ตอนที่ 1 วสันตฤดูที่มาช้า

ณ เมืองหลวงในเดือนสาม วสันตฤดูปีนี้ดูจะมาเยือนล่าช้ากว่าที่เคย

ภายในจวนหมิงอิงโหว บรรยากาศอบอวลไปด้วยความรื่นเริงยินดีในช่วงหลายวันมานี้ เนื่องด้วยท่านโหวเจ้าของจวนเพิ่งสร้างความดีความชอบใหญ่หลวงในกองทัพจนได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์ แม้ป้ายชื่อ ‘จวนกั๋วกง’ จะยังไม่ได้ถูกแขวนขึ้นอย่างเป็นทางการ แต่นั่นก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อความปิติโสมนัสของทุกคนในจวน

ณ เรือนหลัก อวิ๋นเหยาเหยา จัดการธุระในเรือนจนเสร็จสิ้น หลังจากอ่านจดหมายสองฉบับที่ส่งด่วนมาจากนอกเมืองหลวง นางจึงให้อวิ๋นมัวมัวช่วยพยุง เดินกะเผลกไปทางเรือนหลังอย่างช้าๆ

เมื่อไม่กี่วันก่อน นางประสบอุบัติเหตุรถม้าตื่นตกใจที่หน้าวัดหมิงสุ่ยจนได้รับบาดเจ็บที่ขาขวา ช่วงเวลานี้จึงถือเป็นช่วงสำคัญของการพักฟื้น

ขณะเดินผ่านสวนที่เริ่มผลิใบเขียวขจี ในป่าเหมยที่ซ่อนตัวอยู่หลังพฤกษาไม่ไกลนัก มีเสียงหัวเราะต่อกระซิกแว่วมาให้ได้ยิน

นางชะงักฝีเท้าแล้วปรายตาไปมอง เห็นดรุณีน้อยในอาภรณ์สีสันสดใส ศีรษะประดับด้วยเครื่องทองไข่มุกอันประณีตงดงามหลายนาง กำลังประคองมืออย่างระมัดระวังเพื่อเก็บหยาดน้ำค้างอันเย็นเยียบบนกลีบดอกเหมย

“ฮูหยิน นังเด็กพวกนี้ช่างไร้กฎระเบียบนัก” อวิ๋นมัวมัวเอ่ยด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ พลางกระซิบกับเจ้านายของตน “ต่อให้เป็นของที่วังหลวงประทานมา ก็ไม่ควรทำตัวแบบนี้”

อวิ๋นเหยาเหยาลอบชมความงามและความมีชีวิตชีวาของเหล่าสาวสะพรั่งเหล่านั้น ก่อนจะหันกลับมามองมัวมัวคนสนิทด้วยสายตาเรียบเฉย “เจ้าก็รู้ว่านั่นเป็นคนที่ฝ่าบาทประทานมาให้ท่านโหว... อ้อ ไม่สิ ยามนี้ควรเรียกว่าท่านกั๋วกงสินะ นอกจากท่านกั๋วกงแล้ว ใครกันเล่าจะมีอำนาจจัดการแม่นางเหล่านี้ได้”

“ดรุณีแรกรุ่นผู้อ่อนเยาว์และงดงาม ท่านกั๋วะกงช่างมีวาสนานัก” นางเอ่ยประโยคนี้อย่างเนิบช้า ก่อนจะก้าวข้ามประตูวงพระจันทร์เข้าสู่เรือนหลังไป โดยไม่ได้ใส่ใจเหล่าดรุณีน้อยเหล่านั้นอีก

ทว่าเมื่อเทียบกับความสุขุมนิ่งเฉยของเจ้านายแล้ว อวิ๋นมัวมัวกลับขุ่นเคืองใจยิ่งนัก นางขมวดคิ้วมุ่น “คนทั้งเมืองหลวงใครบ้างไม่รู้ว่าท่านกั๋วกงกับฮูหยินรักใคร่กันเพียงใด เรือนหลังสงบสุขมาเนิ่นนาน ความคิดที่ฮองเฮาประทานคนเหล่านี้มาให้ ช่างน่า...”

“เอาเถิด เลิกพูดได้แล้ว” อวิ๋นเหยาเหยาตบมือมัวมัวเบาๆ “อีกสองวันท่านกั๋วกงกับคุณชายใหญ่ก็จะถึงเมืองหลวงแล้ว เจ้าจงกำชับเรื่องที่ข้าสั่งไว้ให้ดี นี่เป็นหน้าเป็นตาของจวน อย่าให้มีสิ่งใดขาดตกบกพร่อง อีกทั้งสมุดบัญชีจากห้างร้านและขบวนสินค้าที่มาจากทางใต้ หากพวกเขามาถึงแล้วก็ให้รีบมาพบข้า เงินทองที่ข้าจะใช้ต้องเตรียมไว้ให้พร้อม”

เมื่อได้ยินคำสั่งความ อวิ๋นมัวมัวก็ได้แต่ลอบถอนใจ มองดูเจ้านายด้วยความจนใจ นางจำต้องเก็บคำทัดทานไว้ในอก แล้วหันไปใส่ใจกับงานตรงหน้าแทน

ภายในห้องหนังสือเล็ก อวิ๋นเหยาเหยานั่งลงที่โต๊ะตั้งใจคัดอักษร

บนกระดาษซวนจื่อสีขาวสะอาดตา เต็มไปด้วยบทสวดมนต์ที่นางบรรจงคัดด้วยความศรัธทา ก่อนที่สามีและบุตรชายจะออกเดินทาง นางได้ไปไหว้พระที่วัดหมิงสุ่ยและตั้งจิตอธิษฐานไว้ ยามนี้ทั้งสองกลับมาอย่างปลอดภัย นอกจากเงินทำบุญบูรณะวัดแล้ว นางยังต้องนำบทสวดร้อยจบบรรจงคัดด้วยมือตนเองไปถวายเพื่อแก้บน

หนก่อนที่ไปวัดมีเหตุให้ต้องยกเลิกไป ช่วงเวลานี้จึงต้องเร่งมือทำให้เสร็จ

แว่วเสียงอวิ๋นมัวมัวกำลังสั่งงานบ่าวไพ่อยู่ด้านนอก นางวางพู่กันลง พลางหมุนข้อมือที่ปวดเมื่อย แล้วส่ายหน้ายิ้มหยันให้กับตนเองอย่างจนใจ

นางรู้ดีว่ามัวมัวที่รักและหวังดีต่อนางคิดสิ่งใดอยู่ ทว่ามีบางเรื่องที่คนนอกยามใดก็ไม่อาจเข้าใจ

ระหว่างนางกับเฉินอู๋หมิง แม้เบื้องหน้าจะดูเป็นคู่สร้างสมรสสวรรค์ประทาน ทว่าลึกๆ แล้วมันเป็นเพียงความงดงามที่ฉาบไว้บนผิวหน้าเท่านั้น

เขาจะรับอนุหรือไม่ จะรับสาวงามเข้าจวนกี่คน ไม่ใช่สิ่งที่นางจะเข้าไปก้าวก่ายได้ เขาคิดเห็นประการใด มีใจรักใคร่ใคร ล้วนไม่ได้เกี่ยวพันกับนาง

ตราบใดที่ไม่ล่วงเกินฐานะภรรยาเอกของนาง ไม่สั่นคลอนตำแหน่งของนางและบุตรธิดา บ้านหลังนี้ก็นับว่าเป็นบ้านที่มั่นคงและสมบูรณ์พร้อมที่สุดแล้ว

หยดหมึกซึมลงบนเนื้อกระดาษ อวิ๋นเหยาเหยาขยับบทสวดที่คัดเสร็จแล้วไปไว้ด้านข้าง แล้วเริ่มคัดต่อไปด้วยใจที่สงบนิ่ง

ยามที่แต่งให้เฉินอู๋หมิงในวันวาน เขาเอ่ยอย่างชัดเจนยิ่งว่า ‘ที่เขาแต่งกับนาง ก็เพียงเพื่อรับผิดชอบเท่านั้น’ หากไม่ใช่เพราะเขาช่วยชีวิตนางจากการตกน้ำ ทั้งสองคงไม่อาจมีวาสนาที่ไม่เหมาะสมกันเช่นนี้ได้

จวบจนปัจจุบัน คนในเมืองหลวงยังคงหยิบยกเรื่องการตกน้ำครั้งนั้นมาพูดถึง ยามที่เอ่ยถึงการที่เฉินอู๋หมิงแต่งนางเป็นภรรยา ต่างก็พากันเสียดายแทนบุรุษผู้เพียบพร้อมอย่างหมิงอิงโหวที่ต้องสูญเสียตำแหน่งเขยขวัญให้แก่กำพร้าสาวผู้ไร้หัวนอนปลายเท้า บ้างก็ปิดปากลอบหัวเราะเยาะเย้ยนาง หาว่านางเจ้าเล่ห์เพทุบายแสร้งตกน้ำเพื่อยั่วยวนบุรุษ

กับวาจาเหล่านี้ อวิ๋นเหยาเหยาชินชาเสียแล้ว แม้เวลาจะผ่านไปหลายปี แต่เบื้องหลังความสัมพันธ์นี้ยังคงถูกคนนำมานินทาอยู่ร่ำไป ด้วยเพราะนางอยู่อย่างเสวยสุขเกินหน้าเกินตา จึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะถูกผู้คนอิจฉาริษยา

แม้จะเป็นวาสนาที่ผู้คนมองว่าไม่คู่ควร แต่เฉินอู๋หมิงแต่งนางมานานปี เรือนหลังเงียบสงบไร้ปัญหา เพียงเท่านี้ก็เพียงพอจะทำให้เหล่าฮูหยินในแวดวงเดียวกันอิจฉาจนต้องฉีกผ้าเช็ดหน้าเล่นไปหลายผืนแล้ว

ทว่าสำหรับอวิ๋นเหยาเหยา นางไม่เคยละโมบในลาภยศของจวนโหว และไม่เคยทะเยอทะยานหมายปองเฉินอู๋หมิงผู้เป็นชายในฝันของสตรีทั่วเมือง จวบจนวันนี้ นางก็ยังคงตระหนักรู้ในตนเองอย่างแจ่มแจ้ง

นางรู้เสมอว่า เฉินอู๋หมิงอยากทำสิ่งใดหรือไม่อยากทำสิ่งใด นางไม่มีสิทธิไปควบคุม

เหมือนดั่งการที่เขาแต่งกับนาง เป็นการรับผิดชอบต่อเหตุการณ์ตกน้ำ และเขาก็เล็งเห็นว่านางมีฐานะต่ำต้อย ปกครองง่าย นางให้กำเนิดบุตรธิดาแก่เขา จัดการงานในบ้าน ดูแลทรัพย์สิน ทำหน้าที่ภรรยาที่ดีทุกประการจนเขาไม่สามารถติเตียนสิ่งใดได้

ยามนี้ เขาได้รับความดีความชอบจนเลื่อนฐานะจากหมิงอิงโหวขึ้นเป็นหมิงกง นางจึงได้อานิสงส์จากโหวฮูหยินกลายเป็นกงฮูหยิน ทว่าสิ่งที่ตามมาคือความวุ่นวายทั้งในและนอกจวน

เหล่าสาวงามที่อยู่ข้างนอกนั่น เมื่อเขากลับมาครานี้ เขาคงจะรับไว้กระมัง เพราะแม้แต่ตัวนางเองยังรู้สึกว่าพวกนางช่างงดงามและเยาว์วัยจนน่าประทับใจ

วันนี้ฟ้ามืดเร็วกว่าปกติ ยามสายัณห์มาเยือน กลับมีหิมะโปรยปรายลงมาประปราย

หลังจากรับประทานอาหารค่ำ อวิ๋นเหยาเหยายืนอยู่ใต้ระเบียงมองดูดินฟ้าอากาศที่ผิดแปลกไปจากทุกปี พลางทอดถอนใจ “วสันตฤดูปีนี้ช่างมาเยือนช้านัก”

“ก็นั่นน่ะสิเจ้าคะ” อวิ๋นมัวมัวเอ่ยสมทบ “ป่านนี้แล้วยังไม่รุ่งสาง อากาศไม่ยอมอุ่นขึ้นเสียที ดอกเหมยในสวนเลยบานอยู่นาน”

“ก็ดีแล้วนี่ จะได้ให้แม่นางเหล่านั้นเก็บน้ำค้างไว้ชงชาให้ท่านกง” เมื่อนึกถึงรสนิยมของเฉินอู๋หมิง อวิ๋นเหยาเหยาก็ยิ้มน้อยๆ ก่อนจะเรียกสาวใช้ให้มาพยุงกลับเข้าห้อง

หลังจากดื่มยาบำรุงรสขมจัด นางก็โบกมือให้มัวมัวและสาวใช้ออกไป แล้วเอนกายลงนอนหลับตาเร็วกว่าปกติ

ดูเหมือนตำรับยาใหม่ของหมอจะทำให้นางง่วงงุนได้ง่ายขึ้น นางจึงหลับลึกกว่าที่เคย

อาจเป็นเพราะกลางวันนึกถึงเรื่องเก่าๆ ในยามค่ำคืนนางจึงฝันเห็นอดีต

ในฝัน... เป็นภาพตัวนางและเฉินอู๋หมิงในวัยเยาว์

ดูเหมือนจะเป็นช่วงหลังจากที่นางตกน้ำและเขามารเยี่ยมไข้เพื่อขอนางแต่งงาน เขาแต่งกายด้วยชุดคลุมปักลายงดงาม สวมกวานหยก ยืนไพล่มืออยู่ริมหน้าต่าง คิ้วและดวงตาคมปลาบ ดูองอาจหล่อเหลาจนบาดตา

มิน่าเล่า ในวัยหนุ่มเขาจึงเป็นที่หมายปองของสตรีค่อนเมืองหลวง นอกจากฐานะและความสามารถแล้ว บุรุษผู้นี้ยังมีต้นทุนในการล่อลวงใจสาวงามอย่างเหลือเฟือ

“ข้าแต่งกับเจ้า ก็เพื่อรับผิดชอบ” เขาเอ่ย “เรื่องที่เจ้าตกน้ำ เราสองคนต่างตกเป็นขี้ปากชาวบ้าน ชื่อเสียงของเจ้าเสียหาย หากข้าไม่กระทำการใด เกรงว่าวาสนาในวันหน้าของเจ้าจะลำบาก..”

ยามนั้นนางนั่งอยู่ตรงข้ามเขา มองดูเขาที่ยืนอยู่สูงกว่าด้วยสายตาเย็นชา วาจาที่เอ่ยออกมาดูคล้ายบีบคั้น ในใจของนางมีเพียงความสับสนและตื่นตระหนก

เหตุการณ์ตกน้ำครั้งเดียว กลับทำลายความหวังและแผนการในอนาคตของนางจนหมดสิ้น นางไม่เหลือทางให้เลือกอีกต่อไป ไม่ว่าจะเป็นความหวังลมๆ แล้งๆ เรื่องสามีในอุดมคติ หรือความปรารถนาที่จะมีครอบครัวและญาติมิตรใหม่ ทุกอย่างพังทลายลง

นางมองบุรุษที่มาขอแต่งงานด้วยท่าทีเย็นชาผู้นี้ ราวกับมองเห็นอนาคตที่ความปรารถนาเหล่านั้นไม่มีวันเป็นจริง

ยามนั้น นางคงจะโศกเศร้าไม่น้อยที่ต้องรับคำขอแต่งงานจากเฉินอู๋หมิงเพียงเพราะไม่มีทางเลือกอื่น

ไม่ใช่ปลา ไฉนเลยจะรู้ซึ้งถึงรสสุขของปลา ไม่ใช่ข้า ไฉนเลยจะรู้ความปรารถนาของข้า

สิ่งที่นางต้องการ ไม่ใช่สามีแบบเฉินอู๋หมิง และก็เป็นไปตามคาด ในวันเวลาอันยาวนานที่ผันผ่าน นางต้องทนฟังเขาเอ่ยประโยคเดิมซ้ำๆ จนขึ้นใจ

“ข้าแต่งกับเจ้า ก็เพื่อความรับผิดชอบ”

“สิ่งเหล่านี้เป็นหน้าที่ของข้า ย่อมไม่อาจบ่ายเบี่ยง”

“เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้เรื่องพวกนี้ เพียงทำตามที่ข้าสั่งก็พอ”

“รับอนุหรือ? ข้ามีการวางแผนในใจอยู่แล้ว เจ้าไม่ต้องพูดมาก”

...

นางฟังเขาเอ่ยเช่นนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนหูแว่วเอียน นางอยากจะบอกเขานักว่า นางช่างเจียมเนื้อเจียมตัวยิ่งกว่าใคร ท่านโหวไม่ต้องกังวลว่านางจะคิดไปไกล

นางไม่ใช่คนที่จะปล่อยใจไปโหยหาสิ่งที่ไม่ได้เป็นของตน แม้บุรุษผู้นี้จะเป็นสามีมานานปี เป็นบิดาของบุตรธิดา แต่นางก็ยังไม่กล้าปล่อยใจรัก

แม้ครั้งหนึ่งนางจะเคยสับสนหรือหวั่นไหว ทว่าคำเตือนของเฉินอู๋หมิงก็ทำให้นางตื่นจากฝันได้อย่างรวดเร็ว

ดังนั้น ไม่ว่าจะเป็นสาวงามที่ได้รับพระราชทานมา หรือสตรีภายนอกที่อยากจะปีนป่ายเข้ามาเป็นอนุของเขา นางก็ไม่เคยใส่ใจ และไม่กล้าจะใส่ใจ

อวิ๋นเหยาเหยารู้ดีว่า ตั้งแต่วันที่นางแต่งให้เฉินอู๋หมิง นางก็เพียงแค่รอคอยผลลัพธ์ที่ถูกกำหนดไว้แล้วเท่านั้น

สักวันหนึ่ง เขาจะต้องพบสตรีที่เขาพึงใจ และรับนางเข้ามาในจวน เหมือนดั่งบิดาของนางที่ในใจมีเพียงอนุภรรยา เพียงแต่ไม่รู้ว่ายามที่เฉินอู๋หมิงลุ่มหลงในความรัก เขาจะเป็นไอ้คนสารเลวที่ ‘รักอนุจนทำลายเมียเอก’ อีกคนหรือไม่

นางรอมานานปี รอจนถึงบัดนี้ ก็ยังไม่เห็นสตรีที่ทำให้เขาคลั่งไคล้ได้ ทว่านางรู้ดีว่าในชาตินี้ จะต้องมีคนผู้นั้นปรากฏตัวขึ้นแน่นอน

ในจดหมายของเฉิงเอ๋อร์บอกว่า มีองค์หญิงต่างเผ่าที่ร้องห่มร้องไห้อยากแต่งให้แก่วีรบุรุษติดตามกลับมาด้วย อีกทั้งในเมืองหลวงยังมีองค์หญิงผิงหนานที่มีใจให้บิดาของเขา ในจวนก็ยังมีสาวงามที่วังหลวงประทานมาอีก ไม่ว่าเขาจะพึงใจใคร วันหน้าคงจะมีเรื่องสนุกให้ชมแน่ๆ

โชคดีที่นางคือภรรยาเอก อวิ๋นเหยาเหยาคิดว่า ต่อให้วันหนึ่งเฉินอู๋หมิงจะรักอนุจนหน้ามืดตามัว อย่างน้อยนางก็มีฐานะและอำนาจพอที่จะปกป้องตนเองและลูกๆ ได้

ส่วนตัวนางเอง... หากมีโอกาส นางก็คงอยากจะได้สามีที่รักนางจนจะเป็นจะตายดูสักครั้ง

ฤทธิ์ยาเริ่มรุนแรงขึ้น นางดำดิ่งลงสู่ความหลับใหลที่ลึกซึ้งขึ้นเรื่อยๆ ในภวังค์นั้น ราวกับเห็นต้นท้อในสวนผลิบานสะพรั่งเต็มต้น จากนั้นทุกอย่างก็เข้าสู่ความสงบเงียบชั่วนิรันดร์

ท่ามกลางหิมะที่ร่วงหล่น กลีบท้อสีชมพูงดงามจับตา

วสันตฤดูของเมืองหลวง ในที่สุดก็มาเยือนเสียที... แม้จะสายเกินไปก็ตาม

.