บทที่ 5 สารภาพความจริง

“เธอจะหนีไปไหน...เธอคิดว่าเธอเก่งมาจากไหน...ถึงกล้าทำร้ายฉัน..” เควิ่น เค้นเสียงต่ำกัดกรามกรอด...พูดกับร่างบางใต้ร่างเขา..เขาหมั่นไส้หล่อน ...อวดดี..อวดเก่ง...จะออกไปข้างนอกได้เช่นไร...ถ้าพวกมันจับได้มีหวัง....หึ..เขาไม่อยากจะคิดเลย.....รู้สึกเป็นกังวลกับเจ้าหล่อนตรงหน้านี้...

“นี่....อ้ายย...ฉันบอกว่าฉันไม่ใช้ผู้หญิงขายตัว....ปล่อยฉันเถอะนะ...นายเค....” น้ำใส ชะงักกับคำพูดของตัวเธอเอง....หล่อนเกือบหลุดพูดชื่อเขา...หญิงสาว ร่างบางมองหน้าผู้ชายบนร่างหล่อน...ทำไมหล่อนเหมือนเห็นแววตาไหวระริก ในตาหวานคู่นี้....บางครั้งก็เหมือนเขารู้ว่าหล่อนเป็นใคร......

“ถ้าเธอไม่ใช่ผู้หญิงขายตัว แล้วเธอเป็นใคร,,,บอกฉันมาตามตรง...” เควิ่นแสร้งถามหล่อน เขาจะดูซิว่าเจ้าหล่อนจะบอกความจริงเขาหรือป่าว....

“เอ่อ...ฉันนน....เอ่อ....” น้ำเสียงของหญิงสาว ติดๆ ขัดๆ และไม่ยอมพูดอะไรออกมา...เธอจะให้ใครรู้ไม่ได้ว่าหล่อนเป็นใคร...

“ถ้าไม่บอก...ฉันจะใช้วิธีของฉัน.ให้เธอสารภาพเอง...” เควิ่น แสร้งขู่เจ้าหล่อน...แล้วแสร้งก้มมองต่ำลงมายังหน้าอกตูมของเธอ....ตอนนี้มันบดเบียดอยู่กับลำตัวของเขา...มันนุ่มนิ่มเป็นบ้าเลย...ดูสิจวนตัวอย่างนี้แล้วหล่อนจะทำยังไง......ดีนะที่เป็นเขา....หากไอ้คนที่อยู่กับเธอเป็นคนอื่น...หรือเป็นลูกน้องของพวกมัน...เจ้าหล่อนจะต้องเจออะไรบ้าง...เป็นผู้หญิง ทำไมชอบทำงานเสี่ยงๆ แบบนี้นะเนี้ย...

“นี่...ปล่อยฉันไปเถอะนะ..ฉันรับรองว่า ฉันไม่ได้มาทำลายคุณ หรือพวกของคุณ” น้ำใส บอกชายหนุ่ม ตามตรงเผื่อเขาจะปล่อยหล่อน ก็หล่อนไม่ได้มายุ่งเกี่ยวกับคนในตระกูลแกรนด์เดร์สัน หรือตระกูลของเขาซะหน่อย...หล่อนมาทำงานหรอก,,,,,,

“ฉันปล่อยเธอแน่....แต่เธอต้องบอก ตามตรงว่าเธอเป็นใคร..ไม่เช่นนั้น....” .....จู๊บบบบบ!!!! สิ้นเสียงข่มขู่..ชายหนุ่มก็กดปากหนาลงซอกคอขาวข้างเดิมอีก....เควิ่นไม่ได้แค่ขู่หล่อน เขาแสดงให้ดูด้วยว่า ถ้าหล่อนไม่พูดความจริงกับเขา...เธอจะต้องเจออะไร...ต่อจากนี้....

“อุ๋ยยย....” น้ำใส ตกใจกับการกระทำของชายหนุ่มบนร่างหล่อน ไม่อยากจะเชื่อเลย เขาเป็นคนที่แบบนี้ตั้งแต่เมื่อไร...เห็นเขาเงียบๆ นิ่งๆ ...อีตาบ้านี่มั่วผู้หญิงแน่ๆ .ชิ!!!! ......

