ตอนที่ 1 เหอฮวาฝู่

ความเบื่อหน่าย ความสิ้นหวัง ทำให้ชายหนุ่มที่กำลังนั่งเงียบบนรถยนต์คันหรูตัดสินใจลองใช้มือถือค้นดูประกาศขายบ้าน ในหน้าแรกภาพจวนโบราณโดดเด่นและดูสงบ ดึงดูดความสนใจของเขาเอาไว้ได้ทันที

เหอฮวาฝู่...

นอกจากภาพประตูจวนแล้วยังมีภาพอีกหลายภาพ เป็นภาพด้านในที่ถ่ายออกมาได้มีชีวิตชีวา เขาเหม่อมองดูรูปแล้วรูปเล่าจนไม่รู้ตัวเลยว่าข้างตัวมีคนนั่งลง

“ดูอะไรอยู่คะ”

เขาถอนหายใจวางมือถือลง “ผมกลับได้หรือยังครับ”

“แม่ของคุณโทร.มา ฉันรับปากแล้วว่าจะไปส่งคุณที่บ้าน” คนข้างๆ ยังมองเขาด้วยสายตาชะงักงัน “ยังโกรธฉันอยู่หรือคะ”

“เปล่าหรอกครับ ผมแค่...เหนื่อย”

“ชวนหลิวคะ”

สวินชวนหลิวหันกลับไปมองผู้หญิงที่ครั้งหนึ่งเขาเคยหลงใหล ทว่าตอนนี้ทุกครั้งที่เขามองเธอมันกลับไม่รู้สึกหลงใหลเหมือนเมื่อก่อน ไม่ชวนให้ใจเต้น ไม่มีความกระตือรือร้น ไม่หลงเหลือความรู้สึกใดนอกจาก...เหนื่อย

สองปีก่อนเขากับหลิงเฟยแต่งงานกันเพราะความผิดพลาด กระทั่งต่อมาเขาถึงได้รู้ว่าหญิงสาวกับผู้เป็นแม่วางแผนจัดฉากขึ้น หลิงเฟยเป็นทายาทตระกูลผู้ดีเก่า เรื่องความร่ำรวยจึงไม่ต้องพูดถึง ในเมือง A ไม่มีใครเลยที่จะไม่เคยได้ยินชื่อแซ่ เมื่อก่อนตอนเขาเรียนมหาวิทยาลัยก็เคยหลงใหล ความสวย ความฟุ้งเฟ้อ ความแตกต่าง ทว่าตอนนี้...เขากลับรู้สึกสะอิดสะเอียน

ผู้หญิงที่อยากได้อะไรก็ต้องได้ แม้แต่จัดฉากให้เขาเข้าใจว่าเขาเมาแล้วล่วงเกินก็ยังทำได้ แถมตอนอยากสลัดทิ้งก็สารภาพออกมาราวกับสิ่งที่เคยทำนั้น เป็นแค่เรื่องซื้อของเข้าบ้านผิด

แม่ของเขาโทร.เข้าไม่หยุด เขาเลือกที่จะไม่รับสาย เลือกที่จะมองไปนอกหน้าต่างรถ วันนี้เขากับหลิงเฟยเพิ่งไปจดทะเบียนหย่า เหตุผลก็เพราะเธอเจอผู้ชายคนใหม่ที่ดูดึงดูดกว่า เขาโกรธมากแต่ก็โล่งใจมากกว่า ให้ทุกอย่างจบลงตรงนี้ก็ดีเหมือนกัน เขาไม่จำเป็นต้องออกแรงทำอะไร

รถจอดลงแล้วหลิงเฟยหันมาหาเขา ยื่นสองแขนออกมาเหมือนอยากกอดบอกลา สวินชวนหลิวปฏิเสธจากนั้นก็ก้าวลงจากรถ หญิงสาวมองเขาด้วยสายตาอาลัยอยู่บ้าง แต่เขามองกลับไปด้วยสายตาเรียบเฉย

“ฉันให้คนโอนเงินให้คุณแล้ว มันพอให้คุณได้เริ่มต้นใหม่ ...อย่าปฏิเสธเลยนะคะ คุณอยู่บ้านกับแม่ไม่ได้หรอก หาซื้อบ้านสักหลังแล้วย้ายออกไปจากเมือง A เวลานี้น่าจะเป็นเวลาที่เหมาะสมที่สุด”

“อยากให้ผมไปจากที่นี่?” เขาขมวดคิ้วถาม

หลิงเฟยถอนหายใจ “อย่างน้อยครั้งหนึ่งฉันก็เคยรักคุณนะคะ ฉันแนะนำเพราะรู้ว่าแม่ของคุณไม่มีทางปล่อยคุณไปแน่นอน ถือเสียว่าฉันให้คุณยืมก็ได้ ไปจากที่นี่ เริ่มต้นใหม่เสียนะคะ” กระจกรถยนต์เลื่อนขึ้นช้าๆ เขามองตามรถคันหรูไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย

แม้ว่าหลิงเฟยจะน่ารังเกียจแต่อดีตภรรยาของเขาก็พูดถูก เขาอยู่บ้านกับแม่ไม่ได้หรอก ไม่ได้แน่นอน เขาเลือกเดินออกมาจากตระกูลหลิงตัวเปล่า เข้าไปตัวเปล่าก็ออกมาตัวเปล่า เพราะอย่างนี้นอกกจากชุดที่สวมก็ไม่มีอะไรที่เป็นของเขาจริงๆ ดังนั้นเขาจึงไม่มีแม้แต่กระเป๋าติดตัว

ข้อความถูกส่งเข้ามาในมือถือ เขาเปิดดูก็พบว่าเป็นของทนายของหลิงเฟย เงินที่โอนเข้านั้น...มันคือการเริ่มต้นใหม่จริงๆ ตอนปิดข้อความเขาก็เห็นภาพประกาศขายเหอฮวาฝู่อีกครั้ง

ถนนหน้าบ้านค่อนข้างมืดและเงียบ ระหว่างทางรถติดมากดังนั้นตอนนี้ก็เกือบจะสามทุ่มแล้ว ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองบ้านบนเขาซึ่งมองเห็นแต่ไกล เขากดเช็ดเงินที่ถูกโอนเข้า กดดูประกาศขายบ้านอีกครั้งจากนั้นกดเบอร์โทร.ออก

“สวัสดีครับผมแซ่สวิน พอดีผมเห็นประกาศขายบ้าน ไม่ทราบว่าเหอฮวาฝู่มีคนจองไว้หรือยังครับ”

ปลายสายมีท่าทีตกใจมากแต่ก็พูดจาดีมาก เป็นผู้หญิงที่ค่อนข้างสุภาพและพูดจาด้วยถ้อยคำที่เป็นทางการ

“ผมเห็นรายละเอียดว่าบ้านหลังนั้นอยู่ที่เมือง B ไม่ทราบว่าหากผมอยากขอเข้าไปดูบ้านจะสะดวกหรือเปล่าครับ”