้เห็นมีเพียงแววตาที่มันแปรเปลี่ยนไป มันเหมือนกับวันนั้นไม่มีผิด วันที่เขาละเลงลิ้นกับกลีบสาว

กายสาวสั่นสะท้านทันทีเมื่อเห็นสายตาของเขาที่ไม่เหมือนกับวันนั้น

“เดี๋ยว อ๊ะ….”

มือหนาบีบเคล้นเต้าอวบทั้งสองข้างอย่างเต็มแรงจนมันแทบแหลกเหลว นิ้วมือของเขาบี้ที่ปลายถันของหล่อนจนมันบวมเป่ง

“เกลียดฉันใช่ไหม เคียวโกะ เกลียดฉันใช่ไหม”

เขาพูดมันพึมพำน้ำเสียงดุดัน ทุกสัมผัสเต็มไปด้วยความรุนแรงตามโทสะที่พุ่งทะยานขึ้นเมื่อได้ยินคำว่าเกลียดจากคนใต้ร่าง

“อ๊ะ เจ็บ อ๊ะ ปล่อยฉัน อ๊ะ ฉันเกลียดนาย”

หล่อนเห็นเขายิ้มหันก่อนจะเคลื่อนฝ่ามือลงที่เรียวขางาม

“ไม่ ไม่นะ อย่า ยะ อย่า”

ดวงตากลมโตเบิกกว้างภาพในวันนั้นที่หล่อนนอนอ้าขาบนโต๊ะทำงานของเขาแล้วถูกเลียกลีบมันทำให้กลับมาดิ้นรนอีกครั้ง

“เธอคิดว่าจะหนี…”

เขาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดประโยคที่เหลือ ใบหน้าหล่อเหลายิ้มเยือกเย็นจนคนมองสั่นสะท้าน

“ลิ้นของฉันพ้นหรือ”

ไม่เพียงแค่คำพูดแต่เขากลับแลบลิ้นสีแดงสดออกมา แล้วตวัดปลายลิ้นขึ้นลงจนคนมองเสียวไปทั้งร่อง น้ำเสี้ยนมันเอ่อล้นทะลักออกมาจนหล่อนต้องขมิบมันอย่างน่าสมเพช

“ไม่ ไม่นะ อย่าทำ ฉันจะไม่ยอมนายอีกแล้ว มันจะไม่เกิดขึ้นอีก”

“เธอคิดผิดแล้วเพราะฉันจะทำมันอีก จะเลียเธอ ทุกซอกทุกมุม จนกว่าเธอจะ…..”

สายตาคมกริบกวาดมองช่วงล่างอย่างหื่นกระหายแม้จะมีกระโปรงปกปิดหมิ่นเหม่แต่แค่เขามองหล่อนก็ร้อนฉ่าไปทั้งเนิน

“แตกคาปาก”

“ไอ้คนหยาบคาย ไอ้คนลามก”

จะมีใครรู้บ้างไหมตัวตนที่แท้จริงของอาจารย์หนุ่มที่แสนน่านับถือมีดีกรีเป็นถึงอัจฉริยะ แต่แท้ที่จริงแล้วสุดแสนจะน่ากลัว เขาปกปิดความหื่นกระหายนี้เอาไว้ได้อย่างแนบเนียนภายใต้รอยยิ้มแสนสุภาพ

“อ๊ะ อือ….”

มือหนาตลบกระโปรงจีบรอบขึ้นมากองที่เอวคอดกิ่ว ฝ่ามืออุ่นร้อนขยำที่เนินสาวแสนโหนกนูนทันที

“น้ำของเธอมันแฉะ เชียวเคียวจัง อ่า…ทำไมเครื่องร้อนขนาดนี้ล่ะ โอ้ว น่าเลียชะมัด”

มือบางพยายามดันใบหน้าของเขาเอาไว้ไม่ให้ก้มลงที่ระหว่างเรียวขา

“อย่านะ อ๊ะ อย่า”

“ดื้อเหลือเกินนะ รู้ไหม ว่าเด็กดื้อจะเป็นยังไง”

มือหนาปลดเนคไทที่คอก่อนจะใช้มันมัดมือบางทั้งสองข้างเอาไว้ด้วยกัน

“นายมันบ้าไปแล้ว อ๊ะ เท็ตสึยะ ปล่อยนะ”

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูห้องมันเหมือนกับเสียงสวรรค์ของหล่อน มีคนมา แน่นอนว่ามันเป็นสัญญาณว่าหล่อนจะหลุดพ้นจากสถานการณ์น่าอัปยศเยี่ยงนี้

เท็ตสึยะ ยาชิตะ ยิ้มมุมปากจนคนมองเสียวสะท้านไปทั้งกาย เขายิ้มเย็นยะเยือกแบบนี้หมายความเช่นไร

มือหนายกขึ้นมาก่อนจะใช้นิ้วชี้แตะที่ริมฝีปากของตนเอง

“เงียบเอาไว้ถ้าเธอไม่อยากอายคนทั้งโรงเรียน”

เด็กสาวยังคงไม่เข้าใจสถานการณ์ แต่เมื่อเสียงเปิดประตูดังขึ้นพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามา

แทนที่เขาจะผละตัวออกห่างแต่กลับใช้มือหนาแหวกแพนตี้ตัวจิ๋ว พร้อมกับกดใบหน้าลงหากลีบฉ่ำทันที

“อ๊ะ…..”