บทนำ (๑)

บทนำ

ชีวิตในวัยใกล้เลขสามช่างน่าเบื่อเสียเหลือเกิน...

เท้าหนักก้าวเข้ามาในบ้านไม้สองชั้นที่อาศัยอยู่แต่เด็ก ทิวทัศน์โดยรอบคือสวนผลไม้ขนาดใหญ่ที่กว้างสุดลูกหูลูกตา พืชเศรษฐกิจที่สร้างรายได้ให้เขาเป็นกอบเป็นกำจนเป็นเศรษฐีหนุ่มฐานะร่ำรวยตั้งแต่เกิดไม่ต้องปากกัดตีนถีบ เรียกว่าคาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิดก็ไม่ผิดนัก นั่นจึงทำให้เขาอยากได้อะไรก็ได้หมดทุกอย่าง ทั้งยังเป็นลูกคนเดียวของพ่อแม่อีกต่างหากความรักจึงได้รับโดยไม่ต้องแบ่งปันให้ใคร

อากาศที่ค่อนข้างร้อนในช่วงบ่ายทำให้ต้องรีบเข้าบ้านสัมผัสความเย็นจากเครื่องปรับอากาศ ถอดเสื้อคลุมลายสก็อตออกเหลือเพียงเสื้อกล้ามสีขาวแนบลำตัวทำให้เห็นหุ่นอันสวยงามซึ่งเขาตั้งใจออกกำลังกายเพื่อปั้นก้อนขนมปังทั้งหกอยู่เสมอ ไหนจะทำงานกลางแจ้งทั้งวันจนผิวกลายเป็นสีเข้มแทบกู่ไม่กลับอยู่แล้ว

แต่ตนก็ชอบทุกอย่างที่เป็นในตอนนี้ เพราะรูปร่างและหน้าตาดึงดูดสาวให้มอง เพียงแค่ปรายตาหลายคนก็อยากขึ้นเตียงด้วยแล้ว ทว่าเขาไม่ใช่ชายจำพวกคลำไม่มีหางก็เอาหมด ค่อนข้างเลือกพอสมควรทำให้น้อยคนนักจะได้ขึ้นเตียงกับตน วาดฝันเอาไว้ว่าผู้หญิงที่จะมาเป็นภรรยาต้องเก่งงานบ้านและงานไร่เพราะอาชีพของเขาคือชาวสวน

มีพื้นที่กว่าพันไร่ที่ต้องดูแลถ้าภรรยาทำอะไรไม่เป็นสักอย่างจะช่วยงานได้อย่างไร สำคัญกว่านั้นคือหล่อนต้องไม่เป็นฝ่ายเชิญชวนก่อน เขาชอบเป็นนักล่ามากกว่าถูกล่า หากชอบใครก็จะลงมือคว้าเองเหมือนอย่างตอนนี้ที่กำลังเมียงมองผู้หญิงคนหนึ่งเอาไว้

หน้าตาสะสวย นิสัยนุ่มนิ่มแล้วยังขยันขันแข็งอีกต่างหาก...

อนามิกา คทาวุธเจอกันโดยบังเอิญที่ร้านอาหารซึ่งหล่อนมาทำงานชั่วคราวไม่กี่วัน เพียงแรกพบสบตาก็รู้สึกถูกชะตาทันที การหาข้อมูลจึงไม่ใช่เรื่องยากสักเท่าไหร่ แค่ให้คนสนิทไปสืบมาก็รู้แล้วว่าหล่อนเป็นใครแล้วเขาควรทำอย่างไรจึงได้ตัวอีกฝ่าย

อสมา คทาวุธคือพี่ชายของหล่อน เขาคงจะเมินเฉยไปแล้วหากชายผู้นั้นจะไม่ใช่ลูกหนี้ของตัวเอง ที่ไม่ยอมจ่ายตามกำหนดมาเกือบปีจนดอกเบี้ยบานเบอะ ตามทวงเท่าไหร่ก็ไม่ได้สักทีจนตอนนี้เริ่มปลงว่าคงไม่ได้เงินคืน แต่อย่างน้อยเขาก็ต้องการบางสิ่งเพื่อตัวเองจะได้ไม่ต้องเสียอย่างเดียว ลองชั่งน้ำหนักดูแล้วก็ถือว่าสมน้ำสมเนื้อ แม้ว่าความจริงเขาจะมีแต่เสียก็ตาม

