บทที่ 6 คนกระทำก็เจ็บเป็น

“ปรายชอบหนุนตักพี่พีทมากที่สุดเลยค่ะ” พูดแล้วก็ทิ้งตัวลงนอนแล้วใช้หน้าขาแข็งแรงของแฟนหนุ่มเป็นหมอนหนุน นอนตักเขายังไม่พอต้องขอดึงมือมาอ้อนด้วย เธอชอบจับมือของพีรภัทรมานาบที่ข้างแก้มแล้วใช้แก้มถูๆ กับหลังมือของเขาอย่างอ้อนๆ

“ตรงนี้เป็นพื้นที่ของปรายคนเดียว ถ้าติดใจก็นอนตักพี่บ่อย ๆ นะ” เพราะเขาก็ชอบมากเหมือนกัน นี่สินะข้อดีของการมีแฟนเด็กกว่า เพราะปรีชญาทำให้หัวใจของเขากระชุ่มกระชวยได้ทุกครั้งที่อยู่ใกล้เธอ โดยเฉพาะเวลาที่โดนแฟนเด็กออดอ้อนเนี่ย อยากได้อะไรเขาพร้อมจะหามาให้เธอหมดเลยจริงๆ

“ปรายชอบที่มีพี่พีทอยู่กับปรายแบบนี้จังเลยค่ะ”

“ทำไหมเหรอ บอกให้พี่ชื่นใจหน่อยสิครับ” ยกมืออีกข้างวางลงบนศีรษะของคนตัวเล็ก ลูบฝ่ามือไปตามเส้นผมนุ่มสลวยอย่างแผ่วเบา

“เพราะพี่พีทเป็นพื้นที่ปลอดภัยของปราย เวลาที่อยู่ใกล้กับพี่พีท ปรายสามารถหลับได้อย่างสบายใจไม่มีเรื่องวุ่นวายอยู่ในหัว ไม่ต้องคิดถึงเรื่องเรียน ไม่ต้องกลัวว่าตัวเองจะสอบไม่ผ่าน พี่พีทคือความสบายใจของปรายและเป็นทุกอย่างของปรายจริง ๆ นะคะ”

ปรีชญาไม่ได้พูดเพื่อเอาใจแฟนของเธอ ทั้งหมดที่พูดออกไปล้วนเป็นความจริงจากหัวใจทั้งนั้น นอกจากพี่ชายของเธอแล้วก็มีพีรภัทรที่เป็นทุกอย่างของเธอจริงๆ

ในขณะเดียวกันพีรภัทรไม่สามารถหุบยิ้มของเขาได้อีกต่อไปแล้ว เพราะความน่ารักของปรีชญาทำให้เขาควบคุมตัวเองได้อย่างยากลำบาก และมันเริ่มยากมากขึ้นทุกที ๆ แต่เขาก็ต้องห้ามตัวเองไว้เพราะอยากทะนุถนอมเด็กดีของเขาให้นานที่สุด

“พูดแบบนี้พี่ก็แย่สิปราย”

“ยังไงหรอคะ”

“เพราะปรายกำลังจะทำให้พี่หลงปรายเจ้าโงหัวไม่ขึ้น ปรายทำให้พี่ขาดปรายไม่ได้”

และเธอทำให้เขาทรมานมากด้วย มาทำตัวน่ารักแบบนี้มันทรมานใจผู้ชายอย่างเขามากนะ การต้องหักห้ามใจตัวเองเพื่อรอให้ถึงเวลาที่เหมาะสมทั้งที่ส่วนลึกในก้นบึ้งของหัวใจ ความปรารถนาที่เขามีต่อปรีชญามันมากล้นจนพีรภัทรจะข่มมันเอาไว้ไม่อยู่แต่ก็ต้องทำ

