6 กันให้ห่าง

เมลดากลับมาอยู่เมืองไทยได้หนึ่งเดือนแล้ว ตอนนี้หญิงสาวเข้าไปช่วยงานที่บริษัทของบิดาในตำแหน่งผู้ช่วยหัวหน้าการตลอด ในขณะที่มาวินนั้นทำหน้าที่รักษาการประธานบริษัทก่อนที่จะมีการประชุมใหญ่เพื่อแต่งตั้งประธานคนต่อไปซึ่งมารดาของเมลดาคิดว่าถึงเวลาแล้วที่ทุกคนจะรู้ว่ามาวินก็คือลูกชายของคุณสามารถ

ในทุกวันเมลดาจะไปส่งลูกชายที่โรงเรียนจากนั้นก็เข้ามาทำงานส่วนในเวลาเย็นคนที่ไปรับบอสตันจากโรงเรียนก็คือพี่ฝ้ายและลุงดิเรกขับรถของที่บ้านยกเว้นก็แต่เย็นวันศุกร์ที่เมลดาจะออกจากบริษัทตั้งแต่บ่ายเพื่อนไปรับลูกชายด้วยตัวเองจากนั้นก็จะพาลูกชายไปที่สวนสนุกที่อยู่ในห้างสรรพสินค้า

“พี่วินโมเดลไปก่อนนะคะ ออกช้าเดี๋ยวรถที่หน้าโรงเรียนจะติด”

“พี่ฝากบอกเจ้าแสบด้วยนะว่าพรุ่งนี้พี่จะพาไปเที่ยวสวนสัตว์”

“พี่แน่ใจนะคะว่าจะไปกันสองคนได้” เมลดาถามพี่ชายด้วยความไม่แน่ใจเพราะเมื่อวานเขาบอกกับเธอว่าอยากจะพาบอสตันไปเที่ยวสวนสัตว์กันแค่สองคนคือลุงกับหลานและจะพาเด็กชายไปค้างที่บ้านในคืนวันเสาร์ด้วย

“แน่ใจสิ โมเดลเตรียมขนมใส่กระเป๋าให้เยอะๆ หน่อยก็แล้วกัน”

“ขอบคุณนะคะพี่วิน”

“ไม่ต้องขอบคุณหรอกยังไงบอสตันก็คือหลานของพี่ โมเดลเองก็จะได้มีเวลาออกไปเจอกับเพื่อนๆ บ้าง” มาวินเห็นใจน้องสาวที่ไม่ค่อยได้ออกไปเที่ยวไหนเลยตั้งแต่กลับมาถึงเมืองไทย

เมื่อบอกกับพี่ชายแล้วเมลดาก็ออกจากบริษัทเพื่อตรงไปยังโรงเรียนของลูกชายซึ่งเมลดาไม่ได้ให้เข้าเรียนโรงเรียนนานาชาติแต่เลือกให้เรียนโรงเรียนที่ตนเองรับส่งสะดวกซึ่งบังเอิญว่าที่นี่มีแผนกภาษาอังกฤษด้วยบอสตันเลยปรับตัวได้ค่อนข้างดีกับเพื่อนใหม่จนตอนนี้เด็กชายแทบจะลืมเพื่อนที่โรงเรียนเดิมไปแล้ว

“เด็กชายคิมหันต์ K.3 ห้องโลมาผู้ปกครองมารับแล้วค่ะ”

เสียงประกาศจากคุณครูเวรทำให้เจ้าของชื่อรีบบอกลาเพื่อนๆ และคว้ากระเป๋ามายืนรอที่หน้าประตู เมื่อเห็นว่ารถที่รับเป็นรถของมารดาเขาก็ยิ้มกว้างด้วยความดีใจเพราะปกติแล้วคนที่มารับจะเป็นคนขับรถกับพี่เลี้ยงเสียมากกว่า

เมื่อออกจากหน้าโรงเรียนแล้วเมลดาก็พาลูกชายมายังห้างสรรพสินค้าที่อยู่ระหว่างทางกลับบ้าน

“บอสตันหิวไหมครับ”

“ไม่หิวครับ ผมอยากไปเล่นสวนสนุกแล้วครับ”

“แต่แม่ว่ากินอะไรหน่อยดีไหมจะได้มีแรงเล่นนานๆ”

“ได้ครับ” เมื่อได้ยินว่าจะได้เล่นนานๆ บอสตันก็ยอมตามารดาไปร้านเบอร์เกอร์ที่อยู่ไกลเท่าไหร่

“บอสตันครับ ไม่เอาผักออกแบบนั้นสิครับ” เมลดาบอกลูกชายเมื่อเห็นว่าเขากำลังดึงผักที่อยู่ในแฮมเบอร์เกอร์ออก

“ผมไม่ชอบมันไม่อร่อยครับแม่”

“แต่ผักมีประโยชน์นะครับบอสตัน” เมลดาเอาผักไปใส่ให้ลูกชายอย่างเดิม

“พรุ่งนี้ผมค่อยกินได้ไหม” บอสตันเงยหน้ามองมารดาแล้วกะพริบตาปริบๆ

“แม่ว่าบอสตันกินนิดหนึ่งดีกว่าไหมครับ พรุ่งนี้จะได้มีแรงไปเที่ยวสวนสัตว์กับลุงวิน

“เที่ยวสวนสัตว์เหรอครับแม่” เด็กชายถามอย่างตื่นเต้น เขาเคยคุยกับผู้เป็นลุงไว้แล้วแต่ไม่รู้ว่าจะได้ไปวันไหน

“ใช่ครับ พรุ่งนี้ลุงวินจะพาบอสตันไปเที่ยวสวนสัตว์แล้วก็จะพาบอสตันไปนอนที่บ้านลุงวิน”

