Hinovel
App Store
Google Play
คลังหนังสือ
นักเขียน
นิยาย
Artery! บรีฟงาน(ยังไงให้)ได้เมีย
11.0K·ญาณิน / 14 กุมภาฯ‘อมไม่ได้เดี๋ยวฟันผุ’ เขาเป็นนักเขียนนิยายอีโรติก นามปากกา (Artery) อาร์เทอรี ที่ใคร ๆ เข้าใจว่าเป็นผู้หญิง! รวมถึง เธอ...สาวน้อยนักวาด ต่อหน้าคนอื่น...ทำเป็นไม่รู้จัก ลับหลัง...จ้องจับน้องกิน เธอ...ไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวายเวลาทำงาน เขา...ชอบมาวุ่นวายในเวลาทำงาน เธอ...ชอบนอนคนเดียว เขา...ชอบนอนกอดเธอ เธอ...ชอบกินบะหมี่ เขา...ชอบกินเธอ... .:｡ ✿*ﾟ ‘ﾟ･✿.｡.: รุ่นพี่+รุ่นน้อง เมื่อจู่ ๆ ฉันมีสามีเป็นนักเขียนนิยายอีโรติก...ชื่อดัง...โดยไม่ทันให้ตั้งตัว เพราะความเข้าใจผิด ไม่สิ...เพราะโดนหลอกต่างหาก เรื่องราวมันถึงได้ชุลมุนจับพลัดจับผลูลงเอยกันแบบงุนงง… “อมให้พี่หน่อยครับ” “ไม่เอาค่ะ…เดี๋ยวฟันผุ” “...ฟันผุ?” “อือ…” พยักหน้าเบา ๆ ไม่สนใจเจ้าของใบหน้าหล่อที่เดินตรงเข้ามาใกล้ ‘แม่ง! คิดได้ไงวะอมไม่ได้เดี๋ยวฟันผุ ครูสุขศึกษา ขา...เมษาขอโทษ อมไม่ได้จริง ๆ ค่ะกลัวฟันจะผุ กลัวจริง ๆ นะ’ ทำตาละห้อย กลั้นขำ กับความคิดตัวเอง “หึ...ขอโทษนะครับ เคพี่หวานธรรมชาติ ปราศจากน้ำตาล อมได้ฟันไม่ผุ” “แล้วถ้ากลัวฟันผุ อมเสร็จก็แค่แปรงฟันครับ...เด็กน้อย!” ริมฝีปากสวยเผยยิ้มเล็กน้อย พร้อมกับหย่อนก้นนั่งลงบนโต๊ะเขียนหนังสือ “ไม่ค่ะ! พี่อย่ากวน...เมจะทำงาน!” ตอบกลับเสียงหนักแน่น จ้องใบหน้าหล่อด้วยความหงุดหงิด “แป๊บเดียว อมเสร็จเดี๋ยวพาไปแปรงฟัน” เซ้าซี้ไม่เลิก “.....” วาง Apple Pencil ในมือถอนหายใจเบื่อหน่าย ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นสบตาคู่เว้าวอนนั้น “ดูปากเมนะ...ไม่!!!” “สองหมื่น!” “.....” คนฟังถึงกับขมวดคิ้ว อะไรของอีตานักเขียนโรคจิตคนนี้เนี่ย!! “สี่หมื่น อมให้หน่อย” “ห้าหมื่น พร้อมเหมางานทั้งปี!” เหอะ…คนอย่างเมษา! เงินซื้อไม่ได้ค่ะ! ถ้า…ไม่มากพอ “แค่อมใช่ไหม?” บ้าเอ๊ย! ไอ้นักเขียนโรคจิตดันรู้จุดอ่อน ช่วงนี้มีเรื่องต้องใช้เงินอยู่ด้วย เสียฟอร์มชะมัด “หึ…ทีแรกก็แค่จะให้อม” ริมฝีปากสวยเผยยิ้มเจ้าเล่ห์ ว่าแล้วไงให้ตายเถอะ ตามเขาไม่เคยทันสักทีสิน่า... อาเธอร์ พิชญะ ตันติพิพัฒน์พงษ์ นักศึกษาปี 4 คณะวิศวกรรมศาสตร์ สาขาวิชาวิศวกรรคอมพิวเตอร์ (อดีตเดือนมหาวิทยาลัย) อายุ 22 หล่อ รวย ฉลาด ตามสไตล์ผู้ชายฮอตเนิร์ด (hot nerd) ผิวขาวซีด สูง 188 สายตาอบอุ่นแฝงความเจ้าเล่ห์ ถ้าได้มองใคร คนนั้นไม่มีทางหนีรอดเงื้อมมือเสือซ่อนเล็บตัวนี้ไปได้ (ขี้หึงเป็นที่สุด) อยู่กับเพื่อนหน้านิ่งขรึม ดูเป็นคนเย็นชา แต่พอเวลาอยู่กับคนที่ใช่ เขาจะกลายร่างเป็นอีกคน (หื่นกับน้องมาก) ‘อม ดูด รูด เลีย นี่คือสิ่งที่เมต้องทำ!’ เม เมษา ภัทรชานนท์ นักศึกษาปี 1 คณะดิจิทัลมีเดีย สาขาดิจิทัลอาร์ต อายุ 19 ตัวเล็กตัวน้อย ผิวขาวอมชมพู สาวแว่นสุดน่ารัก สูง 157 ซุ่มซ่าม โลกส่วนตัวสูง เวลาว่างชอบเลี้ยงแมว แต่งตัว มีเพื่อนสนิทคนหนึ่งนามว่าหมูหวาน ‘อ้าปากแล้วอมมันเข้าไป’
