EPISODE 6 : หนอนน้อย

“จะไล่อะไรนักหนาพระพาย คนเขาอุตส่าห์คิดถึงใจแทบขาด” อดัมตอบพระพายด้วยน้ำเสียงดุน้อย ๆ แล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แต่สายตากลับทอดมองเธอด้วยประกายตาของความคิดถึงทำเอาร่างบางเขินหน้าแดงด้วยความอาย

“อย่ามาทำเป็นพูด คิดว่าฉันไม่รู้ทันผู้ชายแบบคุณเหรอ ออกไปเลยนะ” พระพายข่มความเขินอายเอาไว้แล้วทำเป็นพุดเสียงเข้ม คอยบอกตัวเองในใจว่าเขาแค่โกหกให้เธอตกหลุมพราง แม้ใจอีกส่วนหนึ่งจะดีใจที่ได้ฟังคำนั้นมากแค่ไหนก็ตาม

“ไม่เชื่อแล้วทำไมต้องหน้าแดงด้วยล่ะคุณ” อดัมยิ้มมุมปากเพราะรู้ทันเธอจนหญิงสาวต้องเดินมาใกล้เขาแล้วดันให้เขาออกไปจากห้องของเธอ

“นี่! อย่ามาพูดมากนะ ออกไปเลย ไปสิคุณ” พระพายดันตัวเขาให้ออกไปจากห้องเธอด้วยแรงที่มีทั้งหมดแต่ก็ทำให้ร่างใหญ่ขยับเพียงนิดหน่อยเท่านั้น แถมยังมีเสียงหัวเราะเยาะขบขันที่เธอไม่สามารถจะผลักดันเขาออกไปได้สำเร็จ

“ฮ่า ๆ ๆ แรงเท่ามดอย่าพยายามเลยน่าพระพาย เก็บแรงของคุณเอาไว้ใช้ตอนอยู่ใต้ร่างผมเถอะ...โอ้ย!” อดัมพูดจาทะลึ่งยียวนใส่เธอ หวังจะแกล้งให้ร่างบางอายแต่กลับทำให้เธอโมโหเอี้ยวตัวมาด้านหน้าแล้วกระแทกเข่าใส่กลางลำตัวเขาเต็มแรงทันที

“เป็นไงแรงฉันเท่ามดไหม ออกไปเลยนะไอ้บ้า! ถ้าไม่ออกคุณเจอดีแน่!” พระพายว่าเขาเสียงดังด้วยความหมั่นไส้ปนโกรธที่เขาเอาแต่พูดจาทะลึ่งกับเธอตลอดเวลา แล้วรีบพึ่งไปเปิดลิ้นชักหยิบเอาที่ช็อตไฟฟ้าที่เพิ่งจะหาซื้อมาไว้สำหรับใช้กับเขาโดยเฉพาะออกมากดเปิดเครื่องขู่เขา

“นี่คุณ อ่าส์~ คุณทำร้ายน้องชายผมสองรอบแล้วนะ นี่ยังจะเอาที่ช็อตมาทำร้ายผมอีกเหรอ” อดัมกุมเป้าของตัวเองตัวงอหน้าดำหน้าแดง

“สำหรับคนอย่างคุณมันต้องทำแบบนี้แหละ แล้วรอบต่อไปฉันจะเอาไอ้นี่ช็อตไอ้หนอนน้อยของคุณให้ตายด้านไปเลย!” พระพายแหวกลับอย่างเหลืออด แล้วดูท่าเขาสิไม่ได้สนใจกลัวที่ช็อตไฟฟ้าที่เธอเอามาขู่เลย เอาแต่สนใจไอ้ที่อยู่ตรงกลางเป้าอยู่นั่น แถมยังเอามือกุมแล้วก็ลูบอย่างหน้าไม่อาย

“ว่าไงนะพระพาย หนอนน้อยเหรอ?” อดัมที่กำลังจุกกลางลำตัวอยู่พอได้ยินคำพูดสบประมาทของหญิงสาวมันทำให้เขารู้สึกโมโหขึ้นมานิด ๆ ที่เธอเรียกมังกรยักษ์ของเขาว่าหนอนน้อย

“ใช่! แล้วจะทำไม!”

“คุณกล้าดูถูกผมด้วยการเรียกว่าหนอนน้อยเหรอพระพาย คุณก็รู้ว่ามันใหญ่แค่ไหน เปลี่ยนคำพูดเดี๋ยวนี้” อดัมโต้เถียงเธอราวกับเด็กด้วยเรื่องที่มันดูทะลึ่งปนไร้สาระ แต่ตอนนี้เขาหงุดหงิดจริง ๆ ที่เธอมาเปรียบเปรยลูกชายเขาแบบนี้

...กล้าดียังไงวะพระพาย ผู้หญิงทุกคนที่ได้สัมผัสมีแต่คนหลงใหลคลั่งไคล้แทบจะจูบเช้าจูบเย็น แต่ดูเธอเปรียบเทียบสิ คนอย่างอดัมฆ่าได้หยามไม่ได้รู้ไว้เลยยัยตัวแสบ!!