“อย่าๆ ๆ ...ฉะ ฉัน...บอกแล้ว.” ยังไม่ทันที่ ชายหนุ่มจะกดปลายจมูกลงกับพวงแก้มหล่อน...หญิงสาวก็รีบร้องห้าม พร้อมใช้แขนเรียวดันใบหน้าเขาไว้ .....ทำไมหล่อนถึงยอมแพ้เขานะ..สู้เขาไม่ได้เลย...แต่คราวก่อนทำไมผู้ชายร่างยักษ์ หล่อนยังโค่นมันมาแล้ว...ถึงกับหอบเลยก็เถอะ...แต่นี่ทำไมกัน..เวลามองตาเขา..,ก้อนเนื้อน้อยๆ ในอกข้างซ้ายมันเต้นแปลกๆ .....

เควิ่น...ส่งสายตาเยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว....เขานึกขำหญิงสาวใต้ร่างเขานี้ หล่อนดูวิตกกังวล...นี่หากไม่ใช่เขา...ถ้าอยู่แบบนี้. และท่านี้....หล่อนไม่ถูกจับกดไปนานแล้วเหรอ....ขนาดเขา ยังแทบอดใจไม่ไหว เลย......

“เอ่อ...เอ่ออออ....อุ๊บบ...” คำที่หญิงสาวจะพูดต่อจากนั้น มันถูกปากหนาของผู้ชายร่างหนา บนร่างบางของหล่อน ปิดกั้นไว้...และด้วยเหตุที่หล่อนอ้าปาก กำลังจะบอกเขาว่าหล่อนคือใคร...ทำให้เป็นโอกาสดีที่ลิ้นร้อนของชายหนุ่มเข้าไปไล่เกี่ยวกวัดกับลิ้นเรียวเล็กของหญิงสาว.... “.อืออออ....” เสียงหวานครางออกมาอย่างขัดขืน...ก็เขาถือดียังไงมาจูบหล่อน...แล้วถ้าเขารู้ว่าหล่อนเป็นใคร...หล่อนไม่อายเขาแย่หรือนี่...ร่างบางดิ้นขลุกขลัก..

เรียวปากทั้งสองบดเบียดกันอย่างเนิ่นนาน จากเดิมที่มันดุดันตอนนี้ มันเปลี่ยนมันเนิบนาบเชื้อช้า.อย่างเรียกร้อง มือหนาของชายหนุ่มไล้มาตามเอวคอดกิ่ว.. “.อืมมมมม” ชายหนุ่มครางออกมาอย่างชอบใจ...เมื่อร่างบางนุ่มนิ่มใต้ร่างเขาเริ่มจูบตอบเขาบ้าง ชายหนุ่มค่อยๆ สอดมือหนาเข้าไปใต้เสื้อเกาะอกนี้...อ๊ะ!!! ร่างบางสะดุ้งเมื่อ มือหนาบีบคลึงเต้างามที่มันเด้งสู้มือเขา...น้ำใส...ได้สติรีบผลักร่างหนาออกอย่างแรง...

จ๊วบบบบ...อ่าส์.!!! ร่างหนาถอนริมฝีปากออกมาอย่างขัดใจ....เขารีบส่งสายตาดุกรายๆ มายังหญิงสาวใต้ร่างเขานี้....

พวงแก้มหญิงสาวแดงระเรื่อ...หล่อนทำอะไรไม่ถูก...ทำได้เพียงหลบตาหวาน...มองต่ำไม่กล้ามองใบหน้าคมนั้น....พรางปากบางขยับส่งเสียงแผ่าวเบา.. “นะ...นายจูบฉัน,,” น้ำใสไม่กล้าสบตาเขาเลย...หล่อนนึกในใจ...

เควิ่น..อมยิ้ม...เวลาเธอไม่แผลงฤทธิ์..เธอน่ารักจัง...ชายหนุ่มคิดในใจ...พรางยกไหล่แบบกวนๆ หล่อน อย่างไม่ยี่ระ.....