โซ่คล้องใจ
28.0K·ญาณิน / 14 กุมภาฯความรักของฉันมันคงเหมือนนาฬิกาทราย.. .. เมื่อด้านหนึ่งถูกเติมเต็ม....อีกด้านกลับว่างเปล่า ..และสูญสิ้นไป..กับกาลเวลา........ "สำหรับฉันเธอมันก็แค่ผู้หญิงไร้ค่า อยู่บนที่สูงแต่ทำตัวต่ำ" "หึ....ขอบคุณค่ะที่ชม จะพูดแค่นี้ใช่มั้ย จะได้ไปอ่อยผู้ชายต่อ" "อ้อ...ถ้าสนใจ เชิญนะคะ พอดีชอบแบบ ทีเดียวหลายๆคนมันสนุกดี แต่คนดีๆอย่างพี่...."เธอมองเขาอย่างพิจารณา พร้อมยกยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน ก่อนจะเดินจากไป หมับ!! "มีอะไรอีกคะ หรือว่าสนใจอยากไปร่วมเตียงด้วย" "......" ชายหนุ่มเงียบ มองหน้าเธออย่างเอาเรื่อง และออกแรงบีบข้อมือเล็กอย่างแรง แต่คนตรงหน้ากลับไม่แสดงท่าทีว่าเจ็บ ถึงเธอจะเจ็บเหมือนกระดูกกำลังจะแหลกเป็นชิ้นๆ "ถ้าไม่ทำอะไรก็ปล่อย พี่ไม่อยากได้แต่คนอื่นเขาอยากได้!" พรึบ!! เธอสะบัดมือเขาอย่างแรงและเดินกลับเข้าไปในงานเลี้ยง หมับ! "ว้าย เป็นบ้าอะไรปล่อยนะ" แต่ไม่ทันจะเดินไปถึงไหนร่างบางก็ถูกกระชากจนตัวปลิว จนชนเข้ากับกำแพงห้องอย่างแรง "ถ้าเธอยังหาเรื่องอุ่นอีก ฉันจะไม่ปล่อยเธอไว้แน่!" เขามองเธออย่างเกรี้ยวกราด "หึ...ทำไมค่ะ จะแกล้งแล้วจะทำไม" เธอมองหน้าเขาอย่างไม่เกรง ยิ่งได้ยินเขาพูดแบบนี้แล้วมันยิ่งรู้สึกเจ็บ ทำไมนะทำไมต้องรักคนที่ไม่มีใจ "ปล่อย!" "ทำไม จะรีบไปเสนอตัวให้ไอ้บ้านั่นรึไง!"ใบหน้าหล่อคม ยื่นเข้าใกล้ พร้อมตะเบ็งเสียงแข็งใส่หน้าเธอ มือหนาออกแรงบีบท่อนแขนราวกับจะให้มันแหลกละเอียด "ใช่แล้วจะทำไม คืนนี้เรามีนัดกัน จะไปทำอะไรกันคนไม่ต้องให้บอกนะ หรือว่าอยากรู้จะได้ถ่ายคลิปมาให้ดู!" "หึ...ร่าน! ถ้ามันคันมากเดี๋ยวฉันจะสังเคราะห์ให้เธอเอง" "นะ...ฺฮื่อ" ร่างเล็กดิ้นพยายามให้หลุดจากพันธนาการเมื่อ เขาประกบปากจูบดูดเม้มริมฝีปากบางสีแดงอย่างแรง เขาดูดเม้มมันอย่างหนักหน่วง มือหนาลูบบีบขย้ำหน้าอกอย่างแรงเหมือนจะให้มันแหละติดมือออกมา "ฮื่อ" เสียงหวานร้องท้วงในลำคอ เมื่อได้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งเต็มปาก จนแทบจะอ้วก -ญี่ปุ่น ณิชาภัทร โชติฐิติเมธานนท์ ดีไซเนอร์สาวสวย เก่งฉลาดไม่ยอมใคร มั่นใจในตัวเอง ลูกสาวคนโตของแด๊ดดี้กันต์ อายุ 24 -แบงค์ นิธิภัทร์ พัชรกานต์กุล วิศวกรหนุ่มไฟแรง หล่อเก่งมีความสามารถทั้งศึกษาวิเคราะห์ คำนวณ ออกแบบ ตรวจสอบแก้ไขปัญหาและควบคุมการผลิต....วัย 27 ความผูกพันระหว่างคนเป็นสิ่งมีค่าและมีความหมาย เป็น เสมือนเรื่องราวและความทรงจำดี ๆ ที่คนทุก ๆ คนไขว่คว้า แต่กลับมีน้อยช่วงเวลา ที่สอนสิ่งดี ๆ ให้เราได้รับรู้ ที่มีค่าให้เรานึกถึง ทุกครั้งที่นึกถึงมัน จะคอยย้ำเตือนเราให้นึกถึงช่วงวันเก่าๆ ที่ดึงทุก ๆ คนไว้ให้อยู่ร่วมกัน สิ่ง ดี ๆ ที่ผ่านไปเป็นเสมือนเม็ดทรายในนาฬิกาที่ร่วงหล่น…… ทุกเม็ดทรายแทน ความหมายของ………………ความผูกพัน ทุกเม็ดทรายแทนความหมาย ของ………………ความห่วงใย ทุกเม็ดทรายแทนความหมาย ของ………………ความชิดใกล้ ทุกเม็ดทรายแทนความหมาย ของ………………การไขว่คว้า ทุกเม็ดทรายแทนความหมาย ของ………………ความคิดถึง ทุกเม็ดทรายแทนความหมาย ของ………………ความลึกซึ้ง ทุกเม็ดทรายแทนความหมาย ของ………………วันเวลา ทุกเม็ดทรายแทนความหมาย ของ………………สิ่งมีค่า ทุกเม็ดทรายแทนความหมาย ของ………………จิตใจ ทุกเม็ดทรายแทนความหมาย ของ………………ตัวตน ทุกเม็ดทรายแทนความหมาย ของ………………คำว่า “รัก” ทุกเม็ดทรายแทนความหมาย ของ………………คำว่า “เรา” ทุกเม็ดทรายแทนความหมาย ของ………………คำว่า “มิตรภาพ” ทุกเม็ดทรายแทนความหมาย ของ………………คำว่า “เพื่อน” ทุกเม็ดทรายแทนความหมาย ของ………………” ทุกสิ่งที่เต็มใจ ให้เพื่อเธอ” เม็ดทรายเหล่านี้แม้จะ ร่วงหล่น แต่ก็ยังคงรวมกันในนาฬิกาทราย คอยย้ำเตือนเราถึงช่วงเวลาดีๆ ที่ผ่านมา เป็นนาฬิกาที่มีค่าและมีความหมาย อยู่ในความทรงจำของกันและกันตลอดไป … ช่วงเวลาแห่งความสุข อาจไม่เคย อยู่กับเรานานในโลกของความเป็นจริง เป็นเหมือนสิ่งที่ผ่านเข้ามาและก็ผ่านเข้าไป ให้เราได้สัมผัส ให้เราได้รู้สึกดี ๆ ให้เราได้รู้สึกอบอุ่นและมีความสุข แต่ถึงแม้ช่วง เวลาเหล่านี้อาจจะไม่ยาวนาน แต่มันสร้างสิ่งดี ๆ ให้เรามากมาย มันมีค่าและยิ่งใหญ่ และจะเป็นกำลังใจให้เราตลอดไป มันจะแทนความหมายของความเป็น “เพื่อน” ตลอดไป…… “นาฬิกาทรายใบนี้ ขอให้แทนมิตรภาพของเราตลอดไป ไม่เคยมีช่วงเวลาไหนที่เราห่างไกล โดยไม่ผูกพัน” ขอบคุณบทความจาก คุณ นุชรัตน์ รักมาก คำเตือน ในทุกเรื่องทุกการกระทำของตัวละครเกิดจากจินตนาการ ไม่ใช่เรื่องจริงไม่ควรลอกเลียนแบบการกระทำที่ไม่เหมาะสม อันจะนำไปสู่ความสูญเสียความผิดบาปทั้งปวง ไม่ได้มีเจตนามุ่งร้ายต่อตัวบุคคลหรือวิชาชีพใดวิชาชีพหนึ่ง หากอ่านแล้วไม่มั่นใจว่าหรือไม่เลียนแบบได้หรือไม่แนะนำให้ปรึกษาผู้ปกครองค่ะ นิยายเรื่องนี้เหมาะสมสำหรับผู้ที่มีอายุ 20 ปีขึ้นไป เพราะอาจมีเนื้อหาที่ไม่เหมาะสมด้านพฤติกรรม ความรุนแรง เพศ หรือการใช้ภาษาโปรดใช้วิจารณญาณและเสพเนื้อหาอย่างมีสตินิยายเรื่องนี้เกิดจากความต้องการจะเขียนของนักเขียนเท่านั้นไม่ได้มีเจตนาไม่ดีหรือสนับสนุนการใช้ความรุนแรงในชีวิตจริง รบกวนอ่านคำเตือนก่อนอ่านของนักเขียนแล้วค่อยตัดสินใจหากไม่ชอบไม่เป็นไรค่ะ ©ลิขสิทธิ์เป็นของผู้สร้างสรรค์ แต่เพียงผู้เดียวการเผยแพร่ทำซ้ำดัดแปลงโดยที่ไม่ได้รับอนุญาตผิดกฎหมายตาม พ. ร. บลิขสิทธิ์ 2537 มาตรา 1527 31 มีโทษทั้งจำทั้งปรับ ไม่อนุญาตให้คัดลอกทำซ้ำดัดแปลงตัดภาพหรือถ่ายภาพไปเผยแพร่ใด ๆ ทั้งสิ้นหากพบจะขอดำเนินคดีตามกฎหมาย❌❌❌ พึ่งหัดแต่งนิยายเป็นมือใหม่หัดแต่งคำบางคำอาจจะใช้ผิดไปต้องขออภัยด้วยนะ คำโปรยเนื้อหาการบรรยายอาจใช้คำได้ไม่สวยเท่ากับนักเขียนท่านอื่นๆ แต่ก็ตั้งใจเขียนออกมาให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ สิบสี่กุมภา 13/01/2022 ฝากติดตามผลงานด้วยนะคะ
โซ่...เสน่หา
14.0K·ญาณิน / 14 กุมภาฯ“ถ้าฉันไม่ร้าย...แล้วเธอจะรักฉันมั้ย” “......” ไร้ซึ่งคำตอบจากหญิงสาวที่ขึ้นชื่อว่าเมีย “ฉัน!....ถามว่า...ถ้า...ฉัน!....ไม่ร้าย! เธอจะรักฉันมั้ย!” มาเฟียหนุ่มพูดเน้นย้ำทีละคำ ก่อนจะตะคอกด้วยน้ำเสียงโกรธขึงออกมาเบา ๆ แต่เธอกลับเอาแต่เงียบ ไม่สนใจในคำพูด ดวงตาคู่งามสะท้อนความปวดใจ “ได้!! ไม่ตอบ งั้นก็อยู่มันแบบร้ายๆ แล้วอย่าหาว่าฉัน! ใจร้ายกับเธอ!” เขายกยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน ฝ่ามือใหญ่ยกขึ้นบีบปลายคางมนอย่างแรง สายตาฉายแววคมกล้าราวกับคมดาบ เหมือนดังจะแทงทะลุผ่านเนื้อหนังมังสาเข้าไปมองถึงส่วนลึกของวิญญาณ จ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตคู่สวย ยิ่งจ้องลึกเท่าไหร่ก็ยิ่งเห็นถึงความเย็นชาเฉยเมยของเธอ... “ไม่มีใครรัก....คนที่ทำร้ายตัวเองได้หรอกค่ะ...” เธอพูดเสียงเย็น ข่มกลั้นความหวาดกลัว...เจ็บปวดในใจ จ้องหน้าอีกฝ่ายด้วยสายตาแข็งกร้าว... ระหว่าง 'ความรัก กับ ความแค้น' 'หัวใจ หรือ ศักดิ์ศรี' 'เขาจะเลือกอะไร' ซันไชน์ ครูซ คาร์เทล มาเฟียหนุ่มลูกครึ่งสามสัญชาติ สเปน เกาหลี ไทย เจ้าของรอยสัก 'วิหคเพลิง' ตรงหัวไหล่ด้านขวา วัย 28 รูปงาม สูงโปร่งร่างกำยำ เส้นผมดกดำเงา กรอบหน้าได้มุม คิ้วหนาเข้มเหนือนัยน์ตาเรียวยาวราวกับเหยี่ยว ขนตาหนาเรียงเป็นระเบียบหลบกะพริบ ดูลึกลับแต่สะกดสายตาให้หยุดมอง จมูกโด่งปลายรูปหยดน้ำรับกับริมฝีปากหยักสีแดงตัดกับผิวสีขาวซีด เหมือนกับ...แวมไพร์ เติบโตมากับสายเลือดนักล่า เด็ดขาด โหดเหี้ยม ฆ่าได้ฆ่าเป็นตัวอันตรายในหมู่มาเฟีย ชอบแหกกฎ ไม่ชอบทำตามใคร ไม่ชอบให้ใครมาสั่ง เจ้าเล่ห์ ทักษะการพูดเป็นเลิศด้วยคำพูดที่เย้ายวนทำให้ทุกคนตกหลุมพรางและหลงเสน่ห์ของเขาได้อย่างง่ายดาย แต่ยกเว้นกับเธอ.... โมจิ ณิชาวีร์ โชติฐิติเมธานนท์ หญิงสาวผู้ที่มีความฝันอยากเป็นเชฟ วัย 23 รูปร่างเพรียวระหง มีทรวดทรงหน้าอกอวบอิ่ม มีส่วนเว้าส่วนโค้งสมส่วน ผิวขาวนวลเนียนดั่งแพรไหม ใบหน้าสวยหวาน คิ้วเรียวสวย แพขนตางอนเหนือดวงตากลมโต นัยน์ตาชวนฝันมีความฉลาดในแววตา จมูกโด่งมีสันเรียวเล็ก ปลายเชิดทิ้งหยดน้ำเล็กน้อย ริมฝีปากอวบอิ่ม 'อ่อนโยน อ่อนหวานแต่ไม่อ่อนแอ' ผู้ที่หลงรักในการทำอาหารตั้งแต่เด็ก แต่ไม่น่าเชื่อว่าอีกมุม เธอคือหญิงสาวผู้ที่เย็นชา ไม่ค่อยพูด ชอบปลีกตัวออกห่างผู้คน นิ่งสุขุม ฝึกสมาธิด้วยการยิงปืน ศิลปะการต่อสู้หลายๆอย่าง เช่น เทคควันโด คาราเต้ หรือแม้แต่การแข่งมอเตอร์ไซค์ความเร็ว
เล่ห์รักคุณอาหมอ