“พี่รักปรายนะ รักจริงๆ” เขาไม่เคยรักผู้หญิงคนไหนได้เท่านี้มาก่อน แต่มันยังไม่ถึงเวลาที่เขาจะขอปรีชญาแต่งงาน เธอพึ่งจะอายุ21 และเขาอยากให้เธอมีสมาธิสนใจเรื่องเรียนก่อน เขารอเธอได้

“ปรายก็รักพี่พีทนะคะ ปรายสัญญาว่าปรายจะรักพี่พีทคนเดียวตลอดไป”

“สัญญากับพี่แล้ว จะมาทิ้งพี่ไม่ได้แล้วนะเด็กดี”

“งื้อ แฟนปรายน่ารักขนาดนี้ ปรายจะทิ้งพี่พีทได้ยังไงคะ”

เอี๊ยด!! เสียงเบรกที่ดังสนั่นกับการหยุดรถอย่างกะทันหันทำให้คนที่หลับอยู่ในภวังค์ของความทรงจำในอดีตต้องตื่นตกใจ ดวงตาที่ปิดอยู่ต้องเบิกโพลงขึ้นในทันทีแล้วก็ต้องพบว่าตอนนี้เธอนอนหนุนตักของพีรภัทรเหมือนในฝัน ต่างกันตรงที่ใบหน้าของปรีชญาแนบชิดกับแผ่นอกแกร่ง กลิ่นน้ำหอมประจำตัวของเขาฟุ้งแตะจมูกของเธอ กลิ่นที่ทำให้เธออบอุ่นหัวใจทุกครั้ง

เดี๋ยวก่อน! ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่เธอจะต้องมาสนใจกลิ่นน้ำหอมของพีรภัทร ตอนนี้เธอต้องตั้งสติ มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมรถถึงได้เบรกอย่างกะทันหันแล้วทำไมเขาถึงได้เอาตัวเองมากอดเธอไว้เหมือนกับว่าจะใช้ร่างกายของเขาเป็นเกราะกันบังให้เธออย่างไรอย่างนั้น รถไปชนกับอะไรหรือเปล่า?

“ท่านประธานไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ”

เสียงของคุณสุชาติ...แล้วมันเกิดอะไรขึ้นข้างนอก

“ผมไม่เป็นอะไรครับ แล้วรถของเราชนสุนัขตัวนั้นหรือเปล่า” พีรภัทรถามกลับไปด้วยน้ำเสียงเป็นกังวลและยังไม่ยอมคลายวงแขนที่กอดร่างบางเอาไว้ เขามองออกไปข้างนอกเพื่อความแน่ใจว่านอกจากสุนัขที่วิ่งตัดหน้ารถแล้วไม่ได้มีรถยนต์คันอื่น ๆ ต้องได้รับผลกระทบจากการที่รถของเขาต้องเบรกอย่างกะทันหัน

“ไม่ชนครับ โชคดีที่ผมเบรกทัน” สุชาติตอบพลางมองหาสุนัขพันธุ์ไทยที่วิ่งตัดหน้ารถหายเข้าไปข้างทาง มันคงตกใจมากแน่และโชคดีมากจริง ๆ ที่ไม่ได้มีรถคันอื่นขับมาด้วยความเร็ว ไม่อย่างนั้นเจ้าสุนัขตัวนั้นคงไม่รอด

“คุณปรีชญาละครับ” เมื่อได้ยินชื่อของตัวเองจากคนที่ลืมตาตื่นเพราะตกใจ ต้องรีบหลับตาลงอย่างไว ‘แกล้งหลับก่อนแล้วกันปรายเอ๊ย’ ก็เธอกลัวทำตัวไม่ถูกนี่

“ปลอดภัยครับ” พีรภัทรยืดตัวเองกลับมานั่งหลังตรงอย่างเดิมขณะตอบสุชาติและส่งสัญญาณให้ขับรถต่อไปได้

