อารัมภบท

“พี่พีทคะ...” หญิงสาวเดินเข้ามาหาชายคนรักด้วยใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้มแห่งความปีติดีใจ ดวงตาทั้งสองข้างเอ่อคลอไปด้วยม่านน้ำสีใสที่ในเวลานี้มันคือม่านน้ำตาแห่งความสุข สองมือบอบบางยื่นเข้าไปจับมือหนาข้างหนึ่งขึ้นมาก่อนจะวางเครื่องตรวจการตั้งครรภ์ลงบนฝ่ามือของเขา

“ปรายท้องค่ะ” หญิงสาวไม่รอให้เขาเอ่ยถามว่าสิ่งที่อยู่ในมือของเขาคืออะไร เพราะคิดว่าเขาต้องรู้อยู่แล้วว่าขีดสีแดงที่ขึ้นสองขีด แดงชัดขนาดนั้นหมายความว่าอะไร และเธอเองก็อดใจไม่ไหวที่จะพูดประโยคนั้นออกมา

ครั้งหนึ่งเธอเคยวาดฝันที่จะได้พูดประโยคนี้กับเขาแต่ด้วยเหตุการณ์อะไรต่าง ๆ ที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของเราสองคนทำให้เธอถอดใจและคิดว่าคงไม่มีโอกาสอีกแล้ว

ไม่คิดไม่ฝันเลยว่าในที่สุดสิ่งที่เธอเลิกหวังจะกลายเป็นจริง เธอกำลังมีลูกกับเขา ผู้ชายที่เธอรัก เราสองคนกำลังจะได้เป็นพ่อและแม่ เราจะได้สร้างครอบครัวเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยความสุขด้วยกัน

“พี่พีทกำลังจะได้เป็นพ่อแล้วนะคะ”

“...”

“พี่พีท ทำ ทำไมถึงได้ทำหน้าแบบนั้นคะ”

เขากำลังแสยะยิ้ม สายตาอบอุ่นที่มองเธอก่อนหน้านี้ได้เปลี่ยนไป ใบหน้าอ่อนโยนเลือนหายแล้วถูกแทนที่ด้วยสายตานิ่งเย็นราวกับน้ำแข็ง ท่าทางของเขาดูเย็นชาเหมือนกับว่าผู้ชายที่ยืนตรงหน้าเธอตอนนี้คือคนละคนกับผู้ชายที่โอบกอดเธออย่างเต็มรักเมื่อไม่กี่นาทีก่อน

“พ่อ ลูก หึ!” ชายหนุ่มหยิบเครื่องตรวจการตั้งครรภ์ขึ้นมาดูชัด ๆ เขาไม่ได้มีท่าทีที่จะสนใจอะไรนัก เขาทำเหมือนแค่มองก่อนจะโยนลงพื้นตรงหน้าเธออย่างไม่ใส่ใจ

“เรานอนด้วยกันแค่ไม่กี่ครั้งเองนะ จะให้พี่เชื่อได้ยังไงว่าเด็กในท้องของปรายเป็นลูกพี่ จะท้องจริงหรือเปล่า เครื่องตรวจอาจจะเสียก็ได้”

“พี่พีท...” เขาพูดคำนี้ออกมาได้ยังไง ในเมื่อตลอดเวลาที่ผ่านมาเธออยู่กับเขาแค่คนเดียว เราเจอกันเกือบทุกวันเขาต้องรู้สิว่าเธอมีแค่เขาคนเดียวเท่านั้น ร่างกายนี้เธอก็พร้อมและยินยอมมอบให้เขาเป็นเจ้าของ มันเป็นของคนเดียวเสมอมาแต่นี่เกิดอะไรขึ้น

“ปรายมีพี่พีทแค่คนเดียวนะคะ เขาเป็นลูกของเรา ลูกที่เกิดจากความรัก...” สิ้นเสียงคำว่ารักถูกกลบด้วยเสียงหัวเราะขบขันอย่างกับว่าประโยคที่เธอพูดออกมามันก็เป็นแค่เรื่องตลกเรื่องหนึ่งที่เขากำลังฟังอยู่เท่านั้น เป็นเรื่องตลกที่ทำให้เขาเริ่มรำคาญ

“เราอย่างนั้นเหรอ”

“...”

“อย่าพูดคำว่าเราปราย คำว่าเรามันจบไปตั้งแต่สามปีที่แล้ว คงไม่ต้องให้พี่พูดเพื่อรื้อฟื้นหรอกนะว่าปรายทำอะไรกับพี่ไว้บ้าง”

เธอทำเขาแหลกสลายมากแค่ไหน วันนี้เขาจะทำให้เธอแหลกสลายไม่แพ้กัน ในเมื่อเธอกล้าที่จะเดินกลับเข้ามาให้เขาชำระแค้นด้วยตัวเอง เขาก็จะทำให้เธอต้องชดใช้ให้สาสมกับสิ่งที่เธอและคนของเธอเคยทำกับเขา

“และอย่ามาพูดว่าปรายมีพี่คนเดียว เพราะเมื่อสามปีก่อนพี่ก็เคยเข้าใจว่าความรักของปรายมีแค่พี่ แต่สุดท้ายปรายก็ขยี้ความรัก ขยี้หัวใจที่พี่มีให้จนมันแตกสลายไม่เหลือแม้แต่ฝุ่นผงให้พี่ได้รักษา!”

“...”

หญิงสาวได้แต่มองเขาด้วยดวงตาที่เจิ่งนองไปด้วยหยดน้ำสีไหลที่หลั่งไหลลงมามากมาย น้ำตาที่ตอนแรกมันคือน้ำตาแห่งความสุข ทว่า ตอนนี้มันได้เปลี่ยนเป็นน้ำตาแห่งความเสียใจ ความเจ็บปวดทรมานเหมือนมีมือที่มองไม่เห็นกำลังควักก้อนเนื้อนี้ออกไปจากอกของเธอ

“เจ็บมากใช่ไหม หัวใจของปราย หึ”

“จำไว้ ว่ารสชาติความเจ็บปวดมันเป็นแบบนี้ ปรายจะได้รู้ว่าเคยทำให้พี่เจ็บมากแค่ไหน ซึมซับมันเอาไว้ให้มากเพราะนี่คือสิ่งที่ปรายต้องชดใช้ให้พี่”

มันยังน้อยไปด้วยซ้ำ!!

“ถ้านี่คือสิ่งที่พี่พีทต้องการให้ปรายชดใช้ พี่พีทก็ทำสำเร็จแล้วค่ะ ถือว่าปรายได้ชดใช้ให้พี่พีทแล้ว ต่อจากนี้เราก็ไม่ต้องมาเจอกันอีก”

ในเมื่อเขาไม่ต้องการเธอและปฏิเสธที่จะไม่รับเด็กคนนี้เป็นลูก เธอก็จะไม่เรียกร้องอะไรจากเขา หากนี่คือการล้างแค้น เธอก็จะยอมรับความเจ็บปวดและอุ้มเศษรักที่เขาไม่ต้องการแล้วเดินจากไป ให้มันจบสิ้นกันนับตั้งแต่นี้อย่าได้วนเวียนกลับมาเจอกันอีกเลย...