“ไม่เปลี่ยน ไอ้คนทุเรศ! โรคจิตหลงตัวเอง! ไอ้หนอนน้อย!” พระพายเห็นเขาโมโหก็ยิ่งต่อปากต่อคำกับเขาต่ออย่างสะใจ

“ฮึ! หนอนน้อยเหรอพระพาย” อดัมแค่นเสียงแล้วกระตุกยิ้มอย่างเข่นเขี้ยว มือก็จัดการปลดเข็มขัดอย่างลวก ๆ

“นี่...คุณจะทำอะไรน่ะ!” พระพายถามหน้าตื่นมือสั่นด้วยความกลัวเมื่อเห็นเขากำลังจะถอดกางเกง อดัมเดินย่างสามขุมเข้ามาหาเธอช้า ๆ พลางถอดกางเกงออกเหลือเพียงกางเกงชั้นในชายสีขาวสะอาดตายี่ห้อดัง

“พิสูจน์ไงพระพายว่ามันเป็นแบบที่คุณสบประมาทรึเปล่า” อดัมข่มความเจ็บเอาไว้แล้วปลดกางเกงชั้นในลงทำให้ท่อนเอ็นที่ใหญ่ยักษ์ของเขาดีดผึงออกมาโชว์หราต่อหน้าเธอ พระพายหลับตาปี๋ด้วยความตกใจในความโรคจิตของเขา

“กรี๊ด! ไอ้บ้า!! กรี๊ด!!!” พระพายหลับตาแล้วยื่นมือที่จับเครื่องช็อตไฟฟ้าจี้ใส่ที่กลางกายของอดัมในทันทีด้วยความตกใจ

“เฮ้ย! เอ้ย ๆ ๆ” อดัมร้องสุดเสียงได้เพียงเท่านั้นก็ตัวกระตุกก่อนจะล้มฟุบลงไปที่พื้นด้วยสภาพที่ท่อนล่างโป๊เปลือย

“...กรี๊ด!!! คุณ! คุณ!อย่าเป็นอะไรนะฉันขอโทษ กรี๊ด!!!” พระพายรู้สึกตัวว่าพลั้งมือช็อตเขาก็รีบนั่งลงดูเขาพร้อมเรียกเขาให้ฟื้น แต่สายตาก็เหลือบไปเห็นท่อนเอ็นที่ตอนนี้ยังตั้งโชว์ตัวอยู่

“ไอ้บ้า! จะสลบก็ไม่ใส่กางเกงก่อน อดัม! ไอ้บ้า ไอ้ทุเรศ ฟื้นสิไอ้คนโรคจิต! อย่ามาตายในห้องฉันนะ!” พระพายเบือนหน้าหนีจากจุดนั้นแล้วก่นด่าอดัมด้วยความอายปนกลัว

พระพายพยายามเรียกอดัมให้มีสติซ้ำแล้วซ้ำเล่าแต่ร่างสูงกลับสลบไปไม่รู้เรื่อง พระพายต้องพยายามลากร่างสูงให้ขึ้นมานอนบนเตียงอย่างทุลักทุเลแล้วก็ต้องคอยเบือนหน้าหนีท่อนรักของเขาที่มันเด่นสง่าอยู่กลางกายอยู่นานถึงได้หาผ้ามาปกคลุมมันไว้ จะให้ใส่กางเกงให้เขาเธอก็คงไม่กล้าเลยได้แต่ปล่อยมันไว้แบบนั้นแล้วก็พยายามหาวิธีปฐมพยาบาลให้เขาเพราะเธอไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรดี

-เวลาต่อมา-

“ซี๊ด~” อดัมครางออกมาแล้วค่อย ๆ ขยับตัว

“คุณ คุณ! ฟื้นแล้วเหรอ คุณ!” พระพายถลาตัวมานั่งข้างเตียงด้วยความตื่นเต้นที่เห็นเขารู้สึกตัว พลางโล่งใจที่เขายังไม่ตาย

“คุณ! กี่นิ้ว คุณมองนิ้วฉัน กี่นิ้ว แล้ว...แล้วคุณจำได้ไหมว่าคุณชื่ออะไร คุณจำฉันได้ไหม คุณ คุณตอบสิ คุณ!” พระพายละล่ำละลักถามเขาอย่างร้อนรน

“อ่าส์~ คุณทำบ้าอะไรพระพาย เล่นแรงชะมัด” อดัมพยักหน้ารับแล้วค่อย ๆ ยันกายขึ้นพร้อมบ่นแธอ แต่ก็ทำให้พระพายยิ้มออกมาด้วยความโล่งใจที่เขายังมีสติ ไม่ได้สมองเสื่อมหรือจะต้องกลายเป็นเจ้าชายนิทราตามที่เธอจินตนาการไปต่าง ๆ นานา

“ฉันขอโทษนะคะ คือ... ก็ใครใช้ให้คุณมาโรคจิตเปิดโชว์กันล่ะ” พระพายอ้ำอึ้งขอโทษแต่ก็ไม่วายว่าตัวต้นเหตุ