ยื่นข้อเสนอให้อีกฝ่าย เอาตัวน้องสาวมาเป็นตัวขัดดอก...แล้วอสมาก็รับคำรวดเร็ว

“คุณไตรครับ...” เสียงที่ดังเบื้องหน้าทำให้ชายหนุ่มซึ่งกำลังพักผ่อนหลังทำงานหนักมาทั้งวันลืมตาตื่น ก่อนพบไววิทย์ผู้จัดการไร่ยื่นอยู่ฝั่งตรงข้าม พร้อมยื่นแฟ้มรายงานผลประกอบการประจำเดือนให้อีกฝ่ายตามหน้าที่ของตัวเอง เขาเห็นอย่างนั้นก็รับแฟ้มมาเปิดดูเพื่อตรวจรายละเอียด

ความจริงหน้าที่ส่วนนี้มารดามักเป็นคนทำ แต่หลังจากสูญเสียท่านไปก็ต้องทำเองแทบทั้งหมด ยอมรับว่าตัวเองค่อนข้างจุกจิกในเรื่องนี้พอสมควร เงินหายแม้เพียงบาทเดียวก็เป็นเรื่องราวใหญ่โตได้เหมือนกัน

“ทำงานหนักเลยนะครับ” อ่านรายละเอียดก็เห็นว่าคนทำงานตั้งใจแจกแจงมากแค่ไหน เขายกยิ้มพึงพอใจในส่วนนี้แล้วก็ให้เงินกับลูกจ้างเต็มจำนวนพร้อมมีโบนัสรายปีอีกต่างหาก ทุกคนจึงยังคงทำงานที่ไร่ช่วยเขาหลังสิ้นบุพการีจากโรคร้าย

บิดาเสียด้วยโรคมะเร็งปอดในขณะที่มารดาก็จากไปในปีต่อมาเช่นกัน เหลือเพียงเขาที่เกือบเสียศูนย์แต่ก็ตั้งหลักกลับมาได้พร้อมลุยงานที่ตัวเองเคยลั่นวาจาไว้ว่าไม่อยากสานต่อ แต่เมื่อได้ลงมาทำจริงก็พบว่าหลงรักในงานไร่เสียแล้ว ถึงจะเหนื่อยแต่เขาก็ชินเพราะทำแต่เด็ก แล้วก็คงทำไปจนวาระสุดท้ายของชีวิต

“เมธล่ะครับ ผมนึกว่ามาแล้ว” ถามถึงผู้ช่วยอีกคนอย่างเมธาที่นอกจากทำงานในไร่ยังให้ทำงานนอกอีกต่างหาก อย่างเรื่องสืบประวัติก็เป็นอีกคนที่ทำให้อย่างรวดเร็ว วันนี้เขาก็ให้ไปรับอนามิกามาที่ไร่หลังจากพี่ชายหล่อนตอบตกลงให้น้องสาวมาเป็นตัวขัดดอก

นั่นจึงเป็นเหตุผลให้เขารีบกลับบ้านเพื่อมารอต้อนรับหล่อน น่าเสียดายที่อีกฝ่ายยังมาไม่ถึงเลย

“ใกล้ถึงแล้วครับ”

“ถ้าอย่างนั้นผมก็ต้องรีบไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วสิ ให้ใส่ชุดเหม็นเหงื่อต้อนรับแขกคงไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่ว่าอย่างนั้นไหมครับ” ส่งยิ้มให้อีกฝ่ายแล้วถามอย่างอารมณ์ดี เพราะเจ้านายไม่ได้ต้องการคำตอบจริงเขาจึงไม่ได้ตอบอะไรนอกจากยิ้มอย่างเดียว

ร่างสูงลุกจากโซฟาแล้วตบบ่าคนอายุน้อยกว่าที่ช่วยงานในไร่มาหลายปี ก่อนเดินขึ้นชั้นสองอย่างรวดเร็ว บ้านทั้งหลังเคยมีเสียงบ่นของมารดาและเสียงหัวเราะของคนในครอบครัว บัดนี้กลับเงียบเหงาจนเขาต้องหาสมาชิกมาเพิ่ม แล้วก็ถึงเวลาที่ตนควรมีครอบครัวสักที เขาเลือกหล่อนมาเป็นภรรยาแม้จะยังไม่ได้รู้สึกรักมากมายนักแต่ก็ถูกชะตาด้วย