เมื่อได้ยินว่าจะได้ไปเที่ยวและไปนอนค้างที่บ้านคุณลุงบอสตันก็หยิบผักไปทานอย่างไม่อิดออด เมื่อทานจนอิ่มแล้ว เมลดาก็พาลูกชายเดินไปยังร้านขายของเล่นเพื่อให้อาหารย่อยสักพักก่อนที่จะพาไปยังสวนสนุก

“แม่รออยู่ข้างนอกนะครับบอสตัน ถ้าครบเวลาแล้วออกมาไม่เจอก็ให้รออยู่ที่เดิม”

“แม่จะไปไหนครับ”

“บางทีแม่อาจจะไปเข้าห้องน้ำหรือจะเดินไปร้านเครื่องสำอาง ถ้าแม่ยังไม่มาหนูก็รออยู่ตรงนี้หรือโทรตามแม่ก็ได้ แต่อย่าเดินไปไหนคนเดียวเข้าใจไหมครับ”

“ครับแม่”

เมลดามองลูกชายที่เข้าไปในสวนสนุกขนาดเล็ก เมื่อเห็นว่าลูกชายวิ่งเล่นกับเพื่อนวัยเดียวกันก็ยิ้ม หญิงสาวบอกกับพนักงานด้านหน้าว่าตนเองจะไปเข้าห้องน้ำและถ้ามีเรื่องด่วนก็ให้โทรศัพท์ตามโดยใช้นาฬิกาของลูกชายที่มีเบอร์ของเธอบันทึกเอาไว้แล้ว

หญิงสาวเดินมาเข้าห้องน้ำจากนั้นก็เดินกลับมาดูลูกชาย เมื่อเห็นว่าบอสตันกำลังวิ่งเล่นอยู่ด้านในอย่างสนุกสนานตนเองก็เดินมาดูเครื่องสำอางในร้านที่อยู่ไม่ไกลมากนัก

ขณะที่กำลังเลือกลิปสติกอยู่เมลดาก็รู้สึกเหมือนมีคนกำลังมองตัวเองอยู่ พอหญิงสาวหันไปก็ตกใจจนหน้าซีดเพราะคนที่ยืนอยู่ด้านหลังของเธอนั้นคือวาคิมผู้ชายที่เธอไม่เคยอยากจะเจอกับเขาอีกเลย

“วาคิม”

“ผมนึกว่าคุณจะจำชื่อผมไม่ได้และนะโมเดล”

เมลดามองหน้าเขาแล้วแค่นยิ้ม

“ทำไมจะจำไม่ได้ล่ะคะ”

“ไม่รู้สิ ผมนึกว่าในชีวิตคุณจะจำได้แค่ผู้ชายที่ชื่อมาวินเพียงคนเดียวเท่านั้น”

“ไม่เจอกันนานคุณยังพูดประชดเก่งเหมือนเดิมนะคะ”

“มันก็ไม่ต่างจากคุณหรอกนะ ปากก็บอกว่าไม่เคยมีอะไรกันแต่ก็แอบไปมีลูกด้วยกันคงสนุกมากสินะที่เห็นว่าผมเป็นไอ้โง่ยอมให้คุณหลอก” เมลดาตกใจที่วาคิมรู้ว่าเธอมีลูก

“แต่มันก็ไม่เกี่ยวกับคุณนี่”

“ผมรู้ว่าไม่เกี่ยวกับผม”

คำพูดของเขาทำให้เมลดาโล่งใจอยู่บ้างที่เขาคิดว่าบอสตันเป็นลูกของเธอกับมาวิน

“วันนี้ทำไมมาคนเดียวล่ะ สามีกับลูกไปไหน”

“เขาจะไปไหนมันก็ไม่เกี่ยวกับคุณนี่”

“ถึงแม้เราจะเลิกกันแล้วเราก็เป็นเพื่อนกันได้นี่ ผมก็อยากจะรู้จักครอบครัวของคุณเหมือนกันนะ ลูกชายของคุณก็ดูน่ารักดี หน้าเหมือนพ่อเขาเลย”

“คุณรู้ได้ยังไงว่าลูกฉันหน้าเหมือนพี่วิน”

“ผมเคยเจอลูกคุณมาแล้ว”

“คุณเจอที่ไหน เมื่อไหร่” เมลดาตกใจมากเพราะไม่คิดว่าเขาจะเจอกับบอสตันมาก่อน

“ผมเจอที่วัด เสียใจด้วยนะเรื่องพ่อ”

“ขอบคุณค่ะ ฉันคุยกับคุณนานแล้วขอตัวก่อนนะคะ”

“จะรีบไปไหนล่ะ กินข้าวเป็นเพื่อนผมหน่อยไม่ได้เหรอ”

“ฉันมีธุระ คงกินข้าวกับคุณไม่ได้หรอกนะ”

“ธุระของคุณคืออะไรหรือนัดกับลูกกับสามีไว้ล่ะโมเดล ดีเหมือนกันผมจะได้ไปเจอเขาตอนนี้เลย”

เมลดาไม่อยากให้วาคิมเจอกับบอสตันหญิงสาวจึงหยุดเดินและหันกลับมามองเขาอีกครั้ง

“ถ้าคุณอยากกินข้าวกับฉันจริงๆ รอตรงนี้ก่อนฉันขอโทรบอกพี่วินก่อน”

“อย่าลืมบอกเขาด้วยนะว่าคุณกำลังจะมากินข้าวกับผัวเก่า”

“พูดจาหยาบคาย”

“ผมพูดความจริง” วาคิมตอบพลางทำสีหน้ายียวน

“ถ้ายังพูดแบบนี้ฉันจะไม่ไปกินข้าวกับคุณ”