บทที่ 1 การหวนคืนในวันที่ฝนพรำ

ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วศีรษะราวกับถูกค้อนปอนด์ทุบอย่างแรง กลิ่นยาฆ่าเชื้อผสมกับกลิ่นอับชื้นของบ้านไม้เก่าลอยมาแตะจมูก

เวยเหนียงจือลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก ภาพเบื้องหน้าไม่ใช่ยมโลกที่มืดมิด แต่เป็นเพดานสีขาวขุ่นที่มีคราบน้ำฝนซึมเป็นวงกว้าง แสงไฟสลัวจากหลอดไส้แกว่งไปมาเล็กน้อยตามแรงลมที่พัดเข้ามาทางหน้าต่าง

"ตื่นแล้วหรือ นังตัวดี"

เสียงตวาดแหลมสูงดังขึ้นที่ข้างหู มันเป็นเสียงที่เธอจำได้แม่นยำจนถึงกระดูกดำ เสียงของแม่บุญธรรมหลินซู

เวยเหนียงจือค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นนั่ง ความทรงจำสุดท้ายคือแรงผลักมหาศาลที่แผ่นหลัง ร่างของเธอลอยละลิ่วตกลงจากบันไดวนในคฤหาสน์หรู ใบหน้าแสยะยิ้มของเวยอิงคือสิ่งสุดท้ายที่เธอเห็นก่อนทุกอย่างจะดับวูบลง

แต่ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่

"ยังจะมาทำหน้ามึนใส่อีก ฉันถามว่าเธอขโมยสร้อยคอทองคำของเสี่ยวอิงไปใช่ไหม" หลินซูชี้หน้าด่ากราด นิ้วมือนั้นเกือบจะจิ้มเข้าที่ตาของเธอ

เหนียงจือกวาดสายตามองไปรอบห้อง ห้องนั่งเล่นแคบๆ ในบ้านพักข้าราชการยุค 80 ปฏิทินบนผนังบอกปี ค ศ 1983 เธอยกมือขึ้นจับศีรษะที่พันด้วยผ้าก๊อซ

เธอย้อนเวลากลับมา

กลับมาในวันที่เวยอิง ลูกสาวตัวจริงของสกุลเวยเพิ่งกลับมาบ้านได้เพียงสามวัน และเป็นวันที่เธอถูกใส่ร้ายว่าขโมยของจนถูกพี่รองผลักหัวกระแทกขอบโต๊ะ

"แม่ครับ อย่าไปคุยกับคนขี้ขโมยอย่างมันเลย แจ้งตำรวจจับมันเข้าคุกไปดัดนิสัยเสียบ้าง เผื่อสันดานเด็กกำพร้ามันจะหายไป" เสียงทุ้มต่ำเจือความรังเกียจดังมาจากเวยเจ๋อพี่ชายคนรองที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตู

ข้างกายเขาคือเวยอิง หญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้มที่กำลังแสร้งบีบน้ำตา ทำท่าทางหวาดกลัวราวกับลูกกวางน้อย

"พี่รอง อย่าทำแบบนั้นเลยค่ะ พี่เหนียงจือคงไม่ได้ตั้งใจ อาจจะแค่แค่อยากยืมไปใส่เล่นเฉยๆ น้องไม่โกรธหรอกค่ะ ขอแค่พี่คืนมา" เวยอิงพูดเสียงเครือ พลางเหลือบมองเหนียงจือด้วยแววตาเย้ยหยันที่ซ่อนอยู่หลังม่านน้ำตา

เหนียงจือมองดูละครฉากใหญ่ตรงหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า ชาติก่อนเธอร้องไห้ฟูมฟาย ปฏิเสธเสียงหลง กราบกรานขอความเมตตา แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือการถูกตบตีและถูกขังไว้ในห้องเก็บฟืน

แต่ชาตินี้จะไม่เหมือนเดิม

"ฉันไม่ได้เอาไป" เหนียงจือเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง เย็นยะเยือกจนคนในห้องชะงัก

"หลักฐานคาตาขนาดนี้ยังจะปฏิเสธ ก็เห็นๆ อยู่ว่าเธอเข้าไปในห้องเสี่ยวอิงคนเดียว" หลินซูตวาดลั่น

"ค้นสิคะ" เหนียงจือลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ร่างกายจะยังโงนเงนเพราะพิษไข้และการบาดเจ็บ แต่แววตาของเธอกลับแข็งแกร่งดุจหินผา "ถ้าแน่ใจว่าฉันเอาไป ก็ค้นตัวฉัน ค้นห้องฉันได้เลย แต่ถ้าค้นแล้วไม่เจอ พวกคุณทุกคนต้องคุกเข่าขอโทษฉัน"

"กล้าดียังไงมาต่อรองกับฉัน แกมันก็แค่เด็กเก็บมาเลี้ยงที่สกุลเวยเมตตาชุบเลี้ยงไว้ กินข้าวบ้านฉันยังจะเนรคุณ" พ่อบุญธรรมเวยกั๋วเฉียงเดินกระแทกเท้าเข้ามาในห้อง สีหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ

เหนียงจือแค่นหัวเราะในลำคอ ช่างเป็นครอบครัวที่น่ารังเกียจเสียจริง ความเมตตาจอมปลอมที่ทวงบุญคุณทุกเช้าค่ำ วันนี้เธอจะฉีกหน้ากากคนดีของพวกมันให้แหลกคามือ

ทันใดนั้น เสียงสังเคราะห์แปลกประหลาดก็ดังขึ้นในหัวของเธอ

[ตรวจพบความแค้นระดับรุนแรงและจิตวิญญาณที่แข็งแกร่ง ระบบราชินีความงามแห่งยุค 80 กำลังดำเนินการติดตั้ง...]

[ติดตั้งเสร็จสมบูรณ์ ยินดีต้อนรับโฮสต์ ท่านได้รับ 'ชุดของขวัญมือใหม่' ต้องการเปิดใช้งานทันทีหรือไม่]

ริมฝีปากบางเฉียบของเวยเหนียงจือกระตุกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้เวยอิงรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ

"เอาสิ ถ้าอยากจะค้นก็เชิญ แต่จำคำพูดของฉันไว้ให้ดี วันนี้พวกคุณทำกับฉันไว้อย่างไร วันหน้าฉันจะคืนสนองให้สาสมเป็นร้อยเท่า"