“อะไรจะหลังลึกขนาดนั้น” พูดเสียงพึมพำเหมือนคุยกับตัวเอง ก็แน่ละ เพราะอีกคนยังหลับตาสนิท นอนสบายจนน่าหมั่นไส้ทั้งที่รถเบรกแรงขนาดนั้นแต่คนที่ยึดขาของเขาไปนอนยังคงหลับตาพริ้มไม่รับรู้เรื่องราวอะไรเลย

“ตักของพี่ยังอุ่นเหมือนเดิมหรือไง ฮึ”

ถามออกไปแต่ไม่ได้ต้องการให้ปรีชญาตื่นขึ้นมาตอบ เขาก็แค่อยากถาม ยกมือขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่ปรกใบหน้าหวานออกให้พ้น มองสำรวจใบหน้ายามหลับใหลของปรีชญาไปที่ละจุด ตั้งแต่หน้าผากมน เปลือกตาที่ยังปิดสนิท แพขนตาที่เรียงเส้นสวย จมูกเชิดรั้น แก้มเนียนใสที่ถูกแต้มด้วยบลัชออนสีชมพูอ่อน ๆ และมาหยุดอยู่ที่ปากกระจับมีส่วนเว้าโค้งรับเครื่องหน้า

ทุกอย่างยังเหมือนเดิม...

“ถ้าชอบมากขนาดนั้นแล้วทิ้งพี่ไปทำไม ปราย”

นี่ก็เป็นอีกหนึ่งคำถามที่พีรภัทรไม่ได้ต้องการคำตอบ เขาผ่านจุดที่ตั้งคำถามและตามหาเหตุผลที่ทำให้เธอทิ้งเขาไป เขาผ่านจุดนั้นมาแล้ว พีรภัทรโยนสิ่งที่เกิดขึ้นกับเขาไว้ข้างหลัง ทว่า เขาชักจะอยากหยิบความทรงจำและความปวดร้าวเหล่านั้นขึ้นมาอีกครั้งแล้วสิ

เขาเป็นนักธุรกิจที่ไม่ชอบถูกเอาเปรียบ ในเมื่อเธอเคยทำให้เขาขาดทุนย่อยยับ พีรภัทรเลยอดคิดไม่ได้ว่า หากเขาจะเอาคืนเพื่อให้ปรีชญาต้องเจอกับการถูกหักหลังบ้างจะเป็นยังไง แค่คิดว่าเธอจะต้องเสียใจเพราะเขาบ้าง ก็ดูจะเป็นการลงทุนที่ได้กำไรอย่างมหาศาล

ในขณะที่คนหนึ่งกำลังตั้งคำถามอยู่ในใจ คนที่ต้องแกล้งหลับต่อให้เนียนก็ได้แต่ว้าวุ่นอยู่ในอก ปรีชญาได้ยินทุกคำที่พีรภัทรพูดออกมา

หัวใจดวงน้อยกระตุกไหวเมื่อได้ยินคำถามนั้น และถ้ามีโอกาสแน่นอนว่าปรีชญาจะบอกให้พีรภัทรได้รู้ เธอกลับมาก็เพื่อไถ่บาปของตัวเอง

สิ่งที่เธอทำจะยังหลงเหลือเศษเสี้ยวของความเจ็บปวดในหัวใจของเขาอยู่ไหม

‘พี่พีทยังเจ็บอยู่ไหมคะ แต่ปรายยังเจ็บปวดอยู่นะ’

ใครบอกว่าคนที่กระทำจะไม่รู้สึกอะไรเลย ปรีชญากล้าพูดว่าเธอทรมานอย่างแสนสาหัส และต้องอยู่กับความรู้สึกผิดที่เธอทำกับเขามาโดยตลอด แต่ถึงกระนั้นเธอก็หวังว่าเขาจะไม่หลงเหลือความเจ็บปวดนั้นแล้ว หากเขาจะเกลียดเธอนั่นก็เป็นสิ่งที่ปรีชญาคิดว่าเธอสมควรได้รับมัน