“ก็เธอช้านี่ ,,,,แล้วจะบอกดีดีไหม...หืมม” เควิ่นแกล้งก้มหน้าลงไกล้หญิงสาวจนเกือบจะชิดแก้มนวลนั้น.....

“บะ..บะ.บอกแล้ว...ฉันเอง...น้ำใส...” หญิงสาวต้องรีบพูดออกไปว่าหล่อนเป็นใคร ก็กลัวว่าเขาจะทำบ้าอะไรกับหล่อนแบบเมื่อกี้อีก แค่จูบหนะยังพอรับได้...ไอ้มือบ้ายังมาจับหน้าอกเธออีก...

“น้ำใสไหน....?? เควิ่น แสร้งทำเป็นงง ว่าชื่อที่หล่อนพูดถึง นั้นเป็นใคร...ทั้งๆ ที่ๆ เขาเองรู้ดีที่สุด,,,

“หึ...ก็น้ำใส....เพื่อนยายริก้า...,เมียเจ้านายของนายงัย..ชิ.” หญิงสาวทำเสียงขึ้นจมูก อย่างเดือด..คนบ้า.ไม่เห็นหล่อนอยู่ในสายตาเลยหรือไง...คนที่เคยให้ที่นอนเขาด้วยซ้ำ..หญิงสาวนึกในในก็พาลอารมณ์ขึ้น...

“อ๋อ...จริงหรือหลอก..น้ำใสจะมาที่นี่ได้ไง..แล้วแต่งตัวแบบนี้..ยิ่งไม่ใช่แนวยายห้าวนั้นใหญ่เลย” เควิ่น แสร้งทำเป็นไม่เชื่อ แล้วหลอกเหน็บหล่อนกรายๆ

"เอ่อ...เอ่อ..นี่ไง...." หญิงสาวรีบดึงวิกผมหน้าม้านั้นออกโดยเร็ว.. เพราะว่าสถานการณ์ ไม่สู้จะดีนัก...แววตาที่ชายหนุ่มส่งมานั้น ทำให้หล่อนเสียวสันหลังวูบ.....

"น้ำใสจริงๆ ด้วย.." ชายหนุ่มแสร้งทำตาโต ตกใจว่าเป็นหล่อนจริงๆ ...แต่แทนที่เขาจะปล่อยหล่อนเขากลับ ใช้นิ้วเรียวปัดปอยผมจริงๆ ที่มันตก ลงมายังหน้าผากมนของหล่อนแทน..การกระทำของเขามันดูอ่อนโยนเป็นที่สุด....

“ฮื่ออ..นี่,,นายรู้แล้วว่าฉันเป็นใครก็ลุกออกไปจากตัวฉันซะที...” น้ำใส นึกฉุนกึก เมื่อชายหนุ่มไม่ยอมลุกออกไปจากตัวหล่อน..เขาทับหล่อนแบบนี้นานแล้วนะ..แถมยังว่าหล่อนเป็นยายห้าวอีก

“อยู่เฉยๆ ...ไม่เห็นรึไงว่าผมมันปรกลงมาปิดตาเธอ....” เควิ่น พูดกับหญิงสาวด้วยความเป็นห่วง เป็นจริงตามนั้น...ปอยผมของหล่อนตอนนี้มันชุ่มไปด้วยเหงื่อ ติดกับหน้าผากมนของหล่อน...สงสัยคงจะร้อน ทำไมเขาถึงรู้สึกเป็นห่วงผู้หญิงจอมห้าวคนนี้นะ...