เขาไม่ค่อยศรัทธาความรักเท่าไหร่ แต่เชื่อว่าหน้าตางดงามของเธอจะทำให้เขาหลงรักได้ไม่ยาก

ไตรเตชิน บวรกานต์เดช...ไม่เคยหลงรักใครก่อนอยู่แล้ว

มีเพียงพวกหล่อนเท่านั้นที่เป็นฝ่ายเข้าหาเขาเอง

อาบน้ำเสร็จเรียบร้อยก็เลือกจะสวมเสื้อผ้าใส่สบายสำหรับอยู่บ้าน เขาไม่ต้องการพิธีรีตองอะไรมากนักอย่างไรก็จบลงบนเตียงอยู่แล้ว จึงเลือกเสื้อยืดสีดำกับกางเกงขายาวหัวยืดสีเข้ม เท่านี้ก็เพียงพอให้หล่อนมองจนเหลียวหลังแล้ว ตรวจความเรียบร้อยหน้ากระจกอีกครั้งจนพอใจก็ได้ยินเสียงรถยนต์แล่นเข้ามาจอดหน้าบ้าน

รู้ทันทีว่าคนที่กำลังรอคอยมาถึงแล้ว แย้มยิ้มมีความสุขแล้วเดินออกจากห้องอย่างรวดเร็ว ก่อนปรับจังหวะการเดินให้ช้าลงพร้อมดึงหน้าตึงกว่าเดิมเพื่อเพิ่มความน่าเกรงขามให้ตัวเอง

เท้าเหยียบพื้นชั้นหนึ่งก่อนเดินไปที่ห้องรับแขก แล้วพบผู้หญิงที่ยืนหันหลังมองไปทั่วบริเวณเหมือนกำลังสำรวจ เขาแสยะยิ้มออกมาด้วยความพึงพอใจเมื่อเธอเป็นฝ่ายเดินเข้ามาหาเองถึงที่ แม้ว่าจะเป็นการบังคับก็ตาม

คนอย่างไตรเตชินไม่เคยสนใจวิธีการอยู่แล้ว เขาสนเพียงแค่ผลลัพธ์อย่างเดียวเท่านั้น...

“เป็นยังไงบ้าง...บ้านหลังใหม่ถูกใจไหม” เอ่ยดังขัดจังหวะจนหล่อนสะดุ้งด้วยความตกใจ แล้วหันกลับมาเผชิญหน้าเขา

เพียงแค่ได้เห็นหน้าและสบตากัน รอยยิ้มของร่างสูงก็ค่อยเลือกหายไปอย่างเชื่องช้า แววตากลับมาวาวโรจน์อีกครั้งพร้อมน้ำเสียงที่ดังก้อง

“ทำไมเป็นเธอ!” ผู้หญิงที่เขาต้องการคืออนามิกาแต่คนตรงหน้าไม่ใช่

จำได้ขึ้นใจว่าหล่อนคือคนที่เคยตามติดเขาสมัยเรียนมหาวิทยาลัยอย่างน่ารำคาญ ชื่อที่ไม่เคยลืมเลยสักครั้งจนนึกสงสัยตัวเองเหมือนกัน

เอมไอริน...

“เอมมาแทนพี่อุ่น...ยินดีที่ได้เจอกันอีกครั้งนะคะพี่ไตร” ปากอวบอิ่มฉีกยิ้มหวานให้เขาแววตาเป็นประกาย จะขยับเข้ามาใกล้ร่างหนากลับถูกเขาก้าวหนีคล้ายรังเกียจแต่เธอก็ไม่สะท้านเลยสักนิด

เพราะมีความสุขที่ได้กลับมาหาเขาอีกครั้ง...

รุ่นพี่ร่วมมหาวิทยาลัยที่เธอเคยตามจีบแต่สุดท้ายก็กินแห้ว ตอนนี้สบโอกาสแล้วเธอจะไม่ยอมปล่อยเขาไปเป็นอันขาด