เล่ห์ชิงรัก (Dangerous Game)

“ขอคุยด้วยหน่อยสิ” น้ำเสียงแข็ง ๆ ที่ดังขึ้นจากเบื้องหลัง ทำให้คนที่กำลังล้างมืออยู่ชะงัก ก่อนเงยหน้าขึ้นสบตาคนไร้มารยาทผ่านกระจกเงาเหนืออ่างล้างมือของห้องน้ำภายในมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่ง

“มีอะไร?” ในเมื่ออีกฝ่ายไม่คิดที่เป็นมิตรด้วย คนที่รู้สึกราวกับกำลังถูกหาเรื่องก็ไม่เห็นความจำเป็นที่ต้องหยิบยื่นมิตรภาพให้กับอีกฝ่าย หญิงสาวทำเป็นไม่ใส่ใจคนที่สวมชุดเครื่องแบบนักศึกษา และห้อยติ้งที่ปกคอเสื้อแบบเดียวกันกับเธอ แต่กลับยื่นมือไปหยิบทิชชูมาซับน้ำอย่างเอื่อยเฉื่อย ประดุจจะบอกเป็นนัย ๆ ให้อีกฝ่ายรู้ว่าตนไม่ได้ให้ความสลักสำคัญอะไรกับธุระปะปังของเพื่อนรักที่ผันตัวมาเป็นเพื่อนแค้น ก่อนหันไปประจันหน้ากับคนที่จ้องเขม็งตรงมา ทิ้งสะโพกพิงขอบอ่างด้วยท่าทีสบาย ๆ ไม่หยี่หระกับสายตาดุดันที่สาวผมสั้นหน้าตาเฉยชามอบมาให้

“เธอคิดจะทำอะไรกันแน่?”

คนถูกถามเลิกคิ้วกับคำถามที่ไม่มีที่มาที่ไปนั้น “เรื่อง?”

“ยูตะ” ชื่อของบุคคลที่สามถูกเอ่ยขึ้น

“ทำไม?”

“ฉันอยากให้เธอเลิกยุ่งกับเขาซะ!” สาวผมสั้นยื่นคำขาด และนั่นทำให้ความไม่พอใจแล่นผ่านวูบเข้ามาในใจของคู่สนทนา

แต่เพียงอึดใจต่อมา สีหน้ากรุ่นโกรธ ก็แปรเปลี่ยนเป็นยิ้มเยาะ ก่อนคำถามยียวนจะตามมา “ทำไมฉันต้องเลิกยุ่งด้วย?”

“เรื่องนั้นไม่สำคัญ สำคัญแค่เธอต้องเลิกยุ่งกับนายยูตะซะ!”

“ไม่” คำปฏิเสธนั้นแทบจะถูกปล่อยสวนออกไปทันควันตั้งแต่อีกฝ่ายยังพูดไม่จบด้วยซ้ำ

“ทำไม?” คนที่ยื่นข้อเสนอถามอย่างไม่ค่อยพอใจนักที่ได้รับการปฏิเสธนั้น

หากคนที่ดื้อดึงทำเพียงยกมือขึ้นกอดอก แล้วจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของคู่สนทนาราวกับต้องการจะค้นหาอะไรบางอย่างที่เพื่อนรักเพื่อนแค้นซ่อนเอาไว้ “ทำไมเธอถึงอยากให้ฉันเลิกยุ่งกับนายนั่นนักล่ะ?”

“เธอไม่จำเป็นต้องรู้”

“งั้นฉันก็ไม่จำเป็นต้องทำตามที่เธอบอก” ไหล่บอบบางยักขึ้น ไม่ใส่ใจกับท่าทีเป็นเดือดเป็นร้อนของอีกฝ่าย ก่อนที่จะนึกเหตุผลบางอย่างออก “หรือว่า… เธอชอบนายนั่น?”

“ถ้าฉันบอกว่าฉันชอบนายยูตะ แล้วเธอจะยอมเลิกยุ่งกับหมอนั่นไหม?”