“อื้ออ....” น้ำใส รู้สึกขัดใจกับการกระทำของเขาคนนี้ มันดูอบอุ่นดีนะ,,,แต่ใบหน้าของชายหนุ่มตรงนี้ก็ไม่ได้แสดงอารมณ์ใดๆ เลย..เดายากจริงๆ

“ฉันจะบอกเธอให้....ฉันรู้ตั้งนานแล้วว่าเธอเป็นใคร...ไอ้ดวงตาคมหวาน......คิ้วคม.....จมูกจิ้มลิ้ม...ปากบางกระจับ....แล้วก็ลักยิ้มที่เป็นเอกลักษณ์ของเธอ...ฉันจำเธอได้...**น้ำใส.” ** เควิ่น บอกตามตรงว่าเขาจำหล่อนได้จากอะไร

พวงแก้มใสของเธอขึ้นสีแดงระเรื่อ....เขาจำเธอได้ตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วจำได้ ไอ้ที่เขาทำกับเธอหละ “.....อ้ายยย...ไอ้บ้า....ไอ้หน้านิ่ง...นายรู้ตั้งนานแล้วยังมา.....มันน่านักเชียว”

“โอ้ยยย....” เสียงร้องจากร่างหนา ดังเกือบลั่นห้องเมื่อหญิงสาว ยกขาเรียวยาวกระทุ้งกล่องดวงใจของเขา..

“...หืมมมมมมมม.......” ชายหนุ่มยืนกุมกล่องดวงใจ แล้วชี้นิ้วยาวไปยังใบหน้างามนั้น.....ใบหน้าหล่อคมเข้ม...มันเริ่มจะเปลี่ยนสีแล้ว...

“หึ..เมื่อรู้แล้วว่าฉันเป็นใคร ก็อย่ามายุ่งกับฉันอีกนะ...ว้ายยยยยยย..” ยังไม่ทันที่น้ำใส จะเปิดประตูออกไป...ร่างบางก็ถูกรวบตัวจากด้านหลัง...น้ำใสใช้สองเท้าถีบประตู เพื่อดันให้ร่างหนาเสียหลักล้ม แล้วปล่อยร่างเธอ....

.ตุ๊บบ!!! อุ้ยยย...!!!! ร่างบางร้องอุทานออกมา เมื่อร่างหนาของชายหนุ่มเซถอยหลัง แล้วล้มลงบนเตียงกว้าง...มันจะดีมากหากร่างบางของหลอนไม่ตามติดอ้อมแขนชายหนุ่มมาด้วย...หญิงสาวออกแรงดิ้นรน เพื่อให้พ้นจากการเกาะกุมจากตัวเขา....

ฟลุ๊บ!!!! เตียงนุ่มยุบลงตามน้ำหนักตัวของชายหญิงที่ล้มนอนลงตรงกลางเตียงนั้น...ว้าย...นี่...นี่ “....นายจะทำบ้าอะไรเควิ่น......” ดวงตาหวานเบิกกว้างขึ้นเมื่อข้อมือเรียวทั้งสองข้างของหล่อนถูกพันธนาการด้วยเน็คไทของไอ้บ้านี่...

“เควิ่น...ปล่อยเลยนะ...ฉันต้องรีบเอาข้อมูลไปส่งนะ....ปล่อยเลย...,มันไม่สนุก” น้ำไส อารมณ์ขึ้น เมื่อถูกชายหนุ่มมัดข้อมือเรียวทั้งสองข้างไว้..พลัก!!! นี่ๆ พลัก!!! นี่......" เท้าเรียวทั้งสองข้างถีบไปยังร่างหนา เพื่อให้เขาล้มลง แล้งก็ไม่ให้เข้ามาใกล้หล่อนได้... ไม่นานข้อเท้าทั้งสองของหล่อน ก็ถูกมัดด้วยสิ่งเดียวกันในเวลาต่อมา....

เขาไม่ปล่อยให้หล่อนไปเผชิญอันตรายแน่...ถ้าหล่อนออกไปเวลานี้ ต้องเจอ..บิ๊กบอสของมันแน่....เพราะสายข่าวของเขารายงานว่า บิ๊กบอส มันจะมาตอนห้าทุ่ม ซึ่งห้องของมันก็ถัดออกไปจากห้องเขาเพียงสองห้อง มันต้องไม่พอใจแน่ๆ หากมีคนนอกมาเพ่นพ่านเวลานี้.....ฉันไม่ปล่อยเธอไปแน่น้ำใส...แม่จอมดื้อ..ฤทธิ์มาก..ต้องใช้วิธีนี้....คืนนี้นอนนี่แล้วกัน>>>>>