“ก็คุณมาดูถูกผมก่อน ผมมันไซส์มังกรนะคุณไม่ใช่หนอนน้อย ทำอย่างกับไม่เคยเห็น” อดัมพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังทำเอาพระพายหน้าแดงในคำพูดของเขา

“ยังจะมาทะลึ่งอีกนะ คนอะไรหน้าด้านหน้าไม่อายที่สุดเลย!” พระพายทุบไหล่เขาไปหนึ่งทีเพราะหมั่นไส้

“คุณ” อดัมเรียกพระพายด้วยเสียงจริงจังแล้วยังตีหน้าเคร่งขรึมจนร่างบางหวั่นใจว่าเขาคงโกรธที่เธอไปซ็อตเขา

“...คะ”

“คุณทำร้ายความเป็นชายของผม ถ้ามันใช้งานได้ไม่เหมือนเดิมแล้วสาว ๆ เขาหนีหายจากผมหมด คุณ! ต้องเป็นคนรับผิดชอบดูแลมัน”

“ชีวิตคุณนี่สาละวนอยู่กับเรื่องนี้ตลอดเวลาเลยรึไงคะ” พระพายส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ

“ฮึ ๆ ๆ ต้องพิสูจน์เองนะว่าผมหมกมุ่นได้แค่ไหน”

“เดี๋ยวก็โดนอีกรอบหรอก” พระพายทำท่าแยกเขี้ยวใส่เขาอย่างน่ารักด้วยความลืมตัวทำให้อดัมเองก็พลอยยิ้มหัวเราะด้วยความชอบใจ พลางนึกว่าการที่เธอทำตัวสนิทสนมกับเขาแบบนี้ทำไมมันถึงได้ทำให้เขามีความสุขเหลือเกิน

“ฟื้นแล้วก็กลับไปได้แล้วค่ะ แล้วก็อย่าได้คิดอะไรทะลึ่งกับฉันอีกเป็นอันขาด คุณไปสนุกกับสาว ๆ ของคุณดีกว่า” พระพายเอ่ยปากไล่แล้วพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“อะไรกันคุณ ทำร้ายผมตั้งหลายครั้งแล้วไม่คิดจะรับผิดชอบเลยเหรอ” อดัมประท้วงไม่ยอมกลับ คำแนะนำที่บอกให้ไปสนุกกับสาว ๆ ไอ้เขาก็อยากทำอยู่หรอกแต่พอจะเข้าด้ายเข้าเข็มกับคนอื่นทีไรใบหน้าเธอก็ลอยมากวนใจทำให้เรือล่มปากอ่าวทุกที นี่ก็ร่วมเดือนแล้วที่เขาต้องเสร็จด้วยมือของตัวเอง

“ฉันแค่ป้องกันตัว” พระพายตอบเขาในทันทีก่อนที่จะต่างคนต่างเงียบเมื่ออดัมเอาแต่มองจ้องหน้าเธอ แต่ไม่ใช่ด้วยสายตาที่หื่นลามกแบบเดิม มันแตกต่างจากทุกครั้งทำเอาเธอสะท้านไปทั้งใจ

“คบกันไหมพระพาย” อดัมพูดออกมาเสียงเบาทำลายความเงียบ แล้วมองตาเธอด้วยประกายตาที่อ่านยาก แต่คนที่ได้ฟังกลับใจเต้นแทบจะระเบิดออกมาเมื่อได้ฟังคำนี้จากปากของคนที่เธอแอบรักมานาน

“ว่าไงคุณ” อดัมถามกลับอีกครั้งอย่างรอคอยคำตอบ

“คือ...” พระพายหน้าแดง อึกอัก ซึ่งก็ทำให้อดัมรู้ว่าเธอคงกังวลว่าเขาอาจจะมาหลอกเพื่อหวังเคลมเธอ

“ผมไม่ได้ขอคบคุณเพราะหวังเคลมคุณนะ แต่ที่จริงผมก็หวังมาตลอดนั่นแหละ...” / เพี้ยะ!

“โอ้ย! อย่าเพิ่งทุบสิคุณ ฟังก่อน แต่มันไม่ใช่เหตุผลนี้แน่ที่ผมอยากคบกับคุณ ไม่รู้สิผมพยายามจะมีอะไรกับผู้หญิงมากมายตอนที่อยู่อิตาลีแต่หน้าคุณลอยมากวนจนผมหมดอารมณ์กับคนอื่นทุกครั้ง ผมคิดถึงคุณตลอดเวลา อยากจะเห็นหน้าคุณ อยากแกล้งให้คุณด่าผม อยากเห็นคุณยิ้มคุณทำหน้าโมโหอารมณ์เสียหัวเราะต่อหน้าผม ผมไม่แน่ใจว่าความรู้สึกของผมมันคืออะไร มันเรียกว่าชอบหรืออะไรกันแน่เพราะผมไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครแม้แต่กับนิชา ผมอยากมั่นใจในความรู้สึกนี้... คุณช่วยผมทีได้ไหม”