“ไม่” เธอตอบโดยไม่ต้องเสียเวลาคิดแม้แต่น้อย ทำให้อีกฝ่ายตาโตด้วยความไม่พอใจ

“ถือซะว่าฉันขอร้องในฐานะเพื่อนก็ได้”

“หึ ๆ” เสียงหัวเราะเยาะหยันในลำคอดังแผ่ว และนั่นดูเหมือนจะเป็นคำตอบได้อย่างชัดเจนว่าสิ่งที่อีกฝ่ายขอเธอคงไม่มีทางยอมให้หรอก “ความเป็นเพื่อนของเรามันจบลงตั้งแต่วันที่เธอหักหลังฉันแล้วล่ะ”

“นี่เธอยังยึดติดกับเรื่องนั้นอีกเหรอ? ทั้งที่มันก็ผ่านมาตั้งหลายปีแล้ว” อีกฝ่ายทำเสียงไม่เข้าใจเลยว่าเหตุใดอดีตเพื่อนรักที่กลายกลับมาเป็นเพื่อนแค้นจึงได้เป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้นนักหนา มันไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายเสียหน่อย

“ไม่มีทาง! ฉันไม่มีทางลืมมันได้หรอก ไม่ว่ามันจะผ่านไปนานแค่ไหน มันก็ไม่ได้เปลี่ยนความจริงที่ว่าเธอทรยศความเป็นเพื่อนของเรา!” น้ำเสียงของเธอยังเจ็บปวดและแค้นเคือง เหตุการณ์นั้นมันพิสูจน์แล้วว่า ‘มิตรภาพ’ ที่เธอมอบให้มันไม่ได้มีความหมายอะไรกับอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย “ฉันเคยบอกเธอแล้วใช่ไหมว่าการหักหลังคือสิ่งที่ฉันรับไม่ได้ที่สุด แต่เธอก็ยังทำ!”

“ถ้าเธอจะยังฝังใจกับเรื่องนั้นนักหนา ฉันก็คงไม่มีอะไรจะพูด” สาวผมสั้นเชิดปลายคางขึ้นสูง ก่อนถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย “แต่ฉันจะถือว่าฉันเตือนเธอแล้วนะ”

“ดูเหมือนเธอจะชอบนายหน้าจืดนั่นจริง ๆ สินะอาโป” คำพูดเหมือนเปรยกับตัวเองนั้นทำให้คนที่กำลังจะก้าวออกไปจากห้องน้ำชะงักเท้า

“ถึงฉันจะชอบหรือไม่ชอบแล้วมันสำคัญยังไง เมื่อเธอเองก็ไม่คิดที่จะเลิกยุ่งกับเขาอยู่แล้วนี่ทิวา”

คนถูกกล่าวหายิ้มเยือกเย็น ก่อนที่เจตนารมณ์แสนมุ่งมั่นจะหลุดออกมาให้ได้ยิน “ยิ่งเห็นเธอหลงใหลนายทึ่มนั่นขนาดนี้ ฉันก็ยิ่งอยากจะแย่ง!”

“เธอไม่มีวันทำได้หรอก”

“หึ ๆ” สาวสวยดีกรีหัวหน้ารุ่นหัวเราะเสียงแผ่วพลิ้ว มีไม่กี่อย่างในโลกใบนี้ที่เธออยากได้ และพยายามอย่างเต็มที่แล้วก็ยังไม่ได้ และแน่นอนว่า ‘ยูตะ’ ไม่ใช่หนึ่งในไม่กี่อย่างนั้นแน่ ๆ “แล้วเราจะเห็นกันว่าฉันกับเธอใครกันแน่ที่จะได้นายนั่นไปครอบครอง เตรียมตัวเตรียมใจรับความพ่ายแพ้ไว้ได้เลยอาโปเพื่อนรัก!”

หญิงสาวจากไปพร้อมกับรอยยิ้มแสนสะใจที่ทำให้คู่แค้นเป็นเดือดเป็นร้อนได้ขนาดนั้น แม้จะไม่ค่อยเข้าใจนักหรอกว่าทำไมยัยเพื่อนแค้นถึงได้หลงรักผู้ชายที่ทึ่มเป็นเรือเกลือถึงขั้นมาข่มขู่ให้เธอเลิกยุ่งขนาดนี้ แต่ใครจะสนใจกันล่ะ? ในเมื่อถึงอย่างไรเธอก็ตั้งใจจะแย่งผู้ชายคนนั้นมาครอบครองอยู่แล้ว และศึกครั้งนี้เธอจะไม่ยอมรับคำว่า ‘พ่ายแพ้’ เด็ดขาด!

Game on, bitch!