82.0K·ญาณิน / 14 กุมภาฯ“กูบอกว่าไม่ก็คือไม่!” “แต่พี่รับปากผมแล้ว และวันนี้ผมก็จะมาทวงสัญญา!” “สัญญาเหี้ยอะไร กูไม่เคยพูดไม่เคยสัญญาอะไรกับมึง” “หึ ผมว่าแล้วพี่ต้องพูดแบบนี้.....ได้!” ชายหนุ่มรุ่นน้องหยิบมือถือเปิดคลิปเสียงที่แอบอัดเสียงไว้ให้พี่ชายฟัง พร้อมท่าทีที่ยียวนกวนประสาท “พี่เปอร์ ลูกสาวพี่ผมขอจองนะ ผมรักวะ” “ไอ้เหี้ยไรเฟิล มึงเป็นห่าอะไร มาบอกรักลูกกูแบบนี้ ลูกกูอายุแค่ 12 มึงจะบ้ารึไง!” “ไม่รู้แต่รัก ชอบคนนี้แล้วน้องก็ต้องเป็นของผม จองแล้ว” เขาพูดจริงจัง “ไอ้บ้ามึงอายุเท่าไหร่ ลูกกูอายุเท่าไหร่ กว่าลูกกูจะโตมึงไม่แก่ตายก่อนรึไง คนเหี้ยๆ อย่างมึงให้ตายกูก็ไม่ยกลูกสาวให้” “24 ลูกพี่ 12 ห่างกันแค่รอบเดียวไม่เห็นจะเป็นไรเลย ยังไงก็จะเอาคนนี้เป็นเมีย!” “หึ....ไม่ใช่พี่ดูถูกนะน้องชาย เอาเป็นว่าจนกว่าลูกกูจะโตเป็นสาว ถ้ามึงไม่เกเร ไม่ยุ่งกับผู้หญิงคนไหนกูจะยกภูพิงค์ ให้มึงเลยไอ้น้อง” สไนเปอร์พูดอย่างไม่คิดอะไร เพราะรู้ดีว่าน้องชายไม่มีทางทำได้อยู่แล้ว “หึ....พี่พูดแล้วนะเว้ย!! แล้วเจอกันครับคุณพ่อตา” ไรเฟิลยกยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยันก่อนจะเดินผิวปากออกไปอย่างอารมณ์ดี... “ไงครับ ชัดเจนพอมั้ย อย่ามาเล่นแง่ ผมจริงจัง” ไรเฟิลพูดจริงจัง จ้องหน้าสไนเปอร์อย่างไม่เกรง “.......” สไนเปอร์ถึงกับเงียบพลางใช้ความคิดเพราะไม่อยากให้ลูกสาวคนเดียวต้องมาแต่งงานกับน้องชายบุญธรรม เขาไม่ใช่คนไม่ดี แต่ก็ไม่ใช่คนดี ที่เห็นพูดกวนอารมณ์ดี นั่นเขาแค่แสดงด้านดีออกมา.... ไรเฟิล ริชาร์ค วูค คุณหมอจิตแพทย์หนุ่มสุดหล่อ ลูกครึ่งไทย- ญี่ปุ่น -อเมริกา ผิวขาวจมูกโด่ง ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยว ผู้เชี่ยวชาญทางด้านจิตเวชศาสตร์ หนุ่มวัย 30 เจ้าของรอยสักเสือกับมังกร ที่หน้าอกซ้ายขวา ที่หัวไหล่และรอยสักอีกนับสิบตามส่วนต่างๆ ของร่างกายที่ใครเห็นก็ต้องยำเกรง (รอยสักเสือกับมังกรหมายถึงสัญลักษณ์ของหยิน - หยางซึ่งหมายถึงความสามัคคีและการเผชิญหน้าของสองกองกำลัง) แต่นั่นเป็นเพียงหน้ากากที่เขาสวมใส่ ปิดบังตัวตนที่แท้จริง และเขาได้ตกหลุมรักเธอ หลานสาวตัวน้อย ภูพิงค์ ภูสิตา โชติฐิติเมธานนท์ เด็กสาววัย 18 ตัวเล็กผิวขาว แก้วตาดวงใจของพี่ชาย ที่มีรอยยิ้มพิมพ์ใจ ใครเห็นเป็นต้องหลงรักในรอยยิ้มเธอ ผิวขาวอมชมพู ปากนิดจมูกหน่อย คิ้วเรียวงาม ดวงตากลมโตคู่สวย ใบหน้าจิ้มลิ้ม ตัวเล็กน่าถนอม.....ผู้ซึ่งไม่ชอบรอยสัก ไม่ชอบใช้ความรุนแรง.... รัก ทำให้มีความสุข ทำให้ยิ้มได้ตลอดเวลาถึงแม้จะอยู่กับเราได้ไม่นาน แต่ขอบคุณที่ทำให้มีความสุขและยิ้มได้ทุกครั้งที่มีคุณ และขอบคุณที่ทำให้รู้จักคำว่า รัก ในเวลาสั้นๆ 1 คน ล้านความคิด 1 ชีวิต ล้านความฝัน 1 คน ล้านความสำคัญ 1 เธอเท่านั้น สำคัญกว่าล้านคน ตั้งแต่มาเจอกับเธอ ชีวิตก็เปลี่ยนผัน มีแต่ความดี ที่เธอมอบให้ชีวิตฉัน ได้พบบางอย่าง ที่มีแค่สองเราจะเข้าใจ... คำเตือน ในทุกเรื่องทุกการกระทำของตัวละครเกิดจากจินตนาการ ไม่ใช่เรื่องจริงไม่ควรลอกเลียนแบบการกระทำที่ไม่เหมาะสม อันจะนำไปสู่ความสูญเสียความผิดบาปทั้งปวง ไม่ได้มีเจตนามุ่งร้ายต่อตัวบุคคลหรือวิชาชีพใดวิชาชีพหนึ่ง หากอ่านแล้วไม่มั่นใจว่าหรือไม่เลียนแบบได้หรือไม่แนะนำให้ปรึกษาผู้ปกครองค่ะ นิยายเรื่องนี้เหมาะสมสำหรับผู้ที่มีอายุ 20 ปีขึ้นไป เพราะอาจมีเนื้อหาที่ไม่เหมาะสมด้านพฤติกรรม ความรุนแรง เพศ หรือการใช้ภาษาโปรดใช้วิจารณญาณและเสพเนื้อหาอย่างมีสตินิยายเรื่องนี้เกิดจากความต้องการจะเขียนของนักเขียนเท่านั้นไม่ได้มีเจตนาไม่ดีหรือสนับสนุนการใช้ความรุนแรงในชีวิตจริง รบกวนอ่านคำเตือนก่อนอ่านของนักเขียนแล้วค่อยตัดสินใจหากไม่ชอบไม่เป็นไรค่ะ ©ลิขสิทธิ์เป็นของผู้สร้างสรรค์ แต่เพียงผู้เดียวการเผยแพร่ทำซ้ำดัดแปลงโดยที่ไม่ได้รับอนุญาตผิดกฎหมายตาม พ. ร. บ ลิขสิทธิ์ 2537 มาตรา 1527 31 มีโทษทั้งจำทั้งปรับ ไม่อนุญาตให้คัดลอกทำซ้ำดัดแปลงตัดภาพหรือถ่ายภาพไปเผยแพร่ใด ๆ ทั้งสิ้นหากพบจะขอดำเนินคดีตามกฎหมาย❌❌❌ พึ่งหัดแต่งนิยายเป็นมือใหม่หัดแต่งคำบางคำอาจจะใช้ผิดไปต้องขออภัยด้วยนะ คำโปรยเนื้อหาการบรรยายอาจใช้คำได้ไม่สวยเท่ากับนักเขียนท่านอื่นๆ แต่ก็ตั้งใจเขียนออกมาให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ 14 กุมภาฯ 04/11/2021 ฝากติดตามผลงานด้วยนะคะ
หัวใจไร้รัก
25.0K·ญาณิน / 14 กุมภาฯ“ขอบคุณพี่พาร์ทมากนะคะ งั้นเบียร์ขอพาลูกไปนอนก่อน” “ไปนอนได้แล้วดึกแล้ว พี่ไม่อยู่ดูแลตัวเองดูแลลูกดี ๆ นะรู้มั้ย ไว้พี่เคลียร์งานเสร็จจะรีบกลับมาหา” “โอเคค่ะ ปะป๊า น้องพั้นซ์ขอตัวไปนอนก่อนนะคะ แล้วหนูจะคิดถึงปะป๋าทุกวัน” “เป็นเด็กดีนะครับแล้วปะป๋าจะรีบกลับมา” พาร์ท หอมที่หัวเด็กน้อยวัย 5 เดือนเศษที่กำลังน่ารักน่าชัง เริ่มงอแงเพราะถึงเวลานอน “ไปนอนกันดีกว่า” เขาได้แต่มองตามหลังร่างบางแล้วถอนหายใจ ก่อนจะเดินออกจากบ้านเพราะต้องบินไปทำงานดูแลธุรกิจที่ประเทศไทย “ป๋า แม่ครับพาร์ทไปแล้วนะ” “อย่าคิดมากไว้ทุกอย่างลงตัวป๋ากับแม่จะย้ายกลับไปอยู่ที่ไทยด้วย” “ครับป๋า” พาร์ทเดินเข้าไปกอดพ่อ “พาร์ทรักแม่นะครับ” และไม่ลืมที่จะเข้าไปกอดแม่ “ดูแลตัวเอง อย่าเที่ยวให้มันมากเรื่องดื่มก็ให้มันน้อย ๆ หน่อย อย่าทำตัวเหมือนป๋าลูก ยิ่งแก่ยิ่งน่าเบื่อขี้บ่น” “ครับแม่ พาร์ทรู้แล้ว แม่ก็อย่าดื้อให้มันมากป๋าจะได้ไม่ต้องบ่น พาร์ทเห็นนะ ทำอะไรกัน” “ตาพาร์ท เรานี่กะล่อนแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่” คนเป็นแม่ถึงกับเขินพูดอะไรไม่ออกเมื่อลูกชายทำท่าทางทะลึ่งกลอกตามองหน้าพ่อกับแม่ แล้วที่น่าหมั่นไส้คนพ่อกลับยิ้มรับอย่างภาคภูมิใจไม่อาจสักนิด “พี่พาร์ท น่ะ แล้วใครจะพาเพลงไปเที่ยว กว่าป๋ากับแม่จะพาไปหาพี่เพลงเฉาตายพอดี” “ฮึ พี่พอร์ชก็อยู่ ให้พี่เขาพาไปก็ได้” พาร์ทเดินเข้าไปกอดน้องสาวที่ทำหน้างอบูดบึ้ง “เชอะ พี่พอร์ชสนใจเพลงที่ไหนกันถ้าาไม่ไปทำงานก็เอาแต่อยู่ในห้องอัด อีกอย่างไปทีไรหนูโดนรุมทุกที ไม่อยากไปกับคนดังเบื่อ” คนขี้งอนเอาแต่ใจหันไปมองค้อนพี่ชายอีกคนที่เดินลงมาจากบนห้องพอดี “อะไรเพลงบ่นอะไรให้พี่ อย่าเลยนะครั้งก่อนก็พาไปเที่ยวแล้วยังจะมาบ่นอีก” เพราะขี้บ่นปากดีแบบนี้ไงน้องสาวถึงไม่ชอบหน้า “เนี่ย พี่พาร์ทดูสิ ก็แบบนี้ ไม่มีใครรักเพลงเท่าพี่พาร์ท อีกแล้ว แล้วหนูจะแอบป๋าไปหานะคะ” ฟอด!! “บ้ายบาย” ตัวเล็กเขย่งเท้าขึ้นหอมแก้มพี่ชายก่อนจะรีบขึ้นห้องเพราะได้เวลาดูรายการโปรด “เดินทางปลอดภัยครับพี่ชาย” พอร์ช เดินเข้าไปกอดพี่ชาย “ดูแลฟองเบียร์ด้วย และดูแลตัวเองด้วย พี่รู้ว่าทุกอย่างมันสำคัญกับพอร์ชมากแค่ไหน” “ครับผมจะไม่ลืมที่พี่บอก” พี่น้องยิ้มให้กัน กอดกันแสดงความรัก คนเป็นพ่อแม่ได้แต่ยิ้มที่เห็นลูกๆ รักกัน …..ประเทศไทย หลายวันผ่านไป “ว้าว!!! พี่พาร์ทที่นี่คนเยอะจังเลย” ญี่ปุ่นในชุดเดรสรัดรูปสีดำสุดเซ็กซี่ในมือถือแก้วไวน์พูดอย่างตื่นเต้น เพราะถ้าไม่ใช่เพราะวันนี้เป็นงานเลี้ยงต้องรับพี่ชายแดดดี้สุดหวงคงไม่ให้เธอมาเที่ยวที่แบบนี้ ไม่เข้าใจจริง ๆ ทั้ง ๆ ที่บ้านก็เปิดผับไนต์คลับแต่กลับสั่งห้าม “ภูผา ภูผายิ้มหน่อยสิ ตั้งแต่มาญี่ปุ่นเห็นภูผานั่งนิ่งเลยนะ” ละแน่นอนไม่ว่าจะไปไหนมาไหนคนที่ญี่ปุ่นลากไปด้วยคือภูผา “ไปนั่งที่อื่นได้มั้ยญี่ปุ่นน่ารำคาญ” แต่ก็พูดได้แค่นั้นเมื่อร่างบางหย่อนก้นนั่งบนตักแกร่ง “ไม่เอา เราชอบนั่งตักนาย เราไม่ชอบที่สาวๆ พวกนั้นมองนายเลย อาเปอร์หวงภูผาเราต้องทำหน้าที่แทน” ก็หาข้ออ้างในการแกล้งเพื่อนได้ตลอด จากที่ทุกคนห้ามจนตอนนี้เป็นเรื่องปกติคุ้นชินไปแล้วที่เห็นญี่ปุ่นคลอเคลียภูผาแบบนี้ “เราก็นะแกล้งน้องอยู่ได้ ภูผาก็เหมือนกันเพราะเรายอมยัยตัวแสบแบบนี้ไงถึงได้ใจแกล้งเราไม่เลิก เอาเป็นว่าอย่าดื่มเยอะ พี่ขอตัว” สิ้นคำพูดพาร์ทรีบเดินหลบมุมแยกตัวออกมาจากเหล่าพนักงาน เหนื่อยมาทั้งวันอยากจะรีบกลับนอนให้หายเมื่อยสักหน่อย VIP “one shot ดื่มหมดนี่พี่ให้แก้วละพัน” เสียงเข้มเอ่ยขึ้นพร้อมวางเรียงแบงก์พันสีม่วงนับสิบใบ ไว้ต่อหน้าหญิงสาวตัวเล็กผิวขาว หุ่นดีในชุดคอสตูมพนักงานแม่บ้านสุดเซ็กซี่ “คิดให้ดีนะน้องเงินหมื่นเลยนะ” ด้วยรูปร่างหน้าตาที่สวยสะดุดตา บวกกับที่เธอยังเด็กไม่ว่าหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่ก็อยากที่จะสานต่อสัมพันธ์ “เธียร” ดวงตากลมโตสั่งระริกด้วยความกลัวเพราะไม่เคยทำงานแบบนี้ ที่ยอมมาเพราะพี่สาวคนสนิทไม่สบายและที่เธอขาดงานวันนี้ก็ต้องโดนไล่ออกถ้าเธอโดนไล่ออกจะเอาเงินที่ไหนรักษาน้องชายที่กำลังป่วย ที่เธอยอมมาแทน เพราะมีแค่พี่สาวต่างสายเลือดที่คอยดูแลตั้งแต่พ่อแม่จากไปตั้งแต่เธอยังเล็ก อะไรช่วยพี่ได้ก็เลยอยากช่วย ‘เอาวะเธียรแค่ดื่มเหล้ามันจะเป็นอะไร 10 แก้วก็หมื่นหนึ่ง 20 แก้วก็สองหมื่นถึงจะไม่พอค่ายา เนวินแต่ก็ดีกว่าไม่มีเงินสักบาท’ เธียรมองแก้วเหล้าพร้อมเงินแบงก์พัน ก่อนจะตัดสินใจหยิบแก้วเหล้าเข้าปากทั้งๆ ที่ไม่เคยดื่ม จากหนึ่งเป็นสองจากสองเป็นสาม จนหมดทุกแก้ว “จะไปไหนเธียรจะกลับบ้าน!” ร่างบางอ่อนปวกเปียกพูดไม่รู้เรื่องเมื่อฤทธิ์แอลกอฮอล์เล่นงาน “ไปกับพี่แล้วพี่จะจ่ายเพิ่ม” เสียงเข้มเอ่ยขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ เพราะตั้งใจจะมอมเหล้าเธอตั้งแต่แรก แต่ไม่นึกเลยว่าเธอจะคออ่อนขนาดนี้ดื่มไปไม่กี่แก้วก็เมา พอเขาพูดหว่านล้อมเธอก็ดื่มต่อจนหมด เลยอยู่ในสภาพที่ไม่ได้สติแบบนี้ “ไม่เอาเธียรจะกลับบ้าน อย่ามายุ่ง!” แต่ถึงจะเมายังไงเธอก็พยายามตั้งสติและจำได้แค่ว่าต้องกลับบ้าน “ไม่เอาสิน้องไปกับพี่ พี่จะพาไปขึ้นสวรรค์” มาถึงขนาดนี้แล้วมีเหรออีกฝ่ายจะยอม “บอกว่าไม่ไปปล่อยสิวะ!!” เธียรสะบัดมือเดินเซออกไปนอกร้านแล้วดุชุดที่เธอใส่ แล้วเมาขนาดนี้มันจะถึงบ้านมั้ย ตุบ!! “……” เธียรเงียบ เพ่งตามองเมื่อเดินไปชนกับร่างสูง เขามองเธออย่างพิจารณา สายตาคู่นั้นมันเย็นชา และรำคาญเธอมากไม่ชอบที่สุดคือผู้หญิงแบบนี้ “ไปส่งหนูหน่อยหนูเมากลับบ้านไม่ได้” พรึบ!! สิ้นคำพูดร่างบางสลบ ใบหน้าหวานแนบชิดติดแผงอกแกร่ง “โทษทีน้องพอดีคนนี้เด็กพี่” ชายอีกคนที่มอมเหล้าเธอเดินออกมา อุ้มร่างบางที่เมาไม่ได้สติเดินตรงไปที่รถเขาทันที
แค้นรักทาสสวาท
41.0K·ญาณิน / 14 กุมภาฯ"นอนกับพ่อก็นอนมาแล้วแค่นอนกับลูกอีกคนมันจะเป็นไรไป!ว่ามั้ย?" ชายหนุ่มกระตุกยิ้มมุมปากอย่าเย้ยหยัน มองสำรวจเรือนร่างเปลือยเปล่าของคนใต้ร่างที่นอนตัวสั่นน้ำตาไหลอาบสองแก้ม สไนเปอร์ ปรมะ โชติฐิติเมธานนท์ เจ้าของใบหน้าหล่อสังหาร ผู้จัด/ผู้กำกับ ที่ประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุยังน้อย เขาเด็ดขาดไม่กลัวใครเวลางานคืองาน ใครที่ได้ร่วมงานด้วยต้องตั้งใจและจะประสบความสำเร็จทุกราย ถือว่าเป็นมาเฟียในวงการ เย็นชา เคร่งขรึมกับทุกคนยกเว้นคนในครอบครัว นับดาว หฤทย์ณิศา เอกอนันต์ เด็กสาวเจ้าของรอยยิ้มโลกละลาย ถึงฐานะทางบ้านจะไม่สู้ดี แต่รอยยิ้มของเธอทำให้พ่อและคนรอบข้างมีความสุข เธอสดใส อัธยาศัยดี ขี้เล่น ความฝันคือการได้โปรดิวเซอร์มือหนึ่ง แต่ด้วยเหตุไม่คาดคิดเธอตั้งรับไม่ทัน ด้วยความ ลำบากการแบ่งแยก การเอาเปรียบ เธอเป็นได้แค่เพียง เด็กกอง ที่ต้องทำงานหนักตื่นเช้าเข้างานก่อนทุกคนแต่ต้องกลับดึกทุกวัน แต่คนเราเลือกเกิดไม่ได้เธอได้แต่ก้มหน้ารับกรรม!แต่เพราะพลังบวกและคนที่รออยู่ข้างหลังทำให้เธอยิ้มรับ...
เมียเด็กของคุณป๋า
217.0K·ญาณิน / 14 กุมภาฯ“ฮึ ผู้หญิงอย่างเธอไม่มีสิทธิ์เป็นแม่ของลูกฉันจำใส่หัวเธอไว้!” “ค่ะ หนูรู้ตัวดีว่าตัวเองก็แค่ของเล่นชิ้นหนึ่งที่คุณใช้เงินซื้อมา” “รู้ตัวก็ดี จะได้ไม่ต้องพูดซ้ำ!” น้ำเสียงราบเรียบท่าทีนิ่งเฉยสายตาเย็นชาของ ปรเมศวร์ จ้องหน้า พิชญา เด็กสาวด้วยความหงุดหงิดรำคาญใจ เพราะไม่มีทางเลือกเธอต้องยอมเป็นของเล่นให้เขาจนกว่าเขาจะเบื่อเพื่อแลกกับความสุขสบายของครอบครัว เธอต้องอดทนนะ